🤔💭 Κάθε νέος πρέσβης είναι το άλλοθι. Το πρόσωπο που κρύβει τη σχέση. Γιατί η Ελλάδα δεν κυβερνιέται - διαχειρίζεται, από ένα σύστημα που άλλαξε εκατό υπουργούς και δεν άλλαξε ποτέ αφέντη..!
Δεν είναι απλώς ποιος διορίζεται πρέσβης. Δεν είναι καν ζήτημα προσωπικών επιλογών, κομματικών ισορροπιών ή διπλωματικής εθιμοτυπίας. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο βρώμικο: είναι τι προδίδει, τι ξεμπροστιάζει, τι φανερώνει αυτή η πρακτική για το σάπιο, το σαθρό, το καλά κρυμμένο δίκτυο εξάρτησης ανάμεσα στην υπερδύναμη και το ελληνικό πολιτικό σύστημα.
Και μιλάμε για ένα δίκτυο που δεν λειτουργεί περιστασιακά, δεν λειτουργεί ευκαιριακά, δεν λειτουργεί στα κρυφά μόνο. Λειτουργεί συστηματικά, διαχρονικά, διακομματικά.
Λειτουργεί ως δομή.
Ως αρχιτεκτονική εξουσίας.
Ως μηχανισμός αναπαραγωγής της υποτέλειας από γενιά σε γενιά πολιτικών.
Γιατί όταν η πραγματική ισχύς κάθεται αλλού - και κάθεται εκεί εδώ και δεκαετίες - οι εγχώριοι κυβερνώντες δεν κυβερνούν. Διαχειρίζονται.
Δεν αποφασίζουν.
Εκτελούν.
Αλλάζουν πρόσωπα σαν μαριονέτες, σαν σκηνικά θεάτρου, σαν αναλώσιμα εξαρτήματα μιας μηχανής που δεν ελέγχουν. Σέρνονται μπροστά σε κάθε νέο ένοικο της αμερικανικής πρεσβείας - όχι ως εκπρόσωποι ενός κυρίαρχου λαού, αλλά ως επαίτες έγκρισης, ως υπάλληλοι εν αναμονή οδηγιών, ως θλιβεροί κολαούζοι μιας ξένης ατζέντας.
Και το χειρότερο;
Δεν το κρύβουν.
Δεν ντρέπονται.
Δεν χαμηλώνουν το βλέμμα.
Αντιθέτως, το διαφημίζουν. Το πουλάνε ως "στρατηγική επιτυχία".
Ως "ενίσχυση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων". Ως "θωράκιση της χώρας". Βαφτίζουν "στρατηγική επιτυχία" ακόμη και την πιο κατάφωρη, την πιο ξεδιάντροπη, την πιο εξευτελιστική σχέση πολιτικής υποτέλειας. Μετατρέπουν την υποταγή σε πατριωτισμό. Την εξάρτηση σε σύμπραξη. Τη γονυκλισία σε χειραψία ισότιμων εταίρων.
Και ο λαός; Ο λαός παρακολουθεί. Βλέπει τους εκπροσώπους του να επιστρέφουν από τα ταξίδια στο εξωτερικό με χαμόγελο ικανοποίησης, με δηλώσεις περί "αναβαθμισμένου ρόλου της Ελλάδας", με φωτογραφίες που υποτίθεται ότι αποδεικνύουν πόσο σημαντικοί είμαστε. Και δεν ρωτάει πια. Έχει κουραστεί να ρωτάει. Έχει μάθει να ζει με την απάντηση που δεν του αρέσει.
Γιατί αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα. Όχι ποιος διορίζεται. Αλλά γιατί κανείς δεν αντιδρά. Γιατί κανείς δεν σηκώνει το ανάστημά του. Γιατί η υποτέλεια έχει γίνει τόσο οικεία, τόσο καθημερινή, τόσο "φυσιολογική", που έχει πάψει να αποτελεί πολιτικό ζήτημα. Έχει γίνει συνθήκη. Έχει γίνει κλίμα. Έχει γίνει αέρας που αναπνέουμε χωρίς να τον προσέχουμε.
Και όσο συνεχίζουμε να αναπνέουμε αυτόν τον αέρα, όσο συνεχίζουμε να θεωρούμε δεδομένη αυτή τη σχέση, τόσο πιο βαθιά θάβεται το ερώτημα. Τόσο πιο μακριά απομακρύνεται η απάντηση. Τόσο πιο σίγουροι γίνονται οι κυβερνώντες ότι μπορούν να συνεχίσουν.
Να αλλάζουν πρόσωπα.
Να υποκλίνονται.
Να διαφημίζουν την υποτέλεια ως αρετή.
Και να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν πρόκειται να τους ζητήσει τον λόγο…
Καληνύχτα Κεμάλ;
🤔❓