Άρης Ζωγράφος

Ορισμένοι φαίνεται να πιστεύουν ότι είμαστε απλώς περαστικοί ή, ακόμη χειρότερα, επιμένουν να μας αντιμετωπίζουν σαν τουρίστες στην ίδια μας την πόλη. Όταν όμως το αστικό περιβάλλον μετατρέπεται αποκλειστικά σε μια «μηχανή παραγωγής κέρδους» – μέσα από το real estate, την υπερτουριστικοποίηση και την εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου – το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση έρχεται σε δομική σύγκρουση με τη λογική της αγοράς.

Οι πόλεις μας μετατρέπονται σταδιακά σε αποστειρωμένα σκηνικά, όπου οι μόνιμοι κάτοικοι αντιμετωπίζονται ως «θόρυβος» ή ως ενοχλητικό background στην επενδυτική εμπειρία των λίγων.

Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Ανρί Λεφέβρ διατύπωσε πριν από σχεδόν εξήντα χρόνια την έννοια του «Δικαιώματος στην Πόλη». Δεν αναφερόταν απλώς στο δικαίωμα κατοίκησης ή κυκλοφορίας. Αναφερόταν στο δικαίωμα των ανθρώπων να συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή,  στο δικαίωμα να οικειοποιούνται τον αστικό χώρο και να μην εκτοπίζονται από αυτόν στο όνομα της κερδοφορίας.

Σήμερα, η συζήτηση για τις συγκοινωνίες δεν είναι παρά μία από τις πιο κρίσιμες εκφράσεις αυτής της σύγκρουσης. Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο κοστίζει το εισιτήριο. Είναι ποιος έχει πραγματικά πρόσβαση στην πόλη και ποιος αποκλείεται από αυτήν.

Η μάχη για τις αστικές μετακινήσεις στην Ελλάδα θυμίζει ολοένα και περισσότερο ένα σκληρό ριάλιτι επιβίωσης. Κάθε εκλογικός κύκλος μετατρέπει το εισιτήριο των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς σε λάφυρο υποσχέσεων, πλειοδοσίας και εύκολων συνθημάτων. Από τη μία πλευρά παρουσιάζεται ως το απόλυτο εργαλείο κοινωνικής δικαιοσύνης και από την άλλη ως μια δημοσιονομική βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Πίσω όμως από τα τηλεοπτικά πάνελ και τις προεκλογικές εξαγγελίες κρύβεται μια πολύ πιο σκληρή πραγματικότητα: η καθημερινή μάχη εκατομμυρίων πολιτών να μετακινηθούν και να επιβιώσουν μέσα σε ένα περιβάλλον που λειτουργεί σωρευτικά εναντίον τους.

Το Προεκλογικό Χρηματιστήριο των Υποσχέσεων

Όσο πλησιάζουν οι κάλπες, το εισιτήριο μετατρέπεται στο φθηνότερο πολιτικό νόμισμα.

• ΠΑΣΟΚ: Πρότεινε δωρεάν μετακινήσεις για νέους έως 24 ετών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με δημοσιονομικό κόστος που υπολογίζεται στα 30–35 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
• ΕΛΑΣ: Ζήτησε πλήρη κατάργηση του κομίστρου για τους μόνιμους κατοίκους, διατηρώντας χρέωση μόνο για τους επισκέπτες και τους τουρίστες.
• Κυβέρνηση:  αντέδρασε κάνοντας λόγο για παροχές χωρίς αντίκρισμα, οχυρωμένη πίσω από μια υποκριτική «δημοσιονομική υπευθυνότητα». Είναι η ίδια κυβερνητική πολιτική που με τις επιλογές της – τη στήριξη του ανεξέλεγκτου real estate, της Golden Visa και του επιθετικού υπερτουρισμού – έχει μετατρέψει την πόλη σε real estate φιλέτο, εκδιώκοντας τους κατοίκους από τις γειτονιές τους. Τώρα, εμφανίζεται να αγωνιά για τη βιωσιμότητα των υποδομών που η ίδια απαξιώνει συστηματικά.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θέατρο του παραλόγου: Οι μεν μοιράζουν «δωρεάν αέρα» για να μαζέψουν ψήφους, οι δε υπερασπίζονται τη δημοσιονομική σταθερότητα ενός συστήματος που ήδη υπολειτουργεί. Κανείς τους δεν φαίνεται να έχει επιβιβαστεί σε λεωφορείο σε ώρα αιχμής, αλλά όλοι έχουν άποψη για το κοστολόγιο της αξιοπρέπειάς μας.

Το αποτέλεσμα; Μια συζήτηση εγκλωβισμένη στη λογιστική διάσταση του ζητήματος: Πόσο κοστίζει το εισιτήριο; Πόσο θα κοστίσει η κατάργησή του; Σπάνια όμως τίθεται το ουσιαστικό ερώτημα: ποιο συγκοινωνιακό μοντέλο χρειαζόμαστε για να διασφαλίσουμε το δικαίωμα όλων στην πόλη;

Μεταφορική Φτώχεια: Όταν η Πόλη Γίνεται Απρόσιτη

Η «μεταφορική φτώχεια» δεν αποτελεί θεωρητική κατασκευή των ακαδημαϊκών εδρών. Είναι μια καθημερινή, βίαιη πραγματικότητα.

