Σε μια Ελλάδα που διψάει για τουρισμό, η λέξη “ασφάλεια” έχει μετατραπεί σε ενοχλητικό υποσέλιδο. Ποιος να ασχοληθεί με τροχαία, τραυματισμούς, θανάτους και ντόπιους που δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους, όταν “το νησί γεμίζει ευρώ”;

Έτσι, με κυνική σιωπή, δεχτήκαμε ως φυσιολογικό το γεγονός ότι το 70% των τροχαίων ατυχημάτων σε πολλά νησιά προκαλούνται από γουρούνες, οδηγούμενες κατά κύριο λόγο από αλλοδαπούς τουρίστες.

Και κανείς δεν σοκάρεται πια. Ούτε εξοργίζεται. Στην καλύτερη, το αντιμετωπίζουμε με ένα “ε, καλοκαίρι είναι, γίνονται αυτά…”

Αλήθεια; Αυτόν τον τουρισμός θέλουμε;

Η γουρούνα ως σύμβολο ενός χρεοκοπημένου μοντέλου

Η γουρούνα δεν είναι πια ένα απλό τετράτροχο. Είναι σύμβολο του ανοργάνωτου, του “ό,τι να ‘ναι”, της ελληνικής υπεκφυγής. Δεν φταίει το όχημα από μόνο του, που για ορισμένες διαδρομές και χρήσεις είναι ιδανικό. Το πρόβλημα είναι οι συνθήκες στις οποίες κυκλοφορεί:

Στενοί, ανεπαρκείς, ασυντήρητοι δρόμοι.

Χιλιάδες ενοικιαζόμενα ATV χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Επισκέπτες που συχνά δεν έχουν την παραμικρή εμπειρία ή σχετική άδεια.

Επιχειρηματίες που κλείνουν το μάτι στην παρατυπία.

Τοπικές αρχές που κάνουν… τα στραβά μάτια.

Κι όλα αυτά, στο όνομα της “τουριστικής ανάπτυξης”. Μιας ανάπτυξης όμως που αφήνει πίσω της, όχληση, αίμα στην άσφαλτο και αγανάκτηση στις τοπικές κοινωνίες.

Από πού κι ως πού ο τουρίστας “δικαιούται” ασυδοσία;

Υποτίθεται ότι προσελκύουμε τουρίστες από προηγμένες χώρες, με κουλτούρα οδικής ασφάλειας, σεβασμό στους κανόνες, οργανωμένα μέσα μεταφοράς. Πώς γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να έρχονται στην Ελλάδα και να μεταμορφώνονται σε επικίνδυνους κασκαντέρ;

Η απάντηση είναι απλή: τους το επιτρέπουμε.

Εδώ βρίσκουν το “όλα επιτρέπονται”.

Θα νοικιάσεις ATV χωρίς να ξέρεις να οδηγείς; Κανένα πρόβλημα.

Θα κυκλοφορείς χωρίς κράνος; Κανένα πρόβλημα.

Θα πιεις και θα ανέβεις πάνω στο τετράτροχο; Μα φυσικά, διακοπές είναι!

Θα πάρεις κλήση από την τροχαία; Σε καλύπτουμε, μην αγχώνεσαι..!

Εμείς οι ίδιοι έχουμε χτίσει μια “τουριστική εμπειρία” που βασίζεται στη χαλαρότητα, στην ανομία, στην έλλειψη ορίων. Μια καρικατούρα φιλοξενίας, που λέει: «Μην ανησυχείς, εδώ είναι Ελλάδα – δεν ισχύουν οι κανόνες».

Δεν είναι “τουρίστας”, είναι πελάτης με ασυλία!

Έχουμε αντικαταστήσει τον όρο τουρίστας με τον όρο καταναλωτής με άδεια ασυδοσίας. Δεν μας ενδιαφέρει αν θα σεβαστεί τον τόπο. Μας ενδιαφέρει μόνο αν θα αφήσει χρήματα. Η δημόσια ασφάλεια, η αξιοπρέπεια των κατοίκων, η ίδια η ποιότητα του τουριστικού προϊόντος, πάνε περίπατο.

Και το χειρότερο; Το αποδεχόμαστε.

Από τον επιχειρηματία που «κάνει τα στραβά μάτια» για να μη χάσει πελάτη, μέχρι τον τοπικό άρχοντα που τρέμει μη χάσει ψήφους.

Τι θα πει “καλός τουρισμός”;

Δεν μπορούμε να μιλάμε για “βιώσιμο τουρισμό” όταν ήδη αντιμετωπίζουμε τον υπερκορεσμό, και ταυτόχρονα να ενθαρρύνουμε και τη χρήση οχημάτων που δεν είναι φτιαγμένο για ασφάλτινους, πολυσύχναστους, δρόμους.

Δεν μπορούμε να πουλάμε «παραδοσιακή φιλοξενία» και να φοβάται ο κάτοικος να περάσει τον δρόμο μπροστά από το σπίτι του.

Δεν μπορούμε να προσδοκούμε τουρίστες υψηλού επιπέδου, και να τους υποδεχόμαστε με γουρούνες, ρακές και “live” ατυχήματα.

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, πρέπει να είμαστε αυστηροί:

Απαγόρευση κυκλοφορίας ATV σε κατοικημένες περιοχές και δρόμους με αυξημένο κίνδυνο.

Αυστηρή αδειοδότηση επιχειρήσεων ενοικίασης, με ελέγχους και πρόστιμα.

Υποχρεωτικά κράνη, δίπλωμα συμβατού τύπου και έλεγχοι από αστυνομία και τροχαία.

Στοχευμένη, σοβαρή καμπάνια ενημέρωσης των τουριστών. Όχι φυλλάδια που καταλήγουν στα σκουπίδια

Και, πάνω απ’ όλα: πολιτική βούληση.

Δεν είναι ζήτημα γουρούνας. Είναι ζήτημα σοβαρότητας.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι παιδική χαρά ασυδοσίας. Δεν μπορεί κάθε καλοκαίρι να μετράει τροχαία επειδή “έτσι είναι το νησί”.

Αν δεν πάρουμε στα σοβαρά την ποιότητα του τουρισμού μας, θα συνεχίσουμε να είμαστε ο προορισμός του: “ήλιος-ρακή-γουρούνα-νοσοκομείο”.

Και αυτό, όσο κι αν γεμίζει τα ταμεία για 90 μέρες, αδειάζει τη χώρα από αυτοσεβασμό..!

