"Πριν Ανοίξουμε Φτερά": Μια Κραυγή Ζωής Πριν τον Θάνατο
Παρά το ατελείωτο μποτιλιάρισμα, η ανταμοιβή άξιζε κάθε λεπτό αναμονής. Χθες, στη θεατρική αίθουσα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, στιγμές αμηχανίας, έντασης και μεγαλείου πλημμύρισαν τον χώρο, αφήνοντας τους θεατές να αιωρούνται στην απόλυτη σιωπή της συγκίνησης που ακολούθησε.
Η φράση "Πριν ανοίξουμε φτερά" βρήκε την πιο εκρηκτική της λύτρωση μέσα από ένα ανατριχιαστικό τανγκό, που σφράγισε τη συνέχεια, και όχι τον επίλογο.
Η παράσταση ακολουθεί μια άναρχη, σχεδόν ποιητική προσέγγιση, στην αρχή νιώθεις αμηχανία, ψάχνεσαι, αλλά μόλις αφεθείς, αρχίζεις να συνθέτεις το παζλ.
Σε καλεί να ξεχάσεις ό,τι δεδομένο κουβαλάς μπαίνοντας, να σταθείς, να παρατηρήσεις, να θυμηθείς, να ανασάνεις στιγμές.
Είναι ένα έργο για τη ζωή που περνά, για τις στιγμές που μένουν και για όσα κουβαλάμε όταν πια δεν μπορούμε να τα πούμε.
Η ανάγκη για φυγή, για εκπλήρωση, για ελευθερία, ή ίσως μια τελευταία πράξη ζωής.
Το δίλημμα είναι ωμό:
Ποια πράγματα πρέπει να γίνουν ή να ειπωθούν όσο υπάρχει ακόμη χρόνος και διαύγεια;
Πώς μπορούν οι γύρω μας να μας βοηθήσουν να "ανοίξουμε φτερά";
Μπορούμε στ’ αλήθεια να ολοκληρωθούμε ή να νιώσουμε ξανά ελεύθεροι όταν γνωρίζουμε ότι το τέλος πλησιάζει;
Σε μια σχέση ζωής, το ποιος θα "φύγει" πρώτος τελικά δεν έχει καμία σημασία.
Σημασία έχει η ατμόσφαιρα που σε ταρακουνάει, σε αποδιοργανώνει και σε κάνει να ψάχνεις προσανατολισμό.
Όμως η συγκλονιστική αποκάλυψη της μητέρας:
"Νομίζω η μεγαλύτερη αγωνία του ήταν μήπως πεθάνω εγώ πριν από εκείνον. Αυτό δεν θα μπορούσε να το αντέξει…
Με έβαλε να του υποσχεθώ πως δεν θα φύγω πριν από εκείνον...!"
σε απογειώνει και ταυτόχρονα σε συνταράσσει.
Το έργο είναι μια κραυγή:
Για τη Ζωή πριν τον Θάνατο.
Για την ανάγκη να δούμε τη ζωή, τις σχέσεις και τις επιθυμίες μας όσο υπάρχει ακόμη χρόνος, πριν η άνοια ή ο θάνατος μάς στερήσουν τη δυνατότητα να "ανοίξουμε φτερά".
Για την Αξία της Μνήμης.
Για την απόγνωση και τον φόβο που γεννά η απώλεια της μνήμης, όταν ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του πριν τον βιολογικό του θάνατο.
Για το Δίλημμα της Εκπλήρωσης
Nα ζήσουμε, να ολοκληρώσουμε όσα αφήσαμε μισά, να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας, να αγαπήσουμε, να ελευθερωθούμε και να λύσουμε ό,τι μας βαραίνει, πριν έρθει το οριστικό τέλος, είτε αυτό είναι η άνοια είτε ο θάνατος.
…
— Τι θα έκανα χωρίς εσένα; Τι θα έκανα;
— Μην ανησυχείς! Είμαι εδώ. Θα είμαι πάντα εδώ. Μην ανησυχείς, δεν θα σε αφήσω. Το ξέρεις ότι εγώ δεν αθετώ τις υποσχέσεις μου… Οπότε μην φοβάσαι τίποτα. Σε προσέχω…
Σας ευχαριστούμε, παιδιά και εσένα, Δημήτρη.
Δεν μπορέσαμε να τα πούμε κατ’ ιδίαν, αλλά δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο!