Στα εβδομήντα μου, εξακολουθώ να πιστεύω στους ανθρώπους…🍾
Μεγαλώνεις και ωριμάζεις, λένε. Δεν ξέρω αν ισχύει για όλους.
Σήμερα, στα εβδομήντα μου, κοιτάζω προς τα πίσω και διαπιστώνω πως οι ίδιες "μαλακίες" που έκανα παιδί εξακολουθούν να με συντροφεύουν. Οι ίδιες παρορμήσεις, οι ίδιες ευαισθησίες, η ίδια επιμονή σε όσα θεωρώ δίκαια και σωστά. Όπως τότε που προσπαθούσα να βγάλω την κοπριά από τα παπούτσια μου, έτσι και τώρα, εξακολουθώ να θέλω να καθαρίζω ό,τι θεωρώ βρόμικο γύρω μου. Μόνο που τώρα ξέρω πως δεν καθαρίζουν όλα. Και πως, κάποιες φορές, όσο περισσότερο προσπαθείς, τόσο περισσότερο λερώνεσαι.
Ο αξιακός μου κόσμος, οι απόψεις μου για τη ζωή και το δίκιο, παραμένουν σχεδόν αμετάβλητα. Εκείνο που άλλαξε στην πορεία είναι τα φίλτρα. Σιγά σιγά αποσύρονται. Οι ανοχές λιγοστεύουν, οι δικαιολογίες τελειώνουν και η ανάγκη να εξηγώ στους άλλους ποιος είμαι αρχίζει να χάνει τη σημασία της.
Έχω φτάσει πια σε ένα σημείο όπου δεν θέλω να χάσω ούτε ένα λεπτό από τη ζωή μου με ό,τι με δυσαρεστεί, με πληγώνει ή με αναγκάζει να προδώσω τον εαυτό μου.
Δεν αντέχω ούτε τον ψίθυρο των "δήθεν", των αχάριστων, των ρουφιάνων, όλων εκείνων που έχουν επενδύσει στο φαίνεσθαι και έχουν ξεχάσει την ουσία. Εκείνων που μετρούν την αξία των ανθρώπων με το όφελος που μπορούν να αποκομίσουν από αυτούς.
Έλεγα πάντα πως δεν μπορείς να δίνεις δέκα σε κάποιον που ξέρει να μετρά μέχρι το τρία. Τα υπόλοιπα επτά είναι από χέρι χαμένα.
Κι όμως, εξακολουθώ να το κάνω.
Και αυτό είναι που με θυμώνει περισσότερο. Όχι τόσο οι άλλοι, όσο εγώ ο ίδιος. Γιατί ξέρω. Έχω δει, έχω καταλάβει, έχω πληγωθεί. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα επαναλάβω τα ίδια λάθη. Κι ύστερα, με έναν σχεδόν ανεξήγητο τρόπο, βρίσκομαι πάλι στην ίδια θέση.
Να δίνω.
Να εμπιστεύομαι.
Να ελπίζω.
Να πιστεύω στους ανθρώπους!
Είναι το ψέμα που εξακολουθώ να λέω στον εαυτό μου; Ή μήπως η αλήθεια που, παρά τις απογοητεύσεις, αρνούμαι να εγκαταλείψω;
Δεν έχω πια υπομονή για τον κυνισμό, για την εύκολη κριτική από τον καναπέ, για τις απαιτήσεις κάθε είδους και για εκείνους που έχουν πάντα έτοιμες απαντήσεις για τις ζωές των άλλων, αλλά ποτέ το θάρρος να κοιτάξουν τη δική τους.
Δεν έχω καμία διάθεση να αρέσω σε όσους δεν τους αρέσω, να αγαπάω εκείνους που δεν με αγαπούν ή να χαμογελάω σε όσους μου χαμογελούν μόνο από συμφέρον. Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε δευτερόλεπτο σε εκείνους που λένε ψέματα, που προσπαθούν να με χειραγωγήσουν ή που θεωρούν την καλοσύνη αδυναμία.