8.8.2025

Άρθρο στην ΕΦΣΥΝ

@ Άρης Ζωγράφος
Εκπαιδευτής Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής
Πρόεδρος ΠΣΕΟ

Η οδική ασφάλεια δεν αποτυπώνεται σε πίνακες και γραφήματα. Είναι η ίδια μας η ζωή.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι δρόμοι συχνά θυμίζουν πεδίο μάχης: τροχαίες συγκρούσεις, δυστυχήματα, καθημερινές παραβάσεις και εμφανής απουσία σεβασμού.

Υπάρχει ο ΚΟΚ, αλλά λειτουργεί; Ή είναι άλλη μια δήλωση καλών προθέσεων που αγνοείται στην πράξη;

Αν θέλουμε να πάψει η κυκλοφορία να είναι «ρώσικη ρουλέτα», πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Ο ΚΟΚ, για να είναι εργαλείο ζωής – όχι απλής καταστολής – Χρειάζεται ολική αναμόρφωση. Κι αυτό ξεκινά από 9 θεμελιώδεις αλλαγές, που δυστυχώς και ο υπό ψήφιση ΚΟΚ δεν τα έχει..! :

1. Νόμος κατανοητός και ξεκάθαρος: Για οδηγούς που δεν χρειάζονται… Μετάφραση!

Ο ΚΟΚ πρέπει να ξαναγραφεί σε απλή, καθαρή και άμεση γλώσσα. Όχι νομικίστικες διατυπώσεις, αλλά σαφείς κανόνες που μπορεί να κατανοήσει τόσο ένας 16χρονος όσο και ένας 70χρονος.

2. Ελεγχόμενος και Αδιάβλητος: Ο Νόμος δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά.

Ο καλύτερος ΚΟΚ δεν έχει αξία αν εφαρμόζεται περιστασιακά. Η επιτήρηση πρέπει να είναι συστηματική και αντικειμενική, αξιοποιώντας τεχνολογικά μέσα (κάμερες, αισθητήρες, ραντάρ) που περιορίζουν την ανθρώπινη παρέμβαση, την ατιμωρησία και τη διαφθορά.

3. Δίκαιος και Αναλογικός: Ίσοι Απέναντι στον Νόμο – Όχι στα Πρόστιμα

Η παραβίαση του ΚΟΚ δεν έχει την ίδια συνέπεια για όλους. Ένα πρόστιμο 1.000 ευρώ έχει διαφορετική βαρύτητα για έναν επιχειρηματία και διαφορετική για έναν χαμηλοσυνταξιούχο. Πρέπει να θεσπιστεί κλιμακωτό σύστημα προστίμων βάσει εισοδήματος, όπως ισχύει σε πολλές χώρες

4. Διαπαιδαγωγικός: Ο ΚΟΚ Δεν Είναι Εργαλείο Φόβου – Είναι Εργαλείο Παιδείας

Ο Κώδικας δεν πρέπει να λειτουργεί μόνο κατασταλτικά. Πρέπει να ενισχύει την οδική συνείδηση. Η κυκλοφοριακή παιδεία πρέπει να ενταχθεί στην εκπαίδευση. Η πολιτεία, τα ΜΜΕ και οι τοπικές κοινωνίες οφείλουν να διαμορφώνουν κουλτούρα κινητικότητας και σεβασμού στον δρόμο. Ο συνειδητοποιημένος πολίτης είναι πιο αξιόπιστος από εκείνον που υπακούει μόνο από φόβο.

5. Σύγχρονος και Επίκαιρος: Όχι ΚΟΚ του 1999 για τους Δρόμους του 2025

Η κινητικότητα εξελίσσεται: πατίνια, ποδήλατα, μικροκινητικότητα και ημιαυτόνομα οχήματα απαιτούν νέο πλαίσιο. Οι υποδομές πρέπει να εξασφαλίζουν ίση ασφάλεια σε όλους: πεζούς, ΑμεΑ, παιδιά, οδηγούς. Ο ΚΟΚ οφείλει να αναθεωρείται τακτικά, με συμμετοχή ειδικών, φορέων και της κοινωνίας.

6. Ασφαλείς Υποδομές: Γιατί δεν ευθύνεται μόνο ο οδηγός

Δεν αρκεί να ζητάμε υπευθυνότητα από τους πολίτες. Επικίνδυνα σημεία, ελλιπής σήμανση, κακοσυντηρημένοι φωτεινοί σηματοδότες και πεζοδρόμια-παγίδες απειλούν καθημερινά ζωές. Η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει ένα ασφαλές περιβάλλον μετακίνησης.

7. Κυκλοφοριακή Αγωγή από… κούνια: Από το Νηπιαγωγείο ξεκινάει η Οδική Συνείδηση.

Η οδική ασφάλεια δεν είναι μόνο ζήτημα φυσικής – είναι στάση ζωής. Η κυκλοφοριακή αγωγή πρέπει να ενταχθεί οριζόντια σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Παιδιά που μεγαλώνουν με σεβασμό στον δρόμο γίνονται υπεύθυνοι οδηγοί αύριο.

8. Δωρεάν Επικαιροποίηση Γνώσεων για Όλους: Το Δίπλωμα Δεν Είναι Ισόβιο Δικαίωμα

Η ικανότητα οδήγησης δεν είναι δεδομένη. Απαιτείται θεσμοθετημένη, τακτική επικαιροποίηση και επανέλεγχος όπου απαιτείται. Όχι με πνεύμα τιμωρίας, αλλά με σεβασμό και επιστημονικά κριτήρια, για την προστασία του συνόλου.

9. Εκπαίδευση και εξέταση χωρίς συμβιβασμούς: Καμία συναλλαγή στην απόκτηση διπλώματος.

Η διαδικασία έκδοσης διπλώματος πρέπει να αποκτήσει ξανά κύρος. Χρειαζόμαστε ενιαία, σύγχρονη και επιστημονικά τεκμηριωμένη εκπαίδευση και αξιολόγηση. Ο διαχωρισμός εκπαίδευσης και εξέτασης είναι απαραίτητος, όπως και η απουσία του εκπαιδευτή από τη δοκιμασία. Η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει την ακεραιότητα της διαδικασίας – όχι να συμβιβάζεται.

Ένας ΚΟΚ που σέβεται τον άνθρωπο και προστατεύει τη ζωή είναι θεμέλιο για μια νέα κουλτούρα στους δρόμους. Όχι από φόβο, αλλά από συνείδηση.

