13 του Σεπτέμβρη 2016
😌 Όταν τα χρώματα δεν χρωματίζουν κάποιο αντικείμενο, αλλά είναι τα ίδια τα συναισθήματα..!
Ίσως γι’ αυτό ο Σεπτέμβρης έχει αυτή την παράξενη δύναμη. Δεν είναι ακριβώς καλοκαίρι, ούτε ακόμη φθινόπωρο. Είναι μια ενδιάμεση περιοχή, μια μικρή ρωγμή του χρόνου, εκεί όπου το φως αρχίζει να χαμηλώνει χωρίς ακόμη να έχει χαθεί.
Κοιτάζω τον Kandinsky και σκέφτομαι πως οι πινελιές του λειτουργούν σαν ρωγμές. Δεν απεικονίζουν κάτι που υπάρχει έξω από εμάς. Ανοίγουν κάτι που υπάρχει μέσα μας. Σαν παλιές ή πρόσφατες ουλές που, χωρίς προειδοποίηση, αρχίζουν ξανά να πονούν. Όχι όμως με τον ίδιο πόνο.
Με έναν παράξενο, γλυκό, μελαγχολικό πόνο, από εκείνους που δεν θέλεις ακριβώς να διώξεις, γιατί μαζί τους επιστρέφουν πρόσωπα, στιγμές, αγγίγματα, απουσίες, όνειρα που δεν πρόλαβαν να γίνουν πραγματικότητα.
Και κάπου εκεί, οι δυνατοί πόνοι διαπερνούν την άμυνά μας. Μας βρίσκουν απροετοίμαστους.
Ένα κόκκινο μπορεί να γίνει ξαφνικά μια καρδιά που χτυπά.
Ένα μπλε, μια σιωπή που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Ένα κίτρινο, μια χαρά που πέρασε και άφησε πίσω της το φως της.
Κι ένα μαύρο, ίσως, όλα εκείνα που δεν μπορέσαμε ακόμη να αποχαιρετήσουμε.
Ο Kandinsky δεν ζωγραφίζει τον κόσμο όπως τον βλέπουμε. Ζωγραφίζει, θαρρείς, τον κόσμο όπως τον αισθανόμαστε.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά και η ουσία της ζωής, όχι όσα φαίνονται, αλλά όσα συμβαίνουν αθόρυβα από κάτω.
Οι ρωγμές μας.
Οι ουλές μας.
Οι χαρές που δεν ξεχάστηκαν.
Οι απώλειες που ακόμη ζητούν έναν χώρο μέσα μας.
Οι άνθρωποι που πέρασαν και άφησαν το χρώμα τους.
Και εκείνες οι μικρές, επίμονες επιθυμίες που, παρά τις διαψεύσεις, αρνούνται να σβήσουν.
Σήμερα,13 του Σεπτέμβρη, εδώ και 5 χρόνια (όταν και έμαθα ότι έχω και χριστιανική γιορτή) δεν θέλω να μετρήσω τις γιορτές που "έχασα" μόνο τα χρόνια (κάτι σαν γενέθλια... οσονούπω)
Θέλω να μετρήσω τα χρώματα.
Όλα εκείνα που πέρασαν από μέσα μου
και με έκαναν λίγο περισσότερο αυτό που είμαι.
Τα φωτεινά.
Τα σκοτεινά.
Τα ήρεμα.
Τα βίαια.
Τα απροσδόκητα.
Τα χρώματα των ανθρώπων που αγάπησα και εκείνα των ανθρώπων που έχασα.
Γιατί τελικά ίσως δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά ένα έργο που ακόμη ζωγραφίζεται.
Με πινελιές αβέβαιες.
Με λάθη.
Με διορθώσεις.
Με χρώματα που κάποτε δεν καταλαβαίναμε γιατί μπήκαν εκεί.
Κι όμως, στο τέλος, όλα βρίσκουν τη θέση τους.
Ακόμη και οι ρωγμές.
Ακόμη και ο πόνος.
Ακόμη και η μελαγχολία.
Και ίσως αυτό είναι το δώρο του χρόνου: Να μη μας κάνει απαραίτητα λιγότερο ευάλωτους, αλλά να μας μαθαίνει να κοιτάζουμε την ευαισθησία μας χωρίς να φοβόμαστε.
Σήμερα, λοιπόν, γιορτάζω όχι μόνο την ημέρα μου. Γιορτάζω όλα όσα με διαπέρασαν.
Όλα όσα με πλήγωσαν και δεν με διέλυσαν.
Όλα όσα με έκαναν να γελάσω.
Όλα όσα ακόμη με κάνουν να συγκινούμαι.
Γιορτάζω τις ρωγμές μου, γιατί από εκεί πέρασε το φως.
Και κοιτάζοντας τα χρώματα του Kandinsky, σκέφτομαι πως ίσως η ψυχή δεν χρειάζεται πάντα λέξεις.
Μερικές φορές χρειάζεται μόνο ένα χρώμα.
Κι έναν Σεπτέμβρη.
Για να θυμηθεί
πως ακόμη νιώθει..!
😌
_______
* Σήμερα λοιπόν 13 Σεπτέμβρη γιορτάζει ο Άγιος Αριστείδης. Σύμφωνα με τις πηγές, ήταν "Αθηναίος ευπατρίδης, φιλόσοφος εξ ενδόξου αθηναϊκού γένους, και έζησε κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα επί αυτοκρατορίας Αδριανού."