Δεν σημαίνει πως τα κατάφερα όλα αυτά. Σημαίνει πως τουλάχιστον άρχισα να καταλαβαίνω πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος που μου απομένει για να συνεχίσω να κάνω πως δεν καταλαβαίνω.
Γιατί ο χρόνος δεν είναι απλώς οι μέρες που περνούν. Είναι οι άνθρωποι που επιλέγουμε να κρατήσουμε κοντά μας, οι στιγμές που δεν θα επιστρέψουν, οι λέξεις που δεν τολμήσαμε να πούμε και οι αλήθειες που αναβάλαμε μέχρι να μην έχει πια νόημα να ειπωθούν.
Υπάρχουν στιγμές που δεν θα βιωθούν ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο. Συγκρούσεις που θα μείνουν για πάντα εκεί. Αγάπες που δεν θα γίνουν ποτέ κάτι περισσότερο από αυτό που ήταν.
Χαμόγελα αναγκαστικά, σιωπές που έκρυψαν περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν να αποκαλύψουν οι λέξεις.
Υπάρχουν ζωές που ζει κανείς και πόνοι που τον συνοδεύουν μια ολόκληρη ζωή. Αλήθειες που δεν θα ειπωθούν ποτέ. Φεγγάρια που δεν θα γίνουν ήλιοι. Δώρα που θα παραμείνουν απλώς δώρα, χωρίς να αποκτήσουν ποτέ τη σημασία που τους δώσαμε. Συναισθήματα που δεν είναι αγάπη, αλλά φόβος. Στιγμές που ανήκουν οριστικά στο παρελθόν και ιστορίες που, όσο σημαντικές κι αν υπήρξαν για εμάς, δεν θα μετρήσουν ποτέ για κάποιους άλλους.
Κι εμείς, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, συνεχίζουμε να ζούμε. Να αναβάλλουμε, να δικαιολογούμε, να περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή. Να κλέβουμε λίγο λίγο από το παρόν μας, λέγοντας ψέματα στον εαυτό μας πως κάποια στιγμή θα κάνουμε όσα πραγματικά θέλουμε.
Ίσως, τελικά, το πεπρωμένο μας να μην είναι κάτι προδιαγεγραμμένο. Ίσως να είναι το άθροισμα όσων κυνηγάμε και όσων αποφασίζουμε να αντιμετωπίσουμε. Ίσως να είναι και το αποτέλεσμα της διαίρεσης όσων μπορούμε να κάνουμε με όσα τελικά τολμάμε να διεκδικήσουμε.
Γιατί δεν είναι πάντα οι δυνατότητές μας εκείνες που μας κρατούν πίσω. Συχνά είναι οι φόβοι μας, οι αναβολές μας, οι βολικές δικαιολογίες μας. Είναι τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας για να μην αναμετρηθούμε με όσα ξέρουμε ήδη.
Και κάπου εδώ έρχομαι αντιμέτωπος με την πιο δύσκολη αλήθεια των εβδομήντα μου.
Δεν θέλω να είμαι ένα φυσιολογικό άτομο. Θέλω να είμαι ο εαυτός μου..!
Με τις αντιφάσεις μου, τα λάθη μου, τις εμμονές μου και τις αδυναμίες μου. Με τον θυμό μου απέναντι στην αδικία, με την αδυναμία μου να συμβιβάζομαι με την υποκρισία, με την επιμονή μου να λέω αυτό που πιστεύω, ακόμη κι όταν θα ήταν πολύ πιο εύκολο να σωπάσω.
Δεν θέλω να γίνω κυνικός για να μην πληγώνομαι. Δεν θέλω να γίνω αδιάφορος για να μην απογοητεύομαι. Δεν θέλω να μάθω να υπολογίζω τα πάντα, να μετράω τους ανθρώπους με το τι μπορούν να μου προσφέρουν και να δίνω μόνο όταν είμαι βέβαιος πως θα πάρω πίσω όσα έδωσα.
