Σε μια Ελλάδα που διψάει για τουρισμό, η λέξη “ασφάλεια” έχει μετατραπεί σε ενοχλητικό υποσέλιδο. Ποιος να ασχοληθεί με τροχαία, τραυματισμούς, θανάτους και ντόπιους που δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους, όταν “το νησί γεμίζει ευρώ”;

Έτσι, με κυνική σιωπή, δεχτήκαμε ως φυσιολογικό το γεγονός ότι το 70% των τροχαίων ατυχημάτων σε πολλά νησιά προκαλούνται από γουρούνες, οδηγούμενες κατά κύριο λόγο από αλλοδαπούς τουρίστες.

Και κανείς δεν σοκάρεται πια. Ούτε εξοργίζεται. Στην καλύτερη, το αντιμετωπίζουμε με ένα “ε, καλοκαίρι είναι, γίνονται αυτά…”

Αλήθεια; Αυτόν τον τουρισμός θέλουμε;

Η γουρούνα ως σύμβολο ενός χρεοκοπημένου μοντέλου

Η γουρούνα δεν είναι πια ένα απλό τετράτροχο. Είναι σύμβολο του ανοργάνωτου, του “ό,τι να ‘ναι”, της ελληνικής υπεκφυγής. Δεν φταίει το όχημα από μόνο του, που για ορισμένες διαδρομές και χρήσεις είναι ιδανικό. Το πρόβλημα είναι οι συνθήκες στις οποίες κυκλοφορεί:

Στενοί, ανεπαρκείς, ασυντήρητοι δρόμοι.

Χιλιάδες ενοικιαζόμενα ATV χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Επισκέπτες που συχνά δεν έχουν την παραμικρή εμπειρία ή σχετική άδεια.

Επιχειρηματίες που κλείνουν το μάτι στην παρατυπία.

Τοπικές αρχές που κάνουν… τα στραβά μάτια.

Κι όλα αυτά, στο όνομα της “τουριστικής ανάπτυξης”. Μιας ανάπτυξης όμως που αφήνει πίσω της, όχληση, αίμα στην άσφαλτο και αγανάκτηση στις τοπικές κοινωνίες.

Από πού κι ως πού ο τουρίστας “δικαιούται” ασυδοσία;

Υποτίθεται ότι προσελκύουμε τουρίστες από προηγμένες χώρες, με κουλτούρα οδικής ασφάλειας, σεβασμό στους κανόνες, οργανωμένα μέσα μεταφοράς. Πώς γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να έρχονται στην Ελλάδα και να μεταμορφώνονται σε επικίνδυνους κασκαντέρ;

Η απάντηση είναι απλή: τους το επιτρέπουμε.

Εδώ βρίσκουν το “όλα επιτρέπονται”.

Θα νοικιάσεις ATV χωρίς να ξέρεις να οδηγείς; Κανένα πρόβλημα.

Θα κυκλοφορείς χωρίς κράνος; Κανένα πρόβλημα.

Θα πιεις και θα ανέβεις πάνω στο τετράτροχο; Μα φυσικά, διακοπές είναι!

Θα πάρεις κλήση από την τροχαία; Σε καλύπτουμε, μην αγχώνεσαι..!

Εμείς οι ίδιοι έχουμε χτίσει μια “τουριστική εμπειρία” που βασίζεται στη χαλαρότητα, στην ανομία, στην έλλειψη ορίων. Μια καρικατούρα φιλοξενίας, που λέει: «Μην ανησυχείς, εδώ είναι Ελλάδα – δεν ισχύουν οι κανόνες».

Δεν είναι “τουρίστας”, είναι πελάτης με ασυλία!

Έχουμε αντικαταστήσει τον όρο τουρίστας με τον όρο καταναλωτής με άδεια ασυδοσίας. Δεν μας ενδιαφέρει αν θα σεβαστεί τον τόπο. Μας ενδιαφέρει μόνο αν θα αφήσει χρήματα. Η δημόσια ασφάλεια, η αξιοπρέπεια των κατοίκων, η ίδια η ποιότητα του τουριστικού προϊόντος, πάνε περίπατο.

Και το χειρότερο; Το αποδεχόμαστε.

Από τον επιχειρηματία που «κάνει τα στραβά μάτια» για να μη χάσει πελάτη, μέχρι τον τοπικό άρχοντα που τρέμει μη χάσει ψήφους.