15.7.2025

Άρθρο στην εφημερίδα: ΤΑ ΝΕΑ

Άρης Ζωγράφος

Πρόεδρος ΠΣΕΟ

zografos@zografos.com

1. Υποχρέωση συμμόρφωσης:

Όσοι χρησιμοποιούν τους δρόμους υποχρεούνται να συμμορφώνονται αμέσως με τις παρακάτω υποδείξεις και σήματα που δίνουν οι τροχονόμοι όταν ρυθμίζουν την κυκλοφορία:

Βραχίονας υψωμένος κατακόρυφα σημαίνει: “Προσοχή, διακοπή πορείας” για όλους όσοι χρησιμοποιούν τον δρόμο, από όλες τις κατευθύνσεις, πλην των οδηγών που δεν μπορούν να διακόψουν την πορεία του οχήματός τους αμέσως και με ασφάλεια.

Παράδειγμα: Αν το σήμα αυτό δίνεται σε οδικό κόμβο, τα οχήματα που βρίσκονται ήδη μέσα στον κόμβο δεν χρειάζεται να σταματήσουν.

Βραχίονας ή βραχίονες τεντωμένοι οριζόντια σημαίνει: “Διακοπή πορείας” για όλους όσοι πλησιάζουν από κατευθύνσεις κάθετες προς εκείνη που υποδεικνύεται με τον τεντωμένο βραχίονα ή βραχίονες.

Παράδειγμα: Όταν ο τροχονόμος κατεβάσει τον βραχίονα ή τους βραχίονές του, η ένδειξη εξακολουθεί να σημαίνει “Διακοπή πορείας” για όσους κινούνται κατά μέτωπο ή πίσω από τον τροχονόμο.

Κίνηση του χεριού προς κάποια κατεύθυνση σημαίνει: “Κίνηση των οχημάτων προς την υποδεικνυόμενη κατεύθυνση”.

Παράδειγμα: Ο τροχονόμος δείχνει με το χέρι του προς τα δεξιά, υποδεικνύοντας στους οδηγούς να στρίψουν δεξιά, ακόμη και αν οι φωτεινοί σηματοδότες δείχνουν διαφορετικά.

Κινούμενο ερυθρό φως σημαίνει: “Διακοπή πορείας” για όσους χρησιμοποιούν τον δρόμο προς τους οποίους κατευθύνεται το φως.

Παράδειγμα: Σε σκοτεινή διασταύρωση, ο τροχονόμος χρησιμοποιεί κόκκινο φως για να ζητήσει από έναν ποδηλάτη να σταματήσει.

2. Ρύθμιση κυκλοφορίας:

Οι τροχονόμοι, όταν οι ανάγκες της κυκλοφορίας το απαιτούν, μπορούν να επιβάλλουν:

Επιτάχυνση ή επιβράδυνση της κυκλοφορίας.

Παράδειγμα: Ο τροχονόμος κάνει έντονες κινήσεις με το χέρι, υποδεικνύοντας στους οδηγούς να αυξήσουν ταχύτητα για να αποσυμφορήσει τον δρόμο.

Διακοπή ή αλλαγή πορείας οχημάτων ή πεζών.

Παράδειγμα: Σε δρόμο με έργα, ο τροχονόμος καθοδηγεί τα οχήματα να ακολουθήσουν διαφορετική διαδρομή.

3. Προτεραιότητα υποδείξεων:

Οι υποδείξεις και τα σήματα που δίνουν οι τροχονόμοι υπερισχύουν:

• Των φωτεινών σηματοδοτών.
• Των πινακίδων σήμανσης στους δρόμους.
• Των διαγραμμίσεων ή συμβόλων στους δρόμους.
• Των γενικών κανόνων κυκλοφορίας.

Σημαντική σημείωση:

Η ρύθμιση της κυκλοφορίας από τροχονόμο κατά τρόπο αντίθετο από τις ενδείξεις των φωτεινών σηματοδοτών γίνεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις λήψης ειδικών και έκτακτων μέτρων.

Παράδειγμα: Αν τα φανάρια είναι χαλασμένα ή σε περίπτωση επείγουσας ανάγκης, ο τροχονόμος μπορεί να δώσει διαφορετικές οδηγίες, αφού βεβαιωθεί ότι δεν δημιουργείται κίνδυνος ατυχημάτων.

4. Πρόστιμο:  Όποιος παραβαίνει τις διατάξεις αυτού του άρθρου τιμωρείται με διοικητικό πρόστιμο 150 ευρώ.

Παράδειγμα: Ένας οδηγός που αγνοεί το σήμα του τροχονόμου να σταματήσει και συνεχίζει την πορεία του, υπόκειται σε πρόστιμο.

Τροποποίηση της διάταξης σχετικά με τις κινήσεις των βραχιόνων του τροχονόμου και ανάλυση της στάσης με το ένα βραχίονα σε πρόταση..!

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, οι υποδείξεις και τα σήματα που δίνουν οι τροχονόμοι σημαίνουν τα εξής:

α) Βραχίονας υψωμένος κατακόρυφα σημαίνει: προσοχή, διακοπή πορείας για όλους που χρησιμοποιούν την οδό, από όλες τις κατευθύνσεις, πλην των οδηγών οι οποίοι δεν μπορούν να διακόψουν την πορεία του οχήματός τους αμέσως και ασφαλώς. Αν το σήμα αυτό δίνεται σε οδικό κόμβο, δεν απαιτείται τα οχήματα που βρίσκονται ήδη στον κόμβο να διακόψουν την πορεία τους.

β) Βραχίονας ή βραχίονες τεντωμένοι οριζόντια σημαίνει: διακοπή πορείας για όλους που χρησιμοποιούν την οδό και πλησιάζουν από οποιαδήποτε κατεύθυνση, η οποία διέρχεται κάθετα προς την οριζόμενη με τον τεντωμένο βραχίονα ή βραχίονες κατεύθυνση. Ο τροχονόμος που ρυθμίζει την κυκλοφορία μπορεί, αφού δώσει το σήμα αυτό, να κατεβάσει το βραχίονα ή τους βραχίονές του. Η στάση αυτή σημαίνει ομοίως «διακοπή πορείας» για όσους κινούνται κατά μέτωπο και από πίσω από τον τροχονόμο.

γ) Κίνηση του χεριού προς κάποια κατεύθυνση σημαίνει: κίνηση των οχημάτων προς την υποδεικνυόμενη κατεύθυνση.

δ) Βραχίονας τεντωμένος προς τα εμπρός (σε πρόταση), σχηματίζοντας ορθή γωνία με το στήθος του τροχονόμου σημαίνει:

• Δικαίωμα διέλευσης έχουν:
  • Τα οχήματα που κινούνται παράλληλα με το στήθος του τροχονόμου.
  • Τα οχήματα που κινούνται εντός του χώρου που σχηματίζεται από το στήθος του τροχονόμου και το χέρι σε πρόταση (δηλαδή στην εσωτερική πλευρά της ορθής γωνίας που δημιουργείται από τη στάση του).
• Υποχρεούνται να σταματήσουν:
  • Τα οχήματα που κινούνται κάθετα προς το χέρι που βρίσκεται σε πρόταση.
  • Τα οχήματα που κινούνται κάθετα προς το στήθος ή την πλάτη του τροχονόμου, καθώς η στάση αυτή δηλώνει ότι η κατεύθυνσή τους διακόπτεται.

