Σπύρο, θα σε συναντάμε εκεί που συνεχίζεται ο αγώνας!
🙇 Πώς αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που είχε μέσα του συμπυκνωμένη όλη την καλοσύνη του κόσμου και, την ίδια στιγμή, μια αστείρευτη φλόγα για το δίκιο, για την ελευθερία, για την επανάσταση;
Πώς αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που δεν πέρασε απλώς από τη ζωή σου, αλλά άφησε πάνω σου το αποτύπωμά του; Που σε συνάντησε στα άγρια χρόνια της εφηβείας, όταν όλα έμοιαζαν μεγάλα, δύσκολα και αβέβαια, και σου έδειξε πως μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι, να πιστέψεις στους ανθρώπους, να αγωνιστείς για όσα μοιάζουν αδύνατα;
Πώς αποχαιρετάς έναν πραγματικό κομμουνιστή;
Ο γραμματέας μας στην ΚΝΕ ☭ , ο σύντροφος, ο καθοδηγητής, ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μας εκείνα τα χρόνια, δεν υπάρχει πια.
Κι όμως, είναι δύσκολο να μιλήσεις για απουσία, όταν ένας άνθρωπος έχει προλάβει να γίνει τόσο βαθιά κομμάτι σου.
Γιατί ο Σπύρος δεν μας άφησε μόνο αναμνήσεις. Μας άφησε έναν τρόπο να κοιτάμε τον κόσμο. Μας άφησε την πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι καλός χωρίς να είναι αδύναμος, τρυφερός χωρίς να είναι συμβιβασμένος, και ασυμβίβαστος χωρίς να χάνει ποτέ την ανθρωπιά του.
Μας έμαθε, με τον δικό του τρόπο, ότι το δίκιο δεν είναι μια λέξη που την προφέρεις εύκολα, ότι κομμουνιστής δεν είναι μια αφηρημένη έννοια.
- Είναι στάση ζωής.
- Είναι επιλογή. Είναι να μη συνηθίζεις την αδικία.
- Nα μη σκύβεις το κεφάλι,
- Nα μη θεωρείς τον κόσμο όπως είναι ως τον μόνο κόσμο που μπορεί να υπάρξει.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του.
Τον αποχαιρετάμε, λοιπόν, όχι μόνο με δάκρυα. Τον αποχαιρετάμε με την περήφανη επίγνωση ότι όσα κουβαλούσε δεν χάνονται.
Γιατί η ενέργειά του, το πάθος του, η πίστη του στους ανθρώπους, η αγάπη του για το δίκιο, έγιναν εδώ και χρόνια δικά μας.
- Έγιναν μνήμη, αλλά όχι μόνο μνήμη.
- Έγιναν στάση.
- Έγιναν πείσμα.
- Έγιναν δύναμη.
Έγιναν κομμάτι από εκείνο το DNA που διαμορφώθηκε στα χρόνια της νιότης μας και συνεχίζει να μας κινεί, ακόμη κι όταν οι δρόμοι αλλάζουν, ακόμη κι όταν η ζωή μας απομακρύνει, ακόμη κι όταν οι άνθρωποι που μας σημάδεψαν δεν μπορούν πια να περπατήσουν δίπλα μας.
Όταν φεύγει ένας άνθρωπος που υπήρξε η ίδια η επιτομή της καλοσύνης και της ασυμβίβαστης φλόγας για το δίκιο, δεν μιλάμε πραγματικά για τέλος.
Μιλάμε για παράδοση σκυτάλης.
Ο γραμματέας, ο σύντροφος, ο φίλος, ο άνθρωπος που σε κοίταξε κάποτε στα μάτια και σου έδωσε το κουράγιο να σηκώσεις κεφάλι, συνεχίζει να υπάρχει σε κάθε βήμα που κάνεις με αξιοπρέπεια, σε κάθε φορά που επιλέγεις να σταθείς δίπλα στον αδύναμο, σε κάθε στιγμή που αρνείσαι να συμβιβαστείς με το άδικο.
- Υπάρχει στις κουβέντες που θυμάσαι.
- Στα γέλια εκείνων των χρόνων.
- Στις μάχες που δώσαμε και σε εκείνες που δεν έχουμε ακόμη δώσει.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι, όσο κι αν φύγουν, δεν φεύγουν πραγματικά. Έχουν ήδη προλάβει να ριζώσουν μέσα στους άλλους.
Και ο Σπύρος έχει ριζώσει βαθιά.
Γι' αυτό και σήμερα δεν θέλω να τον αποχαιρετήσω μόνο με λύπη.
Θέλω να τον αποχαιρετήσω με ευγνωμοσύνη.
Για όσα μας έδωσε. Για όσα μας έμαθε. Για εκείνη τη φλόγα που, χωρίς ίσως να το γνωρίζει, άναψε μέσα σε μια ολόκληρη γενιά παιδιών που μεγάλωναν αναζητώντας έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο ελεύθερο.
Η ζωή συνεχίζεται. Οι δρόμοι συνεχίζονται. Οι αγώνες συνεχίζονται.
Και κάπου μέσα σε όλα αυτά, θα συνεχίσει να περπατάει και ο Σπύρος.
- Στις ιδέες που δεν προδώσαμε.
- Στους ανθρώπους που δεν εγκαταλείψαμε.
- Στο κεφάλι που δεν σκύψαμε.
- Στο δίκιο που συνεχίζουμε να διεκδικούμε.
Καλό ταξίδι, σύντροφε.
Σε ευχαριστούμε για τη διαδρομή.
Η πορεία συνεχίζεται..!
Γιατί ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, η λευτεριά και η ομορφιά του κόσμου..!
🙏 💥