Τι θα πει “καλός τουρισμός”;

Δεν μπορούμε να μιλάμε για “βιώσιμο τουρισμό” όταν ήδη αντιμετωπίζουμε τον υπερκορεσμό, και ταυτόχρονα να ενθαρρύνουμε και τη χρήση οχημάτων που δεν είναι φτιαγμένο για ασφάλτινους, πολυσύχναστους, δρόμους.

Δεν μπορούμε να πουλάμε «παραδοσιακή φιλοξενία» και να φοβάται ο κάτοικος να περάσει τον δρόμο μπροστά από το σπίτι του.

Δεν μπορούμε να προσδοκούμε τουρίστες υψηλού επιπέδου, και να τους υποδεχόμαστε με γουρούνες, ρακές και “live” ατυχήματα.

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, πρέπει να είμαστε αυστηροί:

Απαγόρευση κυκλοφορίας ATV σε κατοικημένες περιοχές και δρόμους με αυξημένο κίνδυνο.

Αυστηρή αδειοδότηση επιχειρήσεων ενοικίασης, με ελέγχους και πρόστιμα.

Υποχρεωτικά κράνη, δίπλωμα συμβατού τύπου και έλεγχοι από αστυνομία και τροχαία.

Στοχευμένη, σοβαρή καμπάνια ενημέρωσης των τουριστών. Όχι φυλλάδια που καταλήγουν στα σκουπίδια

Και, πάνω απ’ όλα: πολιτική βούληση.

Δεν είναι ζήτημα γουρούνας. Είναι ζήτημα σοβαρότητας.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι παιδική χαρά ασυδοσίας. Δεν μπορεί κάθε καλοκαίρι να μετράει τροχαία επειδή “έτσι είναι το νησί”.

Αν δεν πάρουμε στα σοβαρά την ποιότητα του τουρισμού μας, θα συνεχίσουμε να είμαστε ο προορισμός του: “ήλιος-ρακή-γουρούνα-νοσοκομείο”.

Και αυτό, όσο κι αν γεμίζει τα ταμεία για 90 μέρες, αδειάζει τη χώρα από αυτοσεβασμό..!

8.8.2025

Άρθρο στην ΕΦΣΥΝ

@ Άρης Ζωγράφος
Εκπαιδευτής Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής
Πρόεδρος ΠΣΕΟ

Η οδική ασφάλεια δεν αποτυπώνεται σε πίνακες και γραφήματα. Είναι η ίδια μας η ζωή.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι δρόμοι συχνά θυμίζουν πεδίο μάχης: τροχαίες συγκρούσεις, δυστυχήματα, καθημερινές παραβάσεις και εμφανής απουσία σεβασμού.

Υπάρχει ο ΚΟΚ, αλλά λειτουργεί; Ή είναι άλλη μια δήλωση καλών προθέσεων που αγνοείται στην πράξη;

Αν θέλουμε να πάψει η κυκλοφορία να είναι «ρώσικη ρουλέτα», πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Ο ΚΟΚ, για να είναι εργαλείο ζωής – όχι απλής καταστολής – Χρειάζεται ολική αναμόρφωση. Κι αυτό ξεκινά από 9 θεμελιώδεις αλλαγές, που δυστυχώς και ο υπό ψήφιση ΚΟΚ δεν τα έχει..! :

1. Νόμος κατανοητός και ξεκάθαρος: Για οδηγούς που δεν χρειάζονται… Μετάφραση!

Ο ΚΟΚ πρέπει να ξαναγραφεί σε απλή, καθαρή και άμεση γλώσσα. Όχι νομικίστικες διατυπώσεις, αλλά σαφείς κανόνες που μπορεί να κατανοήσει τόσο ένας 16χρονος όσο και ένας 70χρονος.

2. Ελεγχόμενος και Αδιάβλητος: Ο Νόμος δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά.

Ο καλύτερος ΚΟΚ δεν έχει αξία αν εφαρμόζεται περιστασιακά. Η επιτήρηση πρέπει να είναι συστηματική και αντικειμενική, αξιοποιώντας τεχνολογικά μέσα (κάμερες, αισθητήρες, ραντάρ) που περιορίζουν την ανθρώπινη παρέμβαση, την ατιμωρησία και τη διαφθορά.