Είναι ο εργαζόμενος που απορρίπτει μια θέση εργασίας επειδή το κόστος της μετακίνησης απορροφά σημαντικό μέρος του μισθού του,  όταν ο μισθός μένει κυριολεκτικά στην άσφαλτο. Είναι ο ηλικιωμένος που αναβάλλει μια ιατρική επίσκεψη γιατί η μετακίνηση είναι άθλος. Είναι ο μαθητής ή ο φοιτητής που περιορίζει τις δυνατότητές του επειδή δεν μπορεί να μετακινηθεί εύκολα και οικονομικά.

Στην πραγματικότητα, η μεταφορική φτώχεια είναι μια ξεκάθαρη μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Όταν η πρόσβαση στην πόλη εξαρτάται από το εισόδημα, τότε η πόλη παύει να είναι κοινός χώρος και μετατρέπεται σε προνόμιο. Όταν η μετακίνηση κοστίζει σε χρήμα και χρόνο, η δημοκρατία μικραίνει.

Γι’ αυτό και η συζήτηση για τις συγκοινωνίες δεν αφορά μόνο τις μεταφορές. Αφορά την πρόσβαση στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στον πολιτισμό και τελικά στην ίδια τη δημοκρατική συμμετοχή.

Η Μεγάλη Αυταπάτη του «Τσάμπα»

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη παγίδα. Ένα δωρεάν σύστημα που δεν λειτουργεί παραμένει ένα αποτυχημένο σύστημα.

Αν το λεωφορείο περνά κάθε σαράντα λεπτά, αν οι αποβάθρες ασφυκτιούν από τον συνωστισμό και αν η καθημερινή μετακίνηση θυμίζει δοκιμασία αντοχής, τότε η κατάργηση του εισιτηρίου δεν λύνει το πρόβλημα. Απλώς το καθιστά δωρεάν. Η δωρεάν ταλαιπωρία δεν είναι κοινωνική πολιτική· είναι ελεημοσύνη. Και το δικαίωμα στην πόλη δεν εξαγοράζεται με ελεημοσύνη.

Το δικαίωμα στην πόλη δεν εξαντλείται στην κατάργηση ενός αντιτίμου. Προϋποθέτει τη δυνατότητα πραγματικής, αξιοπρεπούς πρόσβασης.

Αυτό σημαίνει:

1. Ταχύτητα και αξιοπιστία: Χωρίς νέες γραμμές μετρό, αποκλειστικές λεωφορειολωρίδες, σύγχρονο στόλο και πυκνότερα δρομολόγια, η αύξηση της επιβατικής κίνησης κινδυνεύει να οδηγήσει σε λειτουργική ασφυξία. Τι να το κάνεις το δωρεάν εισιτήριο όταν στοιβάζεσαι σαν ανθρώπινο φορτίο σε ένα όχημα χωρίς κλιματισμό;
2. Συγκοινωνίες ως δημόσιο αγαθό: Αν αποδεχθούμε ότι η μετακίνηση αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα, τότε απαιτούνται σταθεροί και δίκαιοι μηχανισμοί χρηματοδότησης. Οι δημόσιες συγκοινωνίες δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ούτε ως επιχείρηση που οφείλει να είναι κερδοφόρα ούτε ως προεκλογικό δώρο. Αποτελούν βασική κοινωνική υποδομή, όπως η υγεία, η παιδεία και ο δημόσιος χώρος.
3. Αποφυγή της κοινωνικής υποβάθμισης των ΜΜΜ: Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι όταν η δωρεάν μετακίνηση δεν συνοδεύεται από αναβάθμιση της ποιότητας, οι οικονομικά ισχυρότεροι εγκαταλείπουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και επιστρέφουν στο Ι.Χ. Τότε οι συγκοινωνίες μετατρέπονται σε υπηρεσία αποκλειστικά για όσους δεν έχουν καμία άλλη επιλογή. Και τότε χάνεται οριστικά η έννοια του κοινού δημόσιου χώρου.

Το Πραγματικό Διακύβευμα

Η προεκλογική αντιπαράθεση περιστρέφεται γύρω από το κόστος του εισιτηρίου. Η πραγματική σύγκρουση όμως αφορά το ποιος έχει δικαίωμα στην πόλη.

Διότι το δικαίωμα στην πόλη δεν κατοχυρώνεται όταν περνάς δωρεάν από τις μπάρες. Κατοχυρώνεται όταν μπορείς να φτάσεις γρήγορα και με αξιοπρέπεια στη δουλειά σου. Όταν έχεις πρόσβαση σε ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες ανεξάρτητα από το εισόδημά σου. Όταν δεν χρειάζεται να αφιερώνεις ώρες από τη ζωή σου σε αναμονές, συνωστισμό και καθυστερήσεις.