Η στάση αυτή εφαρμόζεται κυρίως σε διασταυρώσεις όπου απαιτείται χειροκίνητη ρύθμιση της κυκλοφορίας, διασφαλίζοντας την ομαλή και ασφαλή διέλευση των οχημάτων και των πεζών.

Τα σήματα και οι υποδείξεις των τροχονόμων υπερισχύουν οποιασδήποτε άλλης σήμανσης ή φωτεινής σηματοδότησης.

@zografos

“Δεν θέλουμε τον εκπαιδευτή να μετέχει στις εξετάσεις οδήγησης! Είναι “βιασμός” και ο απόλυτος εξευτελισμός ..! 

Εμείς είμαστε εκπαιδευτές και η δουλειά μας πρέπει να σταματάει με την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης ενός υποψηφίου οδηγού και ΤΙΠΟΤΑ άλλο..! Δεν είμαστε νταραβεριτζήδες..!” 

δηλώνει στεντόρεια ο Άρης Ζωγράφος, πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής.

Τελικά όλα σου φταίνε; Γκρινιάζεις για να γκρινιάζεις ή όντως αυτό το περιβόητο νομοσχέδιο που τα «αλλάζει όλα» στον τρόπο διεξαγωγής στις εξετάσεις οδήγησης και στη χορήγηση των αδειών δεν αλλάζει τίποτε;

Ο Άρης Ζωγράφος, με 40 περίπου χρόνια εμπειρίας στην εκπαίδευση υποψήφιων οδηγών και με ενεργό δράση τόσο συνδικαλιστικά όσο και κοινωνικά, είναι χείμαρρος. Ως πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής δίνει μάχες για το αύριο της κοινωνίας της κινητικότητας και πώς θα φτάσουμε να ενσωματωθούμε σε αυτήν.

«Από πού θέλεις να αρχίσω», με ρωτάει.

Ξεκίνα από όπου θες, έτσι κι αλλιώς θα τα πεις όλα με το δικό σου τρόπο. Ξεκίνα από τις κάμερες στην εξέταση. Γιατί λες πως είναι άχρηστες;

- Διότι είναι. Τις έβαλαν εκεί για να μπορείς υποτίθεται να κάνεις ένσταση αν θεωρείς ότι αδικήθηκες. Και; Κάνεις την ένσταση, περνάει αυτή από την αρμόδια επιτροπή και, για να μην στα πολυλογώ, δικαιώνεσαι. Και σου λένε, «μάλιστα κύριε έχετε δίκιο, κακώς σας κόψαμε». Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Πες μου εσύ.

- Σου λένε έλα να ξαναδώσεις εξετάσεις οδήγησης! Μα αν κόπηκα άδικα, σημαίνει ότι ξέρω να οδηγώ και τότε πρέπει να μου δώσεις την άδεια. Τι θα πει έλα να ξαναδώσεις εξετάσεις οδήγησης; Να ξαναδώσει αυτός που όντως δεν ξέρει να οδηγεί. Εσύ που δικαιώθηκες γιατί;

Σοβαρά τώρα; Έτσι είναι;

- Nαι, είναι ο πλήρης παραλογισμός. Είναι σαν να ζητάς αναβαθμολόγηση στο γραπτό σου και να σου λένε «ναι δεν γράψατε για 15, γράψατε καλύτερα, ελάτε να ξαναγράψετε όμως».

Και τότε τι νόημα έχει η κάμερα;

- Τίποτα! Κανένα! Είναι πιο εύκολο να παραδεχτείς ότι καλώς κόπηκες και να πας να ξαναδώσεις εξετάσεις οδήγησης σε δέκα μέρες. Να σου πω και κάτι άλλο; Γιατί οι κάμερες έχουν στικάκι μνήμης και όχι σκληρό δίσκο;

Διότι θα είναι πιο φθηνές;

- Όχι, είναι πιο ακριβές. Αλλά το στικάκι βγαίνει και όταν βγαίνει μπορείς να κάνεις πολλά…

Να αλλοιώσεις το περιεχόμενο; Γίνονται αυτά;

- Γιατί να μην γίνονται;

Kαλά αρχίσαμε… Πάμε παρακάτω να δούμε πού αλλού διαφωνείτε. Ας πούμε δεν θέλετε να είστε παρόντες στη διάρκεια της εξέτασης του υποψηφίου οδηγού. Γιατί;

- Διότι δεν έχει νόημα. Η δική μας η δουλειά τελειώνει με την ολοκλήρωση των μαθημάτων. Εγώ τι ρόλο παίζω αν είμαι παρών, πέραν αυτού του «νταραβεριτζή»; Καταλαβαίνεις τι εννοώ…

Όχι, κάντο πιο λιανά.

- Με κοροϊδεύεις τώρα, αλλά δεν πειράζει. Εμένα τι με θέλεις όταν δίνεις εξετάσεις οδήγησης; Να κάνω τι; Να πατάω κρυφά τα πεντάλ για να μην κοπεί ο υποψήφιος ή να «μεταφέρω το λάδι»; H παρουσία μου δεν λύνει το πρόβλημα μιας διάτρητης διαδικασίας. Το αντίθετο.

OK, τους το είπατε αυτό. Και τι απάντησαν;

- Mισόλογα. Για την ασφάλεια, για το «ο μη γένοιτο» κ.τ.λ. Και σε ρωτάω: Ο υποψήφιος οδηγός μοτοσικλέτας γιατί δίνει εξετάσεις οδήγησης μόνος του; Εκεί δεν υπάρχει κίνδυνος; Δεν υπάρχουν αυτά. Δεν λέω πως όλοι οι εκπαιδευτές είναι «νταραβεριτζήδες», αλλά η παρουσία τους στη διάρκεια της εξέτασης δεν εξασφαλίζει διαφάνεια.