3. Δίκαιος και Αναλογικός: Ίσοι Απέναντι στον Νόμο – Όχι στα Πρόστιμα

Η παραβίαση του ΚΟΚ δεν έχει την ίδια συνέπεια για όλους. Ένα πρόστιμο 1.000 ευρώ έχει διαφορετική βαρύτητα για έναν επιχειρηματία και διαφορετική για έναν χαμηλοσυνταξιούχο. Πρέπει να θεσπιστεί κλιμακωτό σύστημα προστίμων βάσει εισοδήματος, όπως ισχύει σε πολλές χώρες

4. Διαπαιδαγωγικός: Ο ΚΟΚ Δεν Είναι Εργαλείο Φόβου – Είναι Εργαλείο Παιδείας

Ο Κώδικας δεν πρέπει να λειτουργεί μόνο κατασταλτικά. Πρέπει να ενισχύει την οδική συνείδηση. Η κυκλοφοριακή παιδεία πρέπει να ενταχθεί στην εκπαίδευση. Η πολιτεία, τα ΜΜΕ και οι τοπικές κοινωνίες οφείλουν να διαμορφώνουν κουλτούρα κινητικότητας και σεβασμού στον δρόμο. Ο συνειδητοποιημένος πολίτης είναι πιο αξιόπιστος από εκείνον που υπακούει μόνο από φόβο.

5. Σύγχρονος και Επίκαιρος: Όχι ΚΟΚ του 1999 για τους Δρόμους του 2025

Η κινητικότητα εξελίσσεται: πατίνια, ποδήλατα, μικροκινητικότητα και ημιαυτόνομα οχήματα απαιτούν νέο πλαίσιο. Οι υποδομές πρέπει να εξασφαλίζουν ίση ασφάλεια σε όλους: πεζούς, ΑμεΑ, παιδιά, οδηγούς. Ο ΚΟΚ οφείλει να αναθεωρείται τακτικά, με συμμετοχή ειδικών, φορέων και της κοινωνίας.

6. Ασφαλείς Υποδομές: Γιατί δεν ευθύνεται μόνο ο οδηγός

Δεν αρκεί να ζητάμε υπευθυνότητα από τους πολίτες. Επικίνδυνα σημεία, ελλιπής σήμανση, κακοσυντηρημένοι φωτεινοί σηματοδότες και πεζοδρόμια-παγίδες απειλούν καθημερινά ζωές. Η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει ένα ασφαλές περιβάλλον μετακίνησης.

7. Κυκλοφοριακή Αγωγή από… κούνια: Από το Νηπιαγωγείο ξεκινάει η Οδική Συνείδηση.

Η οδική ασφάλεια δεν είναι μόνο ζήτημα φυσικής – είναι στάση ζωής. Η κυκλοφοριακή αγωγή πρέπει να ενταχθεί οριζόντια σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Παιδιά που μεγαλώνουν με σεβασμό στον δρόμο γίνονται υπεύθυνοι οδηγοί αύριο.

8. Δωρεάν Επικαιροποίηση Γνώσεων για Όλους: Το Δίπλωμα Δεν Είναι Ισόβιο Δικαίωμα

Η ικανότητα οδήγησης δεν είναι δεδομένη. Απαιτείται θεσμοθετημένη, τακτική επικαιροποίηση και επανέλεγχος όπου απαιτείται. Όχι με πνεύμα τιμωρίας, αλλά με σεβασμό και επιστημονικά κριτήρια, για την προστασία του συνόλου.

9. Εκπαίδευση και εξέταση χωρίς συμβιβασμούς: Καμία συναλλαγή στην απόκτηση διπλώματος.

Η διαδικασία έκδοσης διπλώματος πρέπει να αποκτήσει ξανά κύρος. Χρειαζόμαστε ενιαία, σύγχρονη και επιστημονικά τεκμηριωμένη εκπαίδευση και αξιολόγηση. Ο διαχωρισμός εκπαίδευσης και εξέτασης είναι απαραίτητος, όπως και η απουσία του εκπαιδευτή από τη δοκιμασία. Η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει την ακεραιότητα της διαδικασίας – όχι να συμβιβάζεται.

Ένας ΚΟΚ που σέβεται τον άνθρωπο και προστατεύει τη ζωή είναι θεμέλιο για μια νέα κουλτούρα στους δρόμους. Όχι από φόβο, αλλά από συνείδηση.