Με άλλα λόγια, όταν η πόλη ανήκει πραγματικά στους κατοίκους της και όχι μόνο σε όσους μπορούν να πληρώσουν για να την απολαμβάνουν.

Μέχρι οι συγκοινωνίες να αντιμετωπιστούν ως αυτονόητο δημόσιο αγαθό —όπως το οξυγόνο— οι εξαγγελίες για «δωρεάν μετακινήσεις» κινδυνεύουν να παραμείνουν αυτό που συχνά είναι και πολλές προεκλογικές υποσχέσεις: Πυροτεχνήματα που φωτίζουν για λίγα δευτερόλεπτα τον ουρανό — και αφήνουν πίσω τους το ίδιο σκοτάδι.

Και στην επόμενη στάση, θα είμαστε πάλι μόνοι μας.

20.6.2026

]]> https://zografos.com/articles-archive/e-dee/feed/ 0 https://zografos.com/articles-archive/epivoli-e-dee/ https://zografos.com/articles-archive/epivoli-e-dee/#comments Fri, 27 Mar 2026 10:19:53 +0000 https://zografos.com/?p=7946 Θέμα: Από την εξυπηρέτηση στην επιβολή. Το τέλος του ανθρωποκεντρικού σχεδιασμού

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση υποτίθεται ότι ήρθε για να λύσει προβλήματα, όχι για να δημιουργεί νέα. Υποτίθεται ότι υπηρετεί τον πολίτη, μειώνει τη γραφειοκρατία, επιταχύνει τις διαδικασίες και ενισχύει τη διαφάνεια.

Κι όμως, με τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο πεδίο ευθύνης του Υπουργείου Μεταφορών, βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο: μια «ψηφιακή μετάβαση» που καταλήγει σε διοικητική αυθαιρεσία.

Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι το σύστημα θα διορθωνόταν, η πρόσφατη διαπιστωτική πράξη έρχεται να διαψεύσει κάθε προσδοκία. Η κατάσταση πλέον παγιώνεται και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας: η αυθαιρεσία επισημοποιήθηκε.

Μέχρι πρόσφατα, μέσω της πλατφόρμας ηλεκτρονικού προγραμματισμού, (με πολλές ελλείψεις, αναλογικότητα και ασυνέχειες), υπήρχε τουλάχιστον κάτι αυτονόητο: η ημερομηνία εξέτασης των υποψηφίων οδηγών οριζόταν με βάση τη διαθεσιμότητα όλων των εμπλεκομένων (Εκπαιδευόμενου, Σχολής, Υπηρεσίας). Μια απλή, λειτουργική και δίκαιη διαδικασία.

Σήμερα; Καταργήθηκε.

Η ημερομηνία εξέτασης πλέον επιβάλλεται μονομερώς – είτε από το σύστημα είτε από διοικητικό παράγοντα – χωρίς καμία ουσιαστική πρόβλεψη για τον ίδιο τον πολίτη. Χωρίς διάλογο. Χωρίς ευελιξία. Χωρίς λογική.

Αυτό δεν είναι ψηφιακή διακυβέρνηση. Είναι ψηφιακός αυταρχισμός.

Γιατί η κατάσταση είναι πλέον απαράδεκτη:

Ο πολίτης αγνοείται επιδεικτικά

Οι υποψήφιοι οδηγοί αντιμετωπίζονται σαν να μην έχουν ζωή. Σαν να μπορούν να εγκαταλείψουν εργασία, σπουδές ή οικογενειακές υποχρεώσεις επειδή «έτσι όρισε το σύστημα». Αυτό δεν είναι εξυπηρέτηση είναι, περιφρόνηση.

Η συνεργασία καταργείται

Μια διαδικασία που απαιτεί συντονισμό μεταξύ σχολών, υποψηφίων και υπηρεσιών μετατρέπεται σε μονόπρακτο διοικητικής επιβολής. Το αποτέλεσμα; Ακυρώσεις, ένταση, χάος.

Οι ανισότητες βαθαίνουν

Όσοι έχουν λιγότερη ευελιξία, όπως εργαζόμενοι με βάρδιες, άνθρωποι με περιορισμένα μέσα, τιμωρούνται στην πράξη. Η “ουδέτερη” τεχνολογία γίνεται εργαλείο αποκλεισμού.

Η τεχνολογία χρησιμοποιείται χωρίς σκέψη

Αυτοματοποίηση χωρίς ανθρωποκεντρικό σχεδιασμό δεν είναι πρόοδος. Είναι αποτυχία με ψηφιακή βιτρίνα.

Ας τεθεί επιτέλους το απλό ερώτημα:

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, είναι τόσο δύσκολο να “συνεννοηθούν” δύο πλατφόρμες;
Ή απλώς δεν υπάρχει η βούληση να συνεννοηθούν με τον πολίτη;

Η κατάργηση μιας λειτουργικής διαδικασίας στο όνομα μιας δήθεν «αναβάθμισης» δεν είναι πρόοδος. Είναι οπισθοδρόμηση με σύγχρονο περιτύλιγμα.