Δεν θέλω να γίνω τόσο έξυπνος, ώστε να μην κάνω πια τα ίδια λάθη. Ούτε τόσο προσεκτικός, ώστε να μη ρισκάρω ποτέ να πληγωθώ.
Θέλω να εξακολουθήσω να πιστεύω στους ανθρώπους. Όχι επειδή δεν βλέπω τις αδυναμίες τους, αλλά επειδή δεν θέλω οι δικές τους αδυναμίες να καθορίσουν τον άνθρωπο που θα γίνω εγώ.
Και ίσως εδώ να βρίσκεται μια διάκριση που άργησα να καταλάβω: άλλο να πιστεύεις στους ανθρώπους κι άλλο να εμπιστεύεσαι τον καθένα. Δεν χρειάζεται να πάψω να πιστεύω για να μάθω να προστατεύομαι. Δεν χρειάζεται να κλείσω την πόρτα σε όλους επειδή κάποιοι δεν άξιζαν την εμπιστοσύνη μου.
Μπορώ να συνεχίσω να δίνω, χωρίς να αδειάζω.
Να αγαπώ, έτσι.
Να συγχωρώ, χωρίς να ξεχνώ όσα έμαθα.
Να απομακρύνομαι, χωρίς να μισώ.
Και, πάνω απ’ όλα, να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να τον αναγνωρίζω.
Δεν ξέρω αν στα εβδομήντα μου έγινα σοφότερος. Ξέρω πως εξακολουθώ να κάνω λάθη. Εξακολουθώ να θυμώνω, να απογοητεύομαι, να δίνω περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε και να ελπίζω εκεί που ίσως δεν υπάρχει λόγος.
Αλλά δεν θέλω να μετρήσω τη ζωή μου με τις φορές που απογοητεύτηκα. Ούτε με τους ανθρώπους που δεν στάθηκαν στο ύψος των προσδοκιών μου.
Θέλω να τη μετρήσω με εκείνα που δεν επέτρεψα να μου πάρουν.
Την αξιοπρέπειά μου. Την ελευθερία μου να σκέφτομαι διαφορετικά. Το δικαίωμά μου να συγκρούομαι όταν κάτι προσβάλλει τις αξίες μου. Την ικανότητά μου να συγκινούμαι, να αγαπώ, να προσφέρω και να ξεκινώ ξανά, ακόμη κι όταν έχω κάθε λόγο να μην το κάνω.
Γιατί δεν θέλω να γίνω ένας καλύτερα προσαρμοσμένος άνθρωπος σε έναν κόσμο που συχνά δεν με εκφράζει. Θέλω να γίνω, όσο μπορώ, ένας πιο συνειδητός εαυτός μου.
Και αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να αλλάξω από εδώ και πέρα, δεν είναι να πάψω να πιστεύω στους ανθρώπους.
Είναι να μάθω να μη χάνω τον εαυτό μου προσπαθώντας να αποδείξω πως αξίζουν την πίστη μου.
Σήμερα, λοιπόν, δεν εύχομαι απλώς να μεγαλώσω ακόμη έναν χρόνο.
Εύχομαι να έχω το θάρρος να συνεχίσω να είμαι αυτός που είμαι, χωρίς να χρειάζεται να απολογούμαι γι’ αυτό. Να ξεχωρίζω όσα αξίζουν από όσα απλώς με εξαντλούν. Να προστατεύω τον χρόνο μου, τους ανθρώπους μου και την ησυχία μου. Να μην αναβάλλω άλλο όσα έχουν πραγματική σημασία.
Και να μη χάσω εκείνο το παιδί που κάποτε προσπαθούσε να καθαρίσει την κοπριά από τα παπούτσια του, πιστεύοντας ίσως πως, αν προσπαθούσε αρκετά, θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο λίγο πιο καθαρό.
Μπορεί να μην τα κατάφερε.
Αλλά εξακολουθεί να προσπαθεί.
Κι αυτός, τελικά, θέλω να είμαι.
Ο εαυτός μου..!
💥 💫