15.7.2025

Άρθρο στην εφημερίδα: ΤΑ ΝΕΑ

Άρης Ζωγράφος

Πρόεδρος ΠΣΕΟ

zografos@zografos.com

Νέος ΚΟΚ: Κριτική και Προτάσεις για Έναν Ασφαλέστερο και πιο Δίκαιο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας:

Αντί για πρόληψη και αγωγή, επενδύουμε ξανά σε μια λογική καταστολής..! Τελικά μήπως ο νέος ΚΟΚ μετατρέπεται σε εργαλείο φοροεισπρακτικού χαρακτήρα με πρόσχημα την οδική ασφάλεια;

Σε κάθε νομοθέτημα που αφορά την ανθρώπινη ζωή, ο αριθμητής πρέπει να είναι η πρόληψη. Όχι η καταστολή, όχι η τιμωρία. Η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη – και αυτό ακριβώς σημαίνει πως δεν μπορούμε να την “ανταλλάσσουμε” με ποινές, ούτε να την “αντιπροσωπεύουμε” με χρόνια αφαίρεσης διπλώματος.

Η πρόταση για αφαίρεση διπλώματος 8 χρόνων σε οδηγό που χρησιμοποιεί κινητό μπορεί να ακούγεται αυστηρή, ακόμη και δίκαιη. Αλλά είναι μια κίνηση εκ των υστέρων. Έρχεται αφού το λάθος έχει γίνει. Και σε πολλές περιπτώσεις, αφού μια ζωή έχει ήδη χαθεί.

Τι νόημα έχει η ποινή, όταν κάποιος που μιλάει στο κινητό μπορεί να προκαλέσει τροχαίο με νεκρούς ή βαριά τραυματίες; Δηλαδή, αν σκοτώσει έναν πεζό ενώ στέλνει μήνυμα, απλώς θα του αφαιρέσουμε το δίπλωμα για οχτώ χρόνια; Πού είναι η ουσιαστική ευθύνη απέναντι στην αξία της ζωής;

Η ασφάλεια στους δρόμους δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στο φόβο της τιμωρίας. Πρέπει να βασίζεται στη συνείδηση. Στην κουλτούρα οδήγησης. Στην ευθύνη. Αλλά και στην τεχνολογία, που μπορεί σήμερα να παίξει καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη.

Τι αποκαλύπτει το “Βαρόμετρο” της Οδικής μας Κουλτούρας και Συμπεριφοράς;

Ο νέος ΚΟΚ οφείλει να ξεφύγει από το μοντέλο του τιμωρητικού χαρακτήρα και να στραφεί προς μια παιδευτική και προληπτική προσέγγιση. Η τεχνολογία, η βιώσιμη κινητικότητα και η διαρκής επιμόρφωση των οδηγών μπορούν να αποτελέσουν τους βασικούς άξονες μιας σύγχρονης πολιτικής για την οδική ασφάλεια.

Η συζήτηση για τον ΚΟΚ δεν είναι μόνο ζήτημα νομικής ρύθμισης — είναι καθρέφτης του πολιτισμού μας. Αν επιδιώκουμε μια κοινωνία με λιγότερα τροχαία, με περισσότερη ευγένεια στον δρόμο και με δικαιότερους κανόνες για όλους, τότε η αναθεώρησή του πρέπει να στηριχθεί στη διαφάνεια, στον κοινωνικό διάλογο και στην αξιολόγηση των πραγματικών αναγκών των πολιτών…
Η Κινητικότητα σήμερα και αύριο, ΔΕΝ μπορεί να είναι θέμα αστυνόμευσης και εξαθλίωσης..!

Την ώρα που στους ελληνικούς δρόμους γράφονται καθημερινά τραγωδίες, με θύματα ανθρώπινες ζωές, η Πολιτεία επιλέγει – για ακόμα μια φορά – να στρέψει αλλού το βλέμμα. Όχι στην Παιδεία. Όχι στην Πρόληψη. Όχι στη δημιουργία μιας νέας κυκλοφοριακής συνείδησης που θα προστατεύει τον άνθρωπο.