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός δεν μπορεί να σημαίνει αυταρχισμό, αδιαφάνεια και αδιαφορία για την πραγματική ζωή των ανθρώπων.

Χρειαζόμαστε τεχνολογία που να προσαρμόζεται στον άνθρωπο – όχι ανθρώπους που να υποτάσσονται σε ένα κακοσχεδιασμένο σύστημα.

Γιατί η ευελιξία δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δικαίωμα.

Υ.Γ.
Όταν το 2015 παρουσιάζαμε στην Περιφέρεια Αττικής τον ηλεκτρονικό προγραμματισμό – ένα έργο που πολεμήθηκε λυσσαλέα από κατεστημένα συμφέροντα, γενικούς γραμματείς, διευθυντάδες και σύγχρονους “Μαυρογιαλούρους” – είχαμε θέσει εξαρχής τρεις απαράβατους πυλώνες: την Αναλογικότητα, τη Διαφάνεια και την Ευχρηστία.

Στόχος μας ήταν ένα σύστημα διαυγές, αλλά πάνω από όλα λειτουργικό για τον άνθρωπο.

Σήμερα, στην εποχή των απευθείας αναθέσεων, οι πυλώνες αυτοί γκρεμίζονται. Μετά και την πρόσφατη διαπιστωτική πράξη, η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η τεχνολογία χρησιμοποιείται πλέον ως εργαλείο επιβολής και όχι συνεργασίας.

Είναι στο χέρι μας αν θα το επιτρέψουμε, αν θα σκύψουμε άλλη μια φορά το κεφάλι, περιμένοντας τη “λύτρωση” από εκείνους που συντηρούν το πρόβλημα.

Με εκτίμηση

Άρης Ζωγράφος | Λευτέρης Μιχελάκης

ΠΣΕΟ | ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ψηφιακές Υπηρεσίες:
https://drivers-vehicles.services.gov.gr/

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (Π.Σ.Ε.Ο.) χαιρετίζει τη θεσμοθέτηση του ορίου ταχύτητας των 30 km/h σε αστικές περιοχές. Πρόκειται για μια κομβική εξέλιξη στην κατεύθυνση της προστασίας της ανθρώπινης ζωής και της αναβάθμισης του οδικού πολιτισμού στη χώρα μας.

Η συγκεκριμένη ρύθμιση αποτελούσε πάγιο αίτημα του Συλλόγου μας και της επιστημονικής κοινότητας για περισσότερο από μία δεκαετία. Σήμερα, η συζήτηση δεν μπορεί να διεξάγεται με όρους εντυπώσεων, το ζήτημα είναι αμιγώς επιστημονικό, τεχνικό και βαθιά κοινωνικό.

Η Επιστημονική Τεκμηρίωση: Φυσική και Βιολογία

Η φυσική δεν προσαρμόζεται στις συνήθειες μας και η βιολογία δεν διαπραγματεύεται με την ταχύτητα. Τα δεδομένα είναι αμείλικτα:

• Εκρηκτική Αύξηση Κινητικής Ενέργειας: Η κινητική ενέργεια ενός οχήματος αυξάνεται με το τετράγωνο της ταχύτητας (E = ½mv²).

• Η μετάβαση από τα 30 km/h στα 50 km/h συνεπάγεται σχεδόν τριπλασιασμό της ενέργειας πρόσκρουσης (αύξηση κατά 178%). Μια μικρή αύξηση στο κοντέρ μεταφράζεται σε μια μη αναστρέψιμη επιβάρυνση για το ανθρώπινο σώμα.
• Το Όριο της Ζωής (Survival Probability): Η σχέση ταχύτητας και θανάτου δεν είναι γραμμική. Σε μια παράσυρση με 30 km/h, η πιθανότητα επιβίωσης ενός πεζού είναι 90%. Με 50 km/h, η πιθανότητα αυτή κατακρημνίζεται στο 50% (ή και λιγότερο για ευάλωτες ομάδες όπως παιδιά και ηλικιωμένοι). Τα επιπλέον 20 km/h είναι η διαφορά μεταξύ μιας σύγκρουσης και μιας κηδείας.
• Το Φαινόμενο της «Σήραγγας» (Visual Tunneling): Στα 30 km/h, ο οδηγός έχει οπτικό πεδίο περίπου 120°, ελέγχοντας πλήρως το περιβάλλον του. Στα 50 km/h, το οπτικό πεδίο στενεύει δραματικά (75°), «τυφλώνοντας» τον οδηγό για οτιδήποτε συμβαίνει στις άκρες του δρόμου ή ανάμεσα από τα οχήματα (π.χ. ένα παιδί που πετάγεται ανάμεσα από αυτοκίνητα).