Η αλήθεια είναι ότι έχει δίκιο. Σκέφτομαι τους υποψήφιους για τα ΑΕΙ για παράδειγμα. Πάνε παρέα με τον καθηγητή ή τον φροντιστή τους για να δώσουν εξετάσεις;

Anyway, που λένε και στο χωριό μου. Πάμε παρακάτω: Άδεια οδήγησης από τα 17. Τί παίζει εδώ;

- Δεν μπορείς να ξεκινάς από την κορυφή για να πας στη βάση. Εξηγούμαι: Αν είχαν βάλει υποχρεωτικό το μάθημα της κυκλοφοριακής αγωγής στα σχολεία… Αν είχαμε μάθει τα παιδιά να κυκλοφορούν πρώτα με τα πόδια… Ύστερα με το ποδήλατο… Αν ήξεραν να προσανατολίζονται μέσα στην πόλη που ζουν… Τότε εντάξει! Τώρα έχουμε μεγαλώσει παιδιά που δεν ξέρουν ούτε ως πεζοί να κυκλοφορούν και τους λέμε ελάτε να οδηγήσετε αυτοκίνητο από τα 17 σας χρόνια. Διότι από μικρά τα μάθαμε να ζουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο και όχι να περπατούν στον δρόμο, να συνυπάρχουν με φίλους κ.τ.λ. Απλώς τα βάζουμε ως εμπόρευμα στο αυτοκίνητο και τα πηγαίνουμε στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στο κολυμβητήριο και πάει λέγοντας.

Θέλουμε να δώσουμε άδεια οδήγησης στους 17άρηδες, δίχως προηγουμένως να τους έχουμε μάθει ούτε πώς να περπατούν μέσα στην πόλη που ζουν…

Ναι, αλλά θα έχουν δίπλα τους έναν πιο έμπειρο οδηγό.

- Ναι, έναν οδηγό παλαιότερης γενιάς, με ελλιπή κατάρτιση που θα δημιουργήσει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούμε. Μια γενιά, η οποία καλείται από τους αντίστοιχους νόμους που τη γαλούχησαν, να «καθοδηγήσει» την επόμενη. Και να σου πω και κάτι άλλο; Ένας 17χρονος τι θα πρωτοκάνει; Θα τρέχει στα φροντιστήρια και θα διαβάζει για να εισαχθεί στα ΑΕΙ ή θα έρχεται να του μάθω πώς θα οδηγεί; Τι προτεραιότητες βάζουμε στα παιδιά στο τέλος της ημέρας; Και να σου πω και κάτι άλλο; Πώς μιλάμε για σχέδια βιώσιμης αστικής κινητικότητας από τη μια και από την άλλη σπρώχνουμε τους 17άρηδες στο αυτοκίνητο, αντί για το ποδήλατο για παράδειγμα.

Τόση ώρα μιλάμε για τη διαδικασία των εξετάσεων. Όμως είναι αυτό το ζητούμενο; Μήπως πριν φτάσουμε εκεί πρέπει πρώτα να δούμε τι και πώς διδάσκουμε στον υποψήφιο οδηγό για να βγει με ασφάλεια στο δρόμο;

- Τώρα μπαίνουμε στο ψαχνό. Όλα τα νομοσχέδια που κατά καιρούς έχουν έρθει ασχολούνται με την εξέταση. Κανένα, μα κανένα δεν ενδιαφέρεται για την εκπαίδευση του υποψήφιου οδηγού. Να του μάθουμε για την μικροκινητικότητα, για τη βιώσιμη κινητικότητα, για τις νέες τεχνολογίες στα αυτοκίνητα, κ.τ.λ.

Τίποτα απολύτως! Η διδασκαλία γίνεται με βάση τα δεδομένα 20 και πλέον χρόνων πίσω. Όμως η αυτοκίνηση έχει αλλάξει. Στον δρόμο συνυπάρχουμε και ως πεζοί και ως επιβάτες και ως ποδηλάτες και ως οδηγοί. Σήμερα κανείς, εκτός από εμάς, δεν μιλάει για την κινητικότητα και την ανάγκη συνύπαρξης όλων αυτών σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Η τεχνολογία καλπάζει. Συνυπάρχουμε ήδη με τα ημιαυτόνομα συστήματα οδήγησης με την αυτόνομη οδήγηση είναι προ το πυλών.

Το δίπλωμα οδήγησης με την μορφή που γνωρίζουμε είναι πλέον ξεπερασμένο. Τα εγγόνια μας ίσως να μην χρειαστεί να μάθουν να οδηγούν. Με τα αυτοκίνητα να ενσωματώνουν πλέον δεκάδες συστήματα υποβοήθησης και ασφάλειας, πες μου τι χρειάζεται το ξεκίνημα στον ανήφορο, το παρκάρισμα και η οπισθοπορεία με στροφή;

Και τι να τους μάθουμε;

- Πλάκα μου κάνεις; Να τους μάθουμε πώς να ενσωματωθούν στη σύγχρονη πόλη. Να ξέρουν τους κανόνες της κοινωνίας της κινητικότητας. Να μάθουν πώς δουλεύει η τεχνολογία πάνω στο αυτοκίνητό τους. Και κυρίως να μάθουν να κινούνται με ασφάλεια. Σήμερα όλα αυτά είναι άγνωστες λέξεις. Δες τι γίνεται με τις μοτοσικλέτες. Κινούνται άναρχα, παραβαίνουν κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας, βάζουν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή αλλά… έχουν δίπλωμα οδήγησης. Είναι αυτό σωστό;

Και ποιος είναι ο ρόλος της Πολιτείας σε όλο αυτό; Tι κάνει;

- Πάλι τα ίδια; Τίποτα είπαμε. Διαιωνίζει μια κατάσταση παλαιολιθική. Το ξέρεις ότι για να πάρω ημερομηνία εξέτασης ενός υποψήφιου δεν μπορώ να το κάνω ψηφιακά από τον υπολογιστή μου αλλά πρέπει να πάω να στηθώ στην ουρά μια μέρα με τον φάκελο παραμάσχαλα; Θες να πιστέψω πως ο Πιερρακάκης δεν μπορεί να κάνει μια πλατφόρμα να ανεβάζουμε τα δικαιολογητικά και να παίρνουμε ημερομηνία;

Και γιατί δεν το κάνει;

- Όπου υπάρχει ουρά στο δημόσιο, υπάρχει και η οσμή του χρήματος… Είναι απλό!