Αντί για ουσιαστικές και ριζοσπαστικές τομές, ο «νέος» Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας περιορίζεται σε αποσπασματικές τροποποιήσεις. Αντί για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με προοπτική και όραμα, υιοθετείται, για πολλοστή φορά, η εύκολη και αναποτελεσματική συνταγή: αυξημένα πρόστιμα, περισσότερη καταστολή, και η εύκολη μετατόπιση της ευθύνης στον πολίτη.

Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτό το μέλλον.

Δεν θα σιωπήσουμε μπροστά στη διαχρονική αποτυχία.

Η πρότασή μας παραμένει στο τραπέζι. Και είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ:

ΠΡΟΛΗΨΗ, ΟΧΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να ζυγίζεται με ποινές.

Απαιτούμε έναν ΚΟΚ που:

• Μορφώνει και εκπαιδεύει, αντί να τρομοκρατεί.
• Προλαμβάνει το κακό, αντί να επεμβαίνει εκ των υστέρων.
• Υποστηρίζει τη ζωή, όχι τα κέρδη από παραβάσεις.

Γιατί η οδική ασφάλεια δεν είναι θέμα μόνο παραβάσεων. Είναι πολιτισμός. Είναι σεβασμός. Είναι ευθύνη όλων, αλλά πρώτα και κύρια του κράτους.

Με εκτίμηση

Άρης Ζωγράφος | Λευτέρης Μιχελάκης

ΠΣΕΟ | ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 2.6.2025

Νέος ΚΟΚ: Άτολμες μεταρρυθμίσεις κι στο βάθος πρόστιμα..!

Σε κάθε νομοθέτημα που αφορά την ανθρώπινη ζωή, ο αριθμητής πρέπει να είναι η πρόληψη. Όχι η καταστολή, όχι η τιμωρία. Η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη – και αυτό ακριβώς σημαίνει πως δεν μπορούμε να την “ανταλλάσσουμε” με ποινές, ούτε να την “αντιπροσωπεύουμε” με χρόνια αφαίρεσης διπλώματος…

Επιλέγουμε το πεδίο της μάχης για την Οδική Ασφάλεια με αποφασιστικότητα, συνέπεια και πάθος. Δεν μένουμε στα λόγια – περνάμε στη δράση. Γιατί γνωρίζουμε καλά πως η πραγματική αλλαγή ξεκινά εκεί όπου η θεωρία συναντά την πράξη: στο πεδίο, στην καθημερινή ζωή, στους δρόμους που βαδίζουν τα παιδιά μας και οι οικογένειές μας.

Εκεί, το σχολείο συναντά την κοινωνία. Η γνώση δοκιμάζεται, οι συμπεριφορές καλλιεργούνται, και οι αξίες παίρνουν μορφή. Είναι εκεί που διδάσκεται η φροντίδα, η παρουσία, η υπευθυνότητα. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να χτίσουμε ένα σταθερό μονοπάτι – απαλλαγμένο από σύγχυση, επικίνδυνες αντιλήψεις και παρεξηγήσεις. Ένα μονοπάτι που ενώνει την εκπαίδευση με την πραγματικότητα του δρόμου και τη θεωρία με τη βιωμένη εμπειρία.

Η αλλαγή δεν πέφτει από τον ουρανό. Δεν είναι αποτέλεσμα τύχης ή συγκυρίας. Είναι καρπός συλλογικής προσπάθειας, μικρών και μεγάλων δράσεων, που με υπομονή και συνέπεια χαράζουν πορεία προς μια ασφαλέστερη κοινωνία. Και αυτή η πορεία ξεκινά από τα παιδιά μας — το μέλλον, το παρόν, την ελπίδα. Κάθε βήμα τους, κάθε εμπειρία τους στον δρόμο, είναι επένδυση για ένα αύριο με λιγότερους κινδύνους και περισσότερη συνείδηση.

Μέσα από τις δράσεις του Πανελλήνιου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (ΠΣΕΟ), μετατρέπουμε το ενδιαφέρον σε πράξη. Και όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια – προσφέροντας τον χρόνο, την ενέργεια, το μεράκι και την καρδιά τους – αξίζουν κάτι περισσότερο από ένα απλό “μπράβο”. Η συμβολή τους είναι ανεκτίμητη. Η αφοσίωσή τους, ένα φωτεινό παράδειγμα που εμπνέει, κινητοποιεί και εδραιώνει την πίστη ότι η αλλαγή είναι εφικτή.