Ποιότητα Ζωής και Δημόσια Υγεία

Η μείωση της ταχύτητας αναβαθμίζει άμεσα το αστικό περιβάλλον:

1. Δραστική Μείωση Θορύβου: Η μείωση από τα 50 στα 30 km/h επιφέρει πτώση 2 – 6 dB. Λόγω της λογαριθμικής κλίμακας, μια μείωση 3 dB αντιστοιχεί σε 50% λιγότερη ηχητική ενέργεια.
2. Πρόληψη Υγείας: Ο κυκλοφοριακός θόρυβος συνδέεται άμεσα με καρδιαγγειακά προβλήματα και αυξημένο στρες. Το όριο των 30 km/h είναι μια ουσιαστική παρέμβαση δημόσιας υγείας.

Η Θέση και η Δέσμευση του Π.Σ.Ε.Ο.

Ο Σύλλογος δηλώνει ξεκάθαρα:

• Καθολικότητα: Η ταχύτητα των 30 km/h πρέπει να είναι ο κανόνας στον αστικό ιστό, με εξαιρέσεις μόνο όπου τεκμηριωμένα δικαιολογείται διαφορετικό όριο.
• Όχι Εισπρακτικός Χαρακτήρας: Η επιτυχία του μέτρου μετριέται σε λιγότερους τραυματισμούς, όχι σε περισσότερα πρόστιμα. Απαιτείται ανασχεδιασμός των δρόμων και σαφής σήμανση.
• Εκπαίδευση: Η Οδική Ασφάλεια και η Κουλτούρα Κινητικότητας, ξεκινά από την παιδεία. Ως Εκπαιδευτές έχουμε ήδη ενσωματώσει τα σύγχρονα δεδομένα στην εκπαίδευση κάθε νέου οδηγού και πιστεύουμε ότι άμεσα το Υπουργείο θα προσαρμόσει την ύλη και τις απαιτήσεις αξιολόγησης στα νέα πρότυπα.

Η πόλη είναι χώρος ζωής, όχι αγωγός κυκλοφορίας.

Το όριο των 30 km/h δεν είναι ένας ακόμα περιορισμός. Είναι μια θεσμική επιλογή υπέρ της ασφάλειας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η ταχύτητα οφείλει να προσαρμόζεται στον άνθρωπο, γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν έχει ανταλλακτικά.

Και σε αυτό, ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης δεν πρόκειται να κάνει ούτε χιλιοστό πίσω..!

Η κυβέρνηση, στριμωγμένη ανάμεσα στις δίκαιες και απελπισμένες διεκδικήσεις του αγροτικού κόσμου και στη δική της πλήρη αδυναμία να δώσει ουσιαστικές λύσεις, καταφεύγει ξανά στο μόνο όπλο που της έχει απομείνει: τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Σπέρνει εκνευρισμό, καλλιεργεί διχασμό, ποντάρει στην κόπωση.

Μόνο που αυτή τη φορά αποτυγχάνει παταγωδώς.

Με τις μεγαλύτερες αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών να φουντώνουν σε ολόκληρη τη χώρα, η προσπάθεια υπονόμευσης και τρομοκράτησης ενός αγώνα επιβίωσης καταρρέει.
Το χιλιοειπωμένο αφήγημα του «αγρότη που ταλαιπωρεί τον συμπολίτη του» έχει ξεφτίσει. Δεν πείθει. Δεν περνά. Δεν αγοράζεται.

Ο λαός στέκεται στο πλευρό των μπλόκων, γιατί η αλήθεια είναι ωμή και αδιαμφισβήτητη:
Ο παραγωγός πουλά τον ιδρώτα του σχεδόν τζάμπα στο χωράφι και ο καταναλωτής πληρώνει τα ίδια προϊόντα σαν να είναι είδη πολυτελείας στα ράφια των super market.
Η οργή είναι κοινή.
Ο αντίπαλος είναι ένας: η ακρίβεια, η αισχροκέρδεια και μια πολιτική που προστατεύει τους μεσάζοντες και συνθλίβει την κοινωνία.

Η σκόπιμη ταλαιπωρία της χριστουγεννιάτικης εξόδου

Απέναντι σε αυτό το ενιαίο κοινωνικό μέτωπο, η κυβέρνηση επιλέγει την πιο κυνική και επικίνδυνη τακτική:
τη σκόπιμη τιμωρία της χριστουγεννιάτικης εξόδου.

Αντί για διαχείριση με όρους ασφάλειας και κοινής λογικής, επιβάλλει ολικό «λουκέτο» στην Εθνική Οδό.
Αντί για ρύθμιση της κυκλοφορίας, στέλνει χιλιάδες οικογένειες σε παράδρομους, στενά χωριών και επαρχιακές παγίδες.
Αντί για πρόληψη, παράγει χάος.

Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Γιατί η Τροχαία κλείνει τους δρόμους αντί να τους διαχειρίζεται;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στην ασφάλεια.
Βρίσκεται στην πολιτική σκοπιμότητα.