Ρε φίλε, θα μου πεις κάτι καλό που έχει αυτό το νομοσχέδιο ή θα μου τα απαξιώνεις όλα;

- Οι ρυθμίσεις για τους αλλοδαπούς, τους αναλφάβητους και τα ΑΜΕΑ επιτέλους είναι ένα βήμα. Αλλά ένα βήμα. Όλα τα υπόλοιπα είπαμε…

Η τεχνολογία αλλάζει την αυτοκίνηση και στις εξετάσεις οδήγησης ασχολούμαστε ακόμη με την εκκίνηση στην ανηφόρα, το παρκάρισμα και την οπισθοπορεία σε γωνία…

Και κάτι τελευταίο τώρα που το θυμήθηκα: Οι εξεταστές τι γνώσεις έχουν για να με εξετάσουν;

- Καμία. Δημόσιοι υπάλληλοι είναι που έχουν περάσει ένα υποτυπώδες σεμινάριο. Έχουν ένα χαρτί εμπρός τους και τσεκάρουν κουτάκια: Εκκίνηση στην ανηφόρα, παρκάρισμα, κ.τ.λ. Αν δεν έχεις εκπαιδευτική εμπειρία, πώς μπορείς να εξετάσεις κάποιον αν έχει εκπαιδευτεί σωστά;

Με πόσες ώρες εκπαίδευση κρίνομαι ικανός να οδηγήσω;

-  Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, τα βασικά ελάχιστα μαθήματα είναι 21 θεωρητικές και 25 πρακτικές.

Και μαθαίνει κάποιος σε 25 ώρες;

- Ούτε με τις διπλάσιες..!

Τότε;

- Kάποιοι εκπαιδευτές είναι συνειδητοί επαγγελματίες και στο λένε και κάποιοι άλλοι σου λένε και νωρίτερα, «πάμε να δώσεις εξετάσεις».

Και περνάς;

- Κατάλαβες τώρα γιατί λέμε, «έξω οι εκπαιδευτές από τη διαδικασία εξέτασης»; Διότι πολλές φορές -ειδικά στην περιφέρεια- περνάς…

Τελικά, τι;

- Τελικά τίποτα! Ύστερα από τις νέες «διαβουλεύσεις» διάρκειας δύο ετών, οι οποίες ήταν συνέχεια των προηγουμένων «διαβουλεύσεων» 20 και πλέον ετών, το νέο σχέδιο νόμου για τις εξετάσεις οδήγησης, δυστυχώς δεν αντιμετωπίζει ολιστικά και ευθέως την πραγματικότητα την οποία επικαλείται. Δεν κόβει τον γόρδιο δεσμό της διαπλοκής, αναλαμβάνοντας πλήρως τη διαδικασία των εξετάσεων. Δεν αναβαθμίζει την ύλη της εκπαίδευσης, με λίγα λόγια δεν φτιάχνει έναν πολίτη συμμέτοχο στην κοινωνία της κινητικότητας.

Το οδικό περιβάλλον αποκτά προοδευτικά νέα μορφή και απαιτήσεις. Είναι προφανές ότι το να εκπαιδεύεις μια μικρή ομάδα χρηστών του δρόμου (οδηγούς μηχανοκινήτων οχημάτων) και να αφήνεις όλους τους υπολοίπους να χρησιμοποιούν τον δρόμο κατά το δοκούν, δεν είναι τελικώς αποτελεσματικό.

Το όλο καθεστώς απόκτησης διπλώματος οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος πρέπει να αλλάξει εκ βάθρων. Κανείς πολίτης δεν μπορεί να γίνει καλός οδηγός, όταν δεν ξέρει να περπατάει και να προσανατολίζεται στον δρόμο. Είναι αναγκαία μια εκπαίδευση ολοκληρωμένης κινητικότητας για ευαισθητοποιημένους και υπεύθυνους πολίτες. Με κύριο άξονα την συμμετοχή τους στον δρόμο και με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Το πώς λειτουργεί ο δρόμος (κανόνες και συμπεριφορές) αλλά και το πώς να συνυπάρχουμε σε αυτόν.

Αν αφήσεις τον Άρη Ζωγράφο να μιλάει, μπορεί και να… ξημερωθείς. Το σίγουρο είναι πως έχει πάθος και άποψη. Και πολλές φορές αυτή «συγκρούεται» με τα στενά συντεχνιακά του συμφέροντα. Και κάπως έτσι, αυτήν την άποψη την εκτιμάς ακόμη περισσότερο.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2021 | Θοδωρής Τσίκας

https://www.drive.gr/news/ellada/exetaseis-odigisis-theatro-toy-paralogoy 

https://driving.org.gr/blog/den-imaste-ntaraveritzides/

…

Με αφορμή το ολιστικό πρόγραμμα για την σύγχρονη κινητικότητα του ΠΣΕΟ:
“Ο δρόμος είναι δάσκαλος!”

Η απρόσκοπτη μετακίνηση είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και στοιχειώδης ατομική ελευθερία, ειδικά στις σύγχρονες πόλεις στις οποίες οι αποστάσεις είναι μεγάλες. Η κινητικότητα δεν είναι μόνο επιλογή, αλλά και ανάγκη. Ανάγκη για να πας στη δουλειά, στο σχολείο, στην αγορά, να συναναστραφείς με κόσμο… Κάθε περιορισμός του δικαιώματος στη μετακίνηση, αποτελεί μορφή κοινωνικού αποκλεισμού, με όλες τις παρελκόμενες συνέπειες!

Το δικαίωμα στην πόλη είναι μια ιδέα και ένα σύνθημα, που ειπώθηκε αρχικά από τον Ανρί Λεφέβρ το 1968 στο βιβλίο Le Droit à la ville (Το Δικαίωμα στην πόλη).

Ζούμε και κινούμαστε σε πόλεις που κατασκεύασε μια κυρίαρχη ιδεολογία με γνώμονα την ιδιοκτησία και το κέρδος! Είναι ο σύγχρονος κόσμος που κατασκεύασε ο άνθρωπος,  στον οποίο είναι καταδικασμένος να ζει! Είναι ο κόσμος που σήμερα (με την καταστροφή του περιβάλλοντος)  μας κλείνει με αυθάδεια το μάτι, λέγοντάς μας ότι τα κάναμε όλα λάθος..!

Το ερώτημα του ποια πόλη θέλουμε, δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ερώτημα του τι είδους άνθρωποι θέλουμε να είμαστε, τι είδους κοινωνικές σχέσεις αναζητούμε, τι σχέσεις με τη φύση φροντίζουμε να έχουμε, τι τρόπο καθημερινής ζωής επιθυμούμε, τι είδους τεχνολογίες κρίνουμε κατάλληλες, τι αισθητικές αξίες έχουμε.

Το δικαίωμα στην πόλη είναι κάτι περισσότερο από την ελευθερία πρόσβασης του ατόμου στους αστικούς πόρους: Είναι το δικαίωμα να αλλάζουμε τους εαυτούς μας μέσω των αλλαγών στην πόλη. (H. Lefebvre)

Σύμφωνα με τον ίδιο μάλιστα, το δικαίωμα αυτό απευθύνεται όχι μόνο στο ατομικό αλλά και στο συλλογικό επίπεδο, καθώς για το μετασχηματισμό της αστικοποίησης είναι απαραίτητη μια δυναμική μαζική διεκδίκηση! Σήμερα όλοι σχεδόν (και αυτοί που κατέστρεψαν το περιβάλλον) συμφωνούν με τον Λεφέβρ στο ότι, η ελευθερία να σχηματίζουμε και να ανασχηματίζουμε τις πόλεις και τους εαυτούς μας,  είναι ένα από τα πιο σημαντικά αλλά και παραμελημένα ανθρώπινα δικαιώματα!

Γνωρίζουμε όλοι ότι οι πόλεις που φτιάξαμε (με ένα συγκεκριμένο μοντέλο)  δεν είναι βιώσιμες! Οι σύγχρονες πόλεις αν και έχουν εξελιχθεί σε βασικά κέντρα υποδομών, αγορών, πολιτισμού και αναψυχής, δεν μπόρεσαν να  αντιμετωπίσουν τη συνεχή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων τους. Ουσιαστικά  (και ίσως δομικά)  προβλήματα, όπως  η κακή ποιότητα του αέρα, η κυκλοφοριακή συμφόρηση και ο όγκος της κυκλοφορίας, η επιθετικότητα, τα υψηλά επίπεδα θορύβου, η κατάληψη των 2/3 σχεδόν των δρόμων και των (όσων) δημόσιων χώρων, από οχήματα, σκουπιδοτενεκέδες και απορρίμματα, η έλλειψη χώρων παιχνιδιού, αναψυχής και αθλητισμού, η άναρχη δόμηση πνίγουν όλο και πιο πολύ τους κατοίκους!

Υποχρεωνόμαστε από την ίδια την κατασκευή της πόλης να μη ζούμε στο δημόσιο χώρο!

Υπάρχει, λοιπόν, για να χρησιμοποιήσουμε και μια έκφραση της εποχής, ένα είδος “bullying” από την πόλη προς τους πολίτες, προς τους κατοίκους που έχει δημιουργήσει η ίδια η φιλοσοφία κατασκευής της πόλης..!

Παράλληλα το πρόβλημα των τροχαίων συγκρούσεων (σταθερά πακτωμένο με την κατασκευή της πόλης)  είναι μια γάγγραινα! Για να εξαλειφθεί  απαιτείται μόνιμη, μακροπρόθεσμη και πολυεπίπεδη αντιμετώπιση η οποία δεν πρέπει να αφήνει στο απυρόβλητο κανέναν παράγοντα: Από τις πολεοδομικές αναφορές, τις απαιτήσεις της σύγχρονης κινητικότητας, τους απαιτητούς ελεύθερους χώρους, μέχρι και την κουλτούρα των μετακινήσεων..!

Αν και στη χώρα μας σήμερα, σχεδόν κάθε μέρα γίνονται εκδηλώσεις με επίκεντρο την Οδική Ασφάλεια (έκφραση που πουλάει πολύ και έχουν στηθεί πίσω της καριέρες και περιουσίες), η επίδραση αυτών δεν άπτεται (και είναι λογικό) των προσδοκιών. Η πληθώρα πληροφοριών και όχι πάντοτε έγκυρων, δημιουργεί έναν “ιδιότυπο κορέσμο” ο οποίος τελικώς περισσότερο μπερδεύει, παρά εκπαιδεύει τον πολίτη.

Στον αντίποδα αυτής της λογικής ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (Π.Σ.Ε.Ο.)  προτείνει μια ολιστική προσέγγιση του θέματος, με συνεχείς πολυεπίπεδες δράσεις για την πόλη, διεκδικώντας το δικαίωμα της συμμετοχής στην πόλη!

Κοινός παρονομαστής ο δρόμος, και όλα τα θαυμαστά που συμβαίνουν σε αυτόν!

Ο 1^ος άξονας: Ιστορίες που λέει ο δρόμος φιλοδοξεί να μοχλεύσει στην δημιουργία μιας νέας αισθητικής του δρόμου φιλικής, πολύχρωμης, ανθρωποκεντρικής και  προσβάσιμης σε όλους τους πολίτες!

Ο 2^ος άξονας: Ο πολίτης ως υποκείμενο στην Κοινωνία της Κυκλοφορίας, τοποθετεί τον άνθρωπο στο κάδρο των συμπεριφορών, προτείνοντας και εκπαιδεύοντάς τον στην υιοθέτηση ενεργητικών τρόπων μετακίνησης φιλικών προς το περιβάλλον, ως επένδυση και πολλαπλασιαστή για όλη την κοινωνία.

Ο 3^ος  άξονας: Η βιώσιμη αστική κινητικότητα ως κραυγή και συγχρόνως εφαλτήριο για το σημείο μηδέν που βρισκόμαστε, να αδράξουμε έστω και αυτή την κουτσή ευκαιρία, για να αντιστρέψουμε την σημερινή κατάσταση!

Κάθε πόλη καλλιεργεί συμπεριφορές, όχι μόνο για τους κατοίκους της αλλά και για κάθε επισκέπτη που περνά από αυτή!

Ήρθε η ώρα να αποκτήσουν οι πόλεις ένα δικό τους καταστατικό, ένα δικό τους μανιφέστο, το οποίο θα απαντά στην επιτακτική ανάγκη/απαίτηση για συλλογική αλλαγή!

Η πρόταση του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (ΠΣΕΟ) με τους τρεις άξονες προσεγγίσεων και δράσεων είναι ουσιαστική, μια και όλες οι δράσεις των αξόνων, θα λειτουργήσουν ως καρτεσιανό γινόμενο για την Κοινωνία της Κυκλοφορίας (ΚτΚ)!

Άρης Ζωγράφος
Πρόεδρος Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης (ΠΣΕΟ)

Μια από τις ειδήσεις που πρωταγωνιστούν αυτήν την περίοδο στα ΜΜΕ είναι η ερμηνεία ενός άρθρου του ΚΟΚ, σύμφωνα με το οποίο θα οδηγούνται στο αυτόφωρο οι γονείς που μεταφέρουν ανηλίκους πάνω σε δίκυκλο χωρίς κράνος και χωρίς τις προφυλάξεις που προβλέπει ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας. Μάλιστα, οι εν λόγω γονείς παραπέμπονται κατόπιν εντολής του εισαγγελέα με την κατηγορία της “έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο”.

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι, κάποιος γονέας που μεταφέρει το παιδί του με μοτοσυκλέτα χωρίς κράνος, εμπλέκεται σε μια σύγκρουση, ακόμη και χωρίς να φταίει ο ίδιος, θα βρεθεί κατηγορούμενος, γιατί δεν είχε προφυλάξει το παιδί του όπως θα έπρεπε. Το ίδιο θα συμβεί και στην περίπτωση στην οποία μεταφέρει περισσότερα από δύο παιδιά (ή και ολόκληρη την οικογένεια, όπως έχουμε δει να συμβαίνει), ακόμη κι αν όλοι τους φορούν κράνος, γιατί τότε παραβαίνει το άρθρο του ΚΟΚ για μεταφορά επιβατών.