Το παράδειγμά τους μας υπενθυμίζει πως η φροντίδα για το κοινό καλό δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ευθύνη. Η αγωνία τους για το αύριο των παιδιών μας κάνει τη διαφορά. Και η επιμονή τους, η ουσιαστική δράση τους, είναι η αληθινή δύναμη αυτής της κοινωνίας.

Γιατί κάθε δράση, κάθε μικρή νίκη στον αγώνα της Οδικής Ασφάλειας, μας φέρνει πιο κοντά σε έναν κόσμο πιο συνειδητοποιημένο, πιο υπεύθυνο, πιο ανθρώπινο..!

Ένα “Χρόνια Πολλά” που κρύβει ολόκληρη τη ζωή μας..!

Το να μπορείς σήμερα να σηκώσεις το τηλέφωνο και να πεις ένα απλό, μα τόσο μεγάλο: “Χρόνια Πολλά, μαμά”, είναι από μόνο του ένα θαύμα. Μια ευλογία. Ίσως η πιο αυθεντική μορφή ευτυχίας που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος..!

Γιατί πίσω από αυτό το “χρόνια πολλά” κρύβεται μια αγκαλιά που πάντα σε περιμένει, ένας κόσμος που σε δέχεται όπως είσαι, μια αγάπη χωρίς όρους!

Εγώ αυτό το θαύμα το έχασα νωρίς. Πάρα πολύ νωρίς..!

Δεν πρόλαβα καλά καλά να την αποχαιρετήσω, δεν πρόλαβα να τη θρηνήσω, να της πω ευχαριστώ. Μου έμεινε μόνο η σιωπή. Κι ένα παραμύθι…

Ένα παραμύθι που μου είπε κάποτε η θεία Μαρία, μετά το χαμό της μάνας μου. Ίσως γιατί δεν ήξερε τι άλλο να μου πει. Ίσως γιατί ένιωθε ότι μόνο με παραμύθι θα μπορούσε να μου μιλήσει για κάτι τόσο αληθινό*.  Κι αυτό το παραμύθι με στοιχειώνει ακόμη και σήμερα..!

Μιλούσε για έναν γιο, που είχε μόνο τη μάνα του. Και μια μέρα, η κοπέλα που αγαπούσε του ζήτησε να της φέρει την καρδιά της μητέρας του. Και εκείνος, τυφλωμένος από έρωτα, της την ξερίζωσε. Κι έτρεξε να της την πάει.  Μα στον δρόμο, σκόνταψε και έπεσε. Κι εκεί, μέσα στο χώμα και τον πόνο, άκουσε μια φωνή να βγαίνει μέσα απ’ την καρδιά που κρατούσε στα χέρια του. Μια φωνή γλυκιά, γνώριμη, στοργική: “Χτύπησες, παιδάκι μου;”

Αυτή είναι η μάνα. Μπορεί να της ξεριζώσεις την καρδιά, κι εκείνη να ανησυχεί αν χτύπησες.  Αυτή είναι η αγάπη της: αθόρυβη, απόλυτη, και παντοτινή. Ακόμα κι όταν φεύγει, μένει..!

Γι’ αυτό, αν μπορείς σήμερα να πεις “Χρόνια Πολλά, μαμά”, κάν’ το. Όχι μηχανικά. Όχι από συνήθεια ή καθήκον. Κάν’ το με όλη σου την ψυχή. Αγκάλιασέ την, κοίταξέ την στα μάτια, μίλα της όπως θα μιλούσες σε ένα θαύμα..!

Γιατί υπάρχουν και κάποια παιδιά…

Παιδιά που έχουν μεγαλώσει, που έχουν ασπρίσει τα μαλλιά τους, που έχουν κάνει τα δικά τους παιδιά — και όμως, εκείνη τη λέξη τη λένε μόνο μέσα τους. Ψιθυριστά. Με δάκρυα..!

Σε μια σιωπηλή προσευχή, σ’ ένα άδειο δωμάτιο, σ’ έναν ουρανό που κοιτούν όταν κανείς δεν τους βλέπει.

Γιατί η μάνα, ακόμα κι όταν λείπει, είναι πάντα εκεί. Και σε προσέχει…

Γιατί η μάνα… δεν πεθαίνει..!