Το κράτος δεν θέλει ομαλή ροή. Θέλει ουρές.
Δεν θέλει λύση. Θέλει αγανάκτηση.
Στόχος είναι να φορτωθεί η ευθύνη στους αγρότες και να διαρραγεί η κοινωνική αλληλεγγύη που έχει χτιστεί.

Η «ενεργή διαχείριση» που σκόπιμα αποφεύγουν

Η άρνηση εφαρμογής σύγχρονων μεθόδων κυκλοφορίας δεν είναι τεχνική αδυναμία.
Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή.

Υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο εγκλωβισμός των οδηγών χρησιμοποιείται ως εργαλείο πίεσης:

1. Ο μύθος του «αδιεξόδου» και ο ελεγχόμενος βηματισμός (Pace Car)
Σε κάθε σοβαρό κράτος, όταν υπάρχει εμπόδιο σε αυτοκινητόδρομο, η αστυνομία δεν εξαφανίζεται κλείνοντας τον δρόμο δεκάδες χιλιόμετρα πριν.
Μπαίνει μπροστά, δίνει ρυθμό, επιβάλλει χαμηλή αλλά σταθερή ταχύτητα και οδηγεί το κομβόι με ασφάλεια.
Η ροή δεν σταματά ποτέ.
Εδώ σταματά επίτηδες.

2. Η “ξεχασμένη” κινητή σήμανση
Οχήματα προστασίας, απορροφητήρες σύγκρουσης, κινητά στηθαία, εργοταξιακή σήμανση, όλα υπάρχουν.
Θα μπορούσαν να απομονώσουν μία λωρίδα και να αφήσουν τις υπόλοιπες να λειτουργούν.
Αντ’ αυτού, επιλέγεται το απόλυτο blackout.

3. Οι παράδρομοι ως παγίδα κινδύνου
Η διοχέτευση χιλιάδων οχημάτων σε επαρχιακούς δρόμους είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την ελεγχόμενη κίνηση στην Εθνική.
Οι ακίνητες ουρές χιλιομέτρων είναι συνταγή καραμπόλας.
Η ενεργή διαχείριση σώζει ζωές. Το κλείσιμο δρόμων τις θέτει σε κίνδυνο.

Όχι μέτρο ασφάλειας. Πράξη πολιτικής εκδίκησης

Το κλείσιμο των δρόμων τις ημέρες των εορτών δεν είναι μέτρο προστασίας.
Είναι πολιτική εκδίκηση απέναντι σε μια κοινωνία που αρνήθηκε να στραφεί εναντίον των αγροτών.

Η άρνηση εφαρμογής σύγχρονων λύσεων είναι ομολογία αποτυχίας.

Δεν είναι τα τρακτέρ που κλείνουν τον δρόμο.
Είναι μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί τον πολίτη ως όμηρο, ελπίζοντας ότι ο εκνευρισμός θα νικήσει τη συμπόνια.

Ματαιοπονούν.

Ο κόσμος που ταξιδεύει σήμερα ξέρει πολύ καλά:
ο δρόμος δεν κλείνει από τα μπλόκα, αλλά από μια πολιτική που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Ο αγώνας στα μπλόκα δεν είναι συντεχνιακός.
Είναι αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας.
Και καμία τεχνητή ταλαιπωρία στην Εθνική Οδό δεν μπορεί να τον κρύψει.

@Aris Zografos

Αγαπητοί φίλοι,

Κάθε συναυλία, κάθε πανηγύρι, κάθε γιορτή είναι μια ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί, να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε και να μοιραστούμε χαρές. Αυτές οι στιγμές είναι πολύτιμες, γιατί γεμίζουν τη ζωή μας με μνήμες, παρέες και χαμόγελα.

Όμως, η εμπειρία δείχνει ότι η επιστροφή από αυτές τις όμορφες βραδιές μπορεί να κρύβει κινδύνους, κυρίως όταν έχει προηγηθεί κατανάλωση αλκοόλ. Είναι πραγματικά κρίμα μια βραδιά γεμάτη μουσική και χαρά να καταλήγει σε θλίψη.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (ΠΣΕΟ), με αποστολή την καλλιέργεια οδικής παιδείας και την πρόληψη τροχαίων συμβάντων, απευθύνεται σε εσάς: στους συλλόγους και στις κοινότητες που οργανώνετε αυτές τις γιορτές. Σας καλούμε να γίνετε μέρος αυτής της προσπάθειας, ώστε μαζί να κρατήσουμε τη χαρά ζωντανή και να διασφαλίσουμε ότι όλοι επιστρέφουν με ασφάλεια στο σπίτι.

Γι’ αυτό, σας καλούμε να στηρίξετε την προσπάθειά μας και να συμβάλετε ενεργά:

1. Με την ένταξη ενός σύντομου μηνύματος – ανακοίνωσης του ΠΣΕΟ πριν την έναρξη της εκδήλωσης, το οποίο θα υπενθυμίζει στους συμμετέχοντες την ανάγκη να ορίσουν έναν νηφάλιο οδηγό ή να επιλέξουν ασφαλή τρόπο επιστροφής.
2. Με την προβολή του μηνύματος σε οθόνες/πανό ή μέσω των social media του συλλόγου σας, ώστε να φτάσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους.
3. Με την ενίσχυση της κουλτούρας της πρόληψης, γιατί η διασκέδαση και η ζωή δεν πρέπει ποτέ να μπαίνουν σε ζυγαριά.

Ο ΠΣΕΟ προτρέπει:

• Ζήστε τη στιγμή, αφεθείτε στις νότες – όχι στον κίνδυνο.
• Χορέψτε, τραγουδήστε, γελάστε, δημιουργήστε αναμνήσεις – αλλά κρατήστε την επιστροφή ασφαλή
• Η χαρά της γιορτής συνεχίζεται μόνο όταν φτάνουμε όλοι στο σπίτι μας.
• Η ασφάλεια είναι η πιο δυνατή μελωδία της βραδιάς!

Με αυτόν τον τρόπο, υπενθυμίζουμε σε όλους ότι:

•   Ο οδηγός της παρέας μένει νηφάλιος.
•   Αν πιείς, άφησε το τιμόνι και βρες άλλον τρόπο επιστροφής.
•  Αν δεν έχεις τρόπο, μίλησε με τα παιδιά του συλλόγου – λύσεις υπάρχουν πάντα.
•   Η διασκέδαση είναι για όλους, και η ασφάλεια είναι αυτή που μας ξαναφέρνει κοντά στην επόμενη γιορτή.

Είμαστε βέβαιοι ότι με τη δική σας συμβολή μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Γιατί οι γιορτές υπάρχουν για να μας ενώνουν, όχι για να μας χωρίζουν.

Με εκτίμηση και φιλία,

Για τον ΠΣΕΟ
Ο Πρόεδρος
Άρης Ζωγράφος

Η Ελλάδα θρηνεί. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες ζωές χάνονται, χιλιάδες οικογένειες διαλύονται, παιδιά μένουν ορφανά, νέοι άνθρωποι καταλήγουν ανάπηροι. Και όλα αυτά γιατί;

Γιατί ένα ελαττωματικό σύστημα επιτρέπει την καθημερινή σφαγή στους δρόμους.

Αυτοί οι αριθμοί νεκρών και τραυματιών στον δρόμο, δεν είναι απρόσωπα στατιστικά. Είναι οι γείτονές μας, οι φίλοι μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας.

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ;

Δεν υπάρχουν μόνο “κακές στιγμές” και “ατομικά λάθη”.  Υπάρχει ανικανότητα, αδιαφορία, ανυπαρξία πολιτικής βούλησης.

• Επικίνδυνες υποδομές που σκοτώνουν.
• Ανύπαρκτος έλεγχος που επιτρέπει την ασυδοσία.
• Ποινές χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα που αφήνουν τους παραβάτες ατιμώρητους
• Οδική εκπαίδευση ανύπαρκτη και ξεπερασμένη.

ΩΣ ΕΔΩ!

Δεν αντέχουμε άλλες υποσχέσεις, άλλες καθυστερήσεις, άλλη ανευθυνότητα. Δεν ανεχόμαστε άλλο Πάμε και όπου βγει..!

Ως Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης (ΠΣΕΟ), έχουμε υποβάλει στην πολιτεία τρία ολοκληρωμένα σχέδια για την Οδική Ασφάλεια, τα οποία έχουμε επίσης θέσει υπόψη του δημόσιου διαλόγου:

1. Άμεσο πρόγραμμα 5 σημείων για να σταματήσει το μακελειό ΤΩΡΑ.
2. Μεσοπρόθεσμο σχέδιο για πραγματική, δομική αλλαγή στη σύγχρονη κινητικότητα
3. Μακροπρόθεσμο όραμα για μια νέα κουλτούρα οδικής ασφάλειας.

Ζητάμε αυτιά να ακούσουν και πολιτική βούληση να νομοθετήσει..!

Δεν αντέχουμε άλλη αδράνεια, δεν δεχόμαστε άλλες δικαιολογίες. Η οδική ασφάλεια είναι ζήτημα ζωής και θανάτου και απαιτούνται λύσεις ΤΩΡΑ!

Για τον ΠΣΕΟ
Άρης Ζωγράφος
Λευτέρης Μιχελάκης

Η ένταξη της Κυκλοφοριακής Αγωγής στη σχολική παιδαγωγική διαδικασία δεν είναι απλώς μια αναγκαιότητα, αλλά μια επανάσταση στη νοοτροπία μας! Πρόκειται για το πέρασμα από μια χαοτική και επικίνδυνη καθημερινότητα σε μια νέα κουλτούρα υπευθυνότητας, σεβασμού και κοινωνικής ευθύνης στους δρόμους.