Οι διατάξεις του ΚΟΚ για την μεταφορά επιβατών με οχήματα, περιγράφονται στο άρθρο 33:

1. Απαγορεύεται η μεταφορά επιβατών με οδικά οχήματα κατά τρόπο τέτοιο ώστε να δημιουργείται κίνδυνος.

2. Ειδικότερα απαγορεύεται:

α) Η μεταφορά επιβατών περισσοτέρων των αναγραφομένων στην άδεια κυκλοφορίας του οχήματος.

β) Η κατάληψη θέσης παραπλεύρως του οδηγού, από παιδιά ηλικίας μικρότερης των δώδεκα (12) ετών, εφόσον δεν συγκροτούνται με εγκεκριμένο σύστημα συγκρότησης κατάλληλο για την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους, ως και από περισσότερα πρόσωπα από όσα επιτρέπεται στη θέση αυτή.

γ) Η μεταφορά ανηλίκων έως πέντε (5) ετών με μοτοσικλέτα ή μοτοποδήλατο, εφόσον δε συγκρατούνται με εγκεκριμένο σύστημα συγκράτησης κατάλληλο για την ηλικία, το ύψος και το βάρος τους.

3. Ο οδηγός μηχανοκίνητου οχήματος και μοτοποδηλάτου επιβάλλεται να μεριμνά για την ασφάλεια των συνεπιβατών του και ειδικότερα να ελέγχει αν φορούν τις ζώνες ασφαλείας και το προστατευτικό κράνος κατά τη μεταφορά τους.

Με βάση τις παραπάνω διατάξεις, συμπεραίνουμε ότι δεν είναι σήμερα παράνομο να έχεις ένα βρέφος επάνω στην μοτοσικλέτα, εφόσον αυτή διαθέτει το κατάλληλο σύστημα συγκράτησης (sic!) ή καλύπτεσαι από το νόμο αν δε διαθέτεις σύστημα συγκράτησης, αλλά ο μικρός σου (ή η μικρή σου) συνεπιβάτης είναι, ας πούμε, 6 ετών..!

Σε αυτή την “αστοχία” του νόμου  ξεκινάνε οι ενστάσεις και διαφαίνεται η ανάγκη τροποποίησης του άρθρου 33 (όπως και όλου του απαρχαιωμένου ΚΟΚ).

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης & Κυκλοφοριακής Αγωγής (Π.Σ.Ε.Ο.), ζητάει άμεση τροποποίηση του νόμου για την μεταφορά επιβατών με οχήματα, προτείνοντας την απαγόρευση μεταφοράς παιδιών πάνω σε μοτοσικλέτα, με οιονδήποτε τρόπο, έως την ηλικία των 10 ετών!

Οι Έλληνες παιδίατροι αλλά και οι ανακοινώσεις της Αμερικάνικης Παιδιατρικής Ακαδημίας (https://www.aap.org/)  εκφράζουν τους εξής προβληματισμούς: διατυπώνεται η άποψη ότι τα παιδιά είναι πιθανό να έχουν εγγενή φυσικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά που μπορεί να περιορίσουν την ασφαλή μετακίνησή τους με μοτοσυκλέτες. Σε αυτά περιλαμβάνονται χαρακτηριστικά όπως ανεπαρκή κινητικό συντονισμό, χαμηλό ανάστημα και / ή χαμηλό βάρος, γνωστική ανωριμότητα κ.α.

Ένας ακόμη παράγοντας που θα έπρεπε θεωρώ να λαμβάνουμε υπόψη μας σε σχέση με τα παιδιά και την κινητικότητα, είναι το περιβάλλον. Ο πλανήτης μας εκπέμπει σε όλους τους τόνους SOS..! Κι εμείς, αντί να ψάχνουμε πώς θα παροτρύνουμε τα παιδιά μας προς έναν τρόπο κινητικότητας που να σέβεται καί την προσωπική τους ασφάλεια καί το περιβάλλον (πεζή μετακίνηση,  MMM, ποδήλατο κ.λ.π.), προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τους ρυπογόνους παράγοντες στη ζωή μας, αποθεώνοντας την μηχανοκίνητη μετακίνηση ορίζοντας παράλληλα τυπικά και ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας.

Είναι νομίζω κοινή διαπίστωση ότι ο τρόπος που μετακινούμαστε είναι πολύ φτωχός, συγκρινόμενος με την πραγματική κινητικότητα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Είναι όμως στο χέρι μας να το αλλάξουμε αυτό, να κάνουμε την υπέρβαση για την επόμενη γενιά, προς μια νέα κουλτούρα βιώσιμης κινητικότητας. Γιατί η κινητικότητα είναι ένα καθοριστικό μέσο εξέλιξης και κοινωνικοποίησης και συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη ενός παιδιού. Θυμηθείτε ότι ο δρόμος είναι δάσκαλος!

Να δηλώσω εξαρχής ότι είμαι ριζικά αντίθετος στην πρώτη περίπτωση (βρέφος σε μοτοσικλέτα) και θετικός στην δεύτερη περίπτωση, υπό όρους και τροποποιήσεις (γιατί ο συνεπιβάτης στο δίκυκλο δεν είναι μεταφερόμενο άτομο, αλλά συνοδηγός!):

• Όριο ηλικίας 10 χρονών
• Ωριμότητα ανταπόκρισης χειρισμών
• Κατανόηση της συμπεριφοράς του συνεπιβάτη μοτοσικλέτας
• Εξοπλισμός αποκλειστικά για την ηλικία του παιδιού
• Ταχύτητα το πολύ 40 km/h

Σήμερα, βέβαια, και εφόσον ο παραπάνω νόμος είναι ακόμη σε ισχύ, γονείς και κηδεμόνες πρέπει να απαντήσουν ειλικρινά στον εαυτό τους  στο παρακάτω ερώτημα:

“ποιες ανάγκες εξυπηρετεί μια τέτοια μετακίνηση” και, αφού αναλάβουν την ευθύνη της απάντησης, να εξετάζουν προσεκτικά τους κινδύνους για το παιδί τους με βάση την ηλικία, το μέγεθος, τη φυσική του ικανότητα και την ωριμότητα του.

Πέρα από κάθε νομοθεσία, οι στάσεις ζωής και συμπεριφοράς ξεκινάνε από το σπίτι!

@ArisZografos