Αλλάζει τόπο. Μετακομίζει στη μνήμη, φωλιάζει στα βλέφαρά σου κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια.  Γίνεται ανάσα μέσα στον άνεμο, γίνεται σκιά πίσω σου τις ώρες που φοβάσαι, γίνεται η φωνή που ψιθυρίζει μέσα σου όταν όλοι οι άλλοι σωπαίνουν.

Δεν φεύγει. Δεν μπορεί να φύγει..!

Η μάνα είναι ρίζα — κι η ρίζα μένει.

Είναι αίμα — κι αυτό ποτέ δεν ξεχνά τον δρόμο του πίσω στην καρδιά!

Ακόμα κι όταν δεν τη βλέπεις, σε κοιτά.

Ακόμα κι όταν δεν την ακούς, σε φωνάζει με τρόπους που μόνο η ψυχή καταλαβαίνει. Σε ντύνει με προσευχές, σε αγκαλιάζει με αναμνήσεις, σε προσέχει…
Όχι από μακριά. Από μέσα σου. Εκεί που πάντα ήταν. Εκεί που πάντα θα είναι..!

11.5.2025

@Aris Zografos

* (Αργότερα έμαθα πως είναι ποίημα του Γάλλου ποιητή, συγγραφέα και δραματουργού Jean Richepin)

]]> https://zografos.com/nea/giorti-manas/feed/ 0 https://zografos.com/nea/9-mai/ https://zografos.com/nea/9-mai/#comments Fri, 09 May 2025 07:41:31 +0000 https://zografos.com/?p=7600

Τι γιορτάζουμε λοιπόν σήμερα στις 9 Μάη;

Γιορτάζουμε τον εκκωφαντικό σεισμό της Ιστορίας! Τον κατακλυσμό που ισοπέδωσε, ισοπέδωσε τον φασισμό, τον ξέσκισε απ’ τις ρίζες του και τον έθαψε κάτω απ’ τα ερείπια της ίδιας του της θηριωδίας..!

Σήμερα γιορτάζουμε τη Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης, το μεγαλειώδες τέλος μιας αιματοκυλισμένης επανάστασης των λαών εναντίον του τέρατος.

Της Αντιφασιστικής Νίκης που δεν ψιθυρίζει – ουρλιάζει! Που δεν εξηγείται – βιώνεται! Έκρηξη λαών, ποτάμι αίματος που παρέσυρε το τέρας του ναζισμού στην αιώνια κόλαση της ντροπής!

Σήμερα, 9 Μάη, η Ιστορία δεν γράφεται – βρυχάται..! Πυρακτωμένη, κραυγάζει μέσα από τα χαρακώματα, τις φωτιές, τις στάχτες:

Ποτέ ξανά! Είναι η μέρα που ξεχειλίζει από το κόκκινο – όχι απλά χρώμα, μα σύμβολο: του θάρρους, της αντίστασης, του δικαίου που στάζει απ’ τις σημαίες, απ’ τα μάτια των ηρώων, απ’ τις καρδιές των λαών!

Σαν σήμερα, η κόκκινη σημαία δεν κυμάτισε απλώς – καρφώθηκε σαν λόγχη στην καρδιά του φιδιού. Το σφυροδρέπανο δεν στόλισε το Ράιχσταγκ – το μετέτρεψε σε επιτύμβιο λίθο του ναζισμού. Το μελάνι της Νίκης ήταν αίμα. Το χαρτί ήταν τα κορμιά των βασανισμένων.

Ο συγγραφέας;

Μα ο λαός, με τις φλόγες στα μάτια και τη λέξη “ελευθερία για όπλο.

Ήταν 9 Μάη 1945. Μια μέρα μετά τη συνθηκολόγηση του τέρατος μπροστά στον Ζούκοφ, η Ανθρωπότητα ανασαίνει ξανά. Ο ήλιος ανατέλλει από την Ανατολή και φωτίζει τη σελίδα που γράφτηκε στη γλώσσα των μαχών, με πέννα την αντίσταση και τόλμη τον τίτλο..!

Στην προσπάθεια παραχάραξης και “αναθεώρησης” της Ιστορίας για την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης – από την ΕΕ, τους νεοναζί και τους ιμπεριαλιστές- η σημερινή μέρα, είναι η μέρα που θα τους στοιχειώνει για πάντα..!

Σήμερα είναι η μέρα που η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας..!

Η Νίκη των Λαών δεν είναι απλώς παρελθόν – είναