🎭 Περπατώ εις το Δάσος…
Όχι μόνο για να φτάσω κάπου, αλλά για να χαθώ.
Για να ψάξω.
Για να βρω. Για να θυμηθώ ξανά…
Για να σκαλίσω το παιδί που κρύβω μέσα μου και να το κοιτάξω κατάματα. Και να σας πω ένα μυστικό… Ναι, υπάρχουν ακόμη αποθέματα. Αποθέματα αθωότητας, φαντασίας, συγκίνησης και ελπίδας.
Το δάσος δεν είναι μόνο τόπος παραμυθιών. Είναι ο εσωτερικός μας κόσμος. Το άγνωστο. Το άγριο. Το ανεξερεύνητο. Το αληθινό.
Και μόνο όποιος τολμήσει να περπατήσει μέσα του, ίσως συναντήσει όσα ξέχασε, όσα άφησε πίσω ή όσα αναγκάστηκε να θάψει. Ίσως, τελικά, συναντήσει τον ίδιο του τον εαυτό.
Ένα βήμα. Μια ανάσα. Ένα παιδί. Ένα παραμύθι. Και ύστερα… σκοτάδι.
Χθες βράδυ, στην Αγία Μελετίου, αυτό το σκοτάδι είχε πολλά να αφηγηθεί.
Μια ευρηματική, γεμάτη φαντασία Παραμυθοσαλάτα, από έναν ερασιτεχνικό θίασο που πλημμύρισε τη σκηνή με ενέργεια, πάθος και αλήθεια. Μια παράσταση που δεν στηρίχθηκε σε εντυπωσιασμούς, αλλά στη δύναμη της ψυχής και της συλλογικής δημιουργίας.
Γιατί αυτή είναι η μεγάλη αξία του ερασιτεχνικού θεάτρου. Εκεί όπου ο εργάτης, η δασκάλα, ο υπάλληλος, ο φούρναρης, η νοσηλεύτρια, ο οδηγός αφήνουν για λίγο τον ρόλο της καθημερινότητας και φορούν τον ρόλο της ψυχής τους. Εκεί όπου δεν περισσεύει κανείς και όλοι υπηρετούν την ίδια ανάγκη: την έκφραση.
Είναι ο χώρος όπου το μέσα σου βρίσκει φωνή, το σώμα αφηγείται όσα οι λέξεις αδυνατούν να πουν και ο άνθρωπος ξαναθυμάται πώς να συνδέεται με τον εαυτό του, με τον διπλανό του, με το σύνολο.
Το θέατρο σε μαθαίνει να ακούς. Να εμπιστεύεσαι. Να τολμάς. Να εκτίθεσαι. Και μέσα από αυτή την έκθεση να ελευθερώνεσαι. Να πετάς λίγο πιο ψηλά από τα όρια της καθημερινότητας. Να λυτρώνεσαι.
Μια παράσταση που μας θύμισε πως το πιο βαθύ παραμύθι δεν γράφεται στα βιβλία. Κρύβεται μέσα μας. Και περιμένει, υπομονετικά, κάποιον να βρει το θάρρος να περπατήσει ξανά… εις το Δάσος.
Θέατρο "Δρόμος"