Η απόφαση αυτή δεν είναι απλά διορθωτική· είναι λυτρωτική! Έρχεται να καλύψει κενά δεκαετιών, να επουλώσει ελλείψεις και να μετατρέψει την Οδική Ασφάλεια σε πυλώνα πολιτισμού. Με καινοτόμες πολιτικές και πρακτικές, μπορούμε να χαράξουμε ένα νέο, ασφαλές μονοπάτι για τα παιδιά μας. Ένα μονοπάτι χωρίς σύγχυση, χωρίς επικίνδυνες αντιφάσεις ανάμεσα στην εκπαίδευση του σχολείου και την πραγματικότητα των δρόμων ή ακόμα και των ίδιων των οικογενειών τους.

Η αλλαγή ξεκινά εδώ – και ξεκινά με τα παιδιά μας!

Εδώ και καιρό, ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μέρος της κοινωνίας, βάλλουν εναντίον των ηλικιωμένων οδηγών, παρουσιάζοντάς τους ως επικίνδυνους και ακατάλληλους για οδήγηση. Αυτή η στοχοποίηση αποτελεί μια μορφή ηλικιακού ρατσισμού που πρέπει να σταματήσει άμεσα.

Τα στοιχεία εμπλοκής των ηλικιωμένων οδηγών σε τροχαία συμβάντα είναι ενδεικτική.

Σε σχέση με τα επιβατικά οχήματα: Οι οδηγοί άνω των 65 ετών εμπλέκονται κατά 16,6%, και  οι οδηγοί άνω των 75 ετών κατά 8,06%.

Ενώ συνολικά η εικόνα που καταγράφεται από την ΕΛΣΤΑΤ είναι: για τους άνω των 65 ετών εμπλοκή σε ποσοστό  9,7%  και για τους άνω των 75 ετών σε ποσοστό  3,9%

Η ηλικία από μόνη της δεν αποτελεί κριτήριο για την ικανότητα οδήγησης. Υπάρχουν πολλοί ηλικιωμένοι οδηγοί που είναι εξαιρετικά προσεκτικοί και υπεύθυνοι, ενώ αντίθετα, υπάρχουν και νεότεροι οδηγοί που μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνοι. Η οριζόντια απαγόρευση της οδήγησης για τους ηλικιωμένους είναι άδικη και δεν λαμβάνει υπόψη τις ατομικές διαφορές και ικανότητες.

Επιπλέον, η αυτονομία και η κινητικότητα είναι ζωτικής σημασίας για την ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων. Πολλοί ηλικιωμένοι βασίζονται στο αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις τους, ειδικά όταν η κοινωνία δεν παρέχει εναλλακτικές λύσεις μετακίνησης. Στερούμε από τους ηλικιωμένους την αυτονομία και την ελευθερία τους απαγορεύοντάς τους να οδηγούν, όταν η ίδια η κοινωνία δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει αξιοπρεπείς και ασφαλείς εναλλακτικές λύσεις.

Απαιτούμε από την πολιτεία και την κοινωνία να σταματήσουν τον ηλικιακό ρατσισμό και να αντιμετωπίσουν τους ηλικιωμένους οδηγούς με σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Προτείνουμε:

• Ατομική και δωρεάν αξιολόγηση: Οι ηλικιωμένοι οδηγοί να έχουν την ευκαιρία να αξιολογηθούν εξατομικευμένα ως προς τις οδηγικές τους ικανότητες, λαμβάνοντας υπόψη την υγεία, τη φυσική κατάσταση και τις γνωστικές τους λειτουργίες.
• Εναλλακτικές λύσεις: Η κοινωνία να επενδύσει σε εναλλακτικές λύσεις μετακίνησης για τους ηλικιωμένους, όπως η βελτίωση των δημόσιων συγκοινωνιών, η δημιουργία υπηρεσιών μεταφοράς για ηλικιωμένους και η υποστήριξη της χρήσης ταξί ή άλλων μέσων.
• Εκπαίδευση και ενημέρωση μέσα από τα Κέντρα Εκπαίδευσης Κινητικότητας: Στα οποία πρέπει να παρέχεται συνεχής εκπαίδευση και ενημέρωση σε όλους τους οδηγούς σχετικά με την σύγχρονη κινητικότητα την οδική ασφάλεια και τις αλλαγές που μπορεί να επέλθουν στις ικανότητές τους με την πάροδο του χρόνου.

Δυστυχώς, κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντί να προωθούν την αντικειμενική ενημέρωση και την καταπολέμηση του ηλικιακού ρατσισμού, συχνά αναπαράγουν στερεότυπα και προκαταλήψεις εις βάρος των ηλικιωμένων οδηγών.

Σας καλούμε να συνταχθούμε στην υπεράσπιση του δικαιώματος των ηλικιωμένων να οδηγούν, υπό την προϋπόθεση ότι οι ικανότητές τους το επιτρέπουν, και να αντισταθούμε στην μάστιγα του ηλικιακού ρατσισμού.

Με τιμή

Π.Σ.Ε.Ο. | ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 8.2.2025

ΘΕΜΑ: Ηλικιακός ρατσισμός: Σταματήστε την στοχοποίηση των ηλικιωμένων οδηγών!