Άλκηστις: Το Ευριπίδειο πείραμα. Μια βουβή τραγωδία σε τρεις πράξεις και μία σιωπή!Προχθές βρέθηκα σε μια παράσταση που επιβεβαίωσε μέσα μου το ότι η αλήθεια στο θέατρο μπορεί να είναι και απόλυτη. Παρακολουθώντας την "Άλκηστη" του Ευριπίδη από μια ερασιτεχνική ομάδα, είδα στην πράξη πώς οι "άγουρες" ερμηνείες, τα πρόχειρα σκηνικά, η μουσική ως υπενθύμιση ή κραυγή, μπορούν να γίνουν το πιο ισχυρό όπλο για να σπάσει η θεατρική σύμβαση και να γεννηθεί η απόλυτη αλήθεια.
Ο σκηνοθέτης Nikos Gesoulis λειτούργησε σαν μαιευτήρας. Δεν επέβαλε μια έτοιμη, ασφαλή φόρμα, αλλά ρίσκαρε να βγάλει πάνω στη σκηνή συναισθήματα πρωτόγνωρα και πρωτογενή. Οι ηθοποιοί, ως αυθεντικοί εραστές της τέχνης, δεν προστατεύτηκαν πίσω από καμία τεχνική. Εκτέθηκαν με το τρέμουλο, την αμηχανία και το πάθος τους, μετατρέποντας το 'ατελές' στην πιο συγκλονιστική θεατρική πράξη..!
Και κάπως έτσι, το "ευριπίδειο πείραμα" πέτυχε.
Όταν το θέατρο απογυμνώνεται από τα περιττά, το κείμενο σε γρατζουνάει κατάματα, ανοίγοντας τις ρωγμές που χρειάζονται για να μπει το φως.
Και οι ρωγμές αυτής της παράστασης έφεραν στην επιφάνεια ερωτήματα που καίνε:
Τι συμβαίνει την τέταρτη μέρα; Το πέπλο πέφτει, η σιωπή σπάει. Πώς κοιμάσαι στο ίδιο κρεβάτι με τον άνθρωπο που δέχτηκε να πεθάνεις για να ζήσει; Η επιστροφή δεν είναι happy end. Είναι μια βουβή τραγωδία ανάμεσα σε δύο ξένους, η βίαιη αποδοχή της καθεστηκυίας τάξης, το εφιαλτικό "δεν έγινε και τίποτα"... Μπορείς να συγχωρέσεις αυτόν που σου χάρισε τη ζωή, αφού πρώτα σου την έκλεψε; Αχνοφαίνεται η μήτρα των γυναικοκτονιών με μάσκα; Μήπως η αρχαία "ιδανική θυσία" είναι η ρίζα της έμφυλης βίας σήμερα; Γιατί βαφτίζουμε "ύψιστη αρετή" τον εκμηδενισμό μιας γυναίκας; Όταν ξεπλένουμε την πατριαρχική ιδιοκτησία ντύνοντάς την με "αγάπη", δεν γινόμαστε συνένοχοι; Πόσες "Άλκηστες" πεθαίνουν καθημερινά μέσα στα σπίτια τους πριν φτάσουμε στο τελικό χτύπημα; Ο θρήνος του θύτη: Η απόλυτη υποκρισία; Ο Άδμητος σπαράζει πάνω από το σώμα που ο ίδιος καταδίκασε. Τι είναι αυτός ο θρήνος; Ενοχή ή κοινωνικό θέατρο για να σωθεί η υστεροφημία του; Μήπως το πιο τρομακτικό στη βία δεν είναι η πράξη, αλλά τα κροκοδείλια δάκρυα που ακολουθούν, επειδή "την αγαπούσε";Αυτή η παράσταση αποθέωσε τον ερασιτεχνισμό με την πιο βαθιά του έννοια και δημιούργησε προηγούμενο. Έδειξε πώς θα ήταν πιο καλά να στήνονται παραστάσεις με τόσο αμφιλεγόμενα και σκοτεινά νοήματα. Όχι για να χειροκροτήσουμε μια στείρα αισθητική, αλλά για να νιώσουμε το σοκ της αλήθειας..!
Ένα τεράστιο μπράβο στην ομάδα Θεατρικές Σκηνές Δήμου Μαραθώνος τον σκηνοθέτη (Νίκο Γκεσούλη) και τον συνθέτη (Γιάννη Ψειμάδα)
Μας θύμισαν ότι το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει, πονάει και μας αναγκάζει να κοιταχτούμε κατάματα στον καθρέφτη.
15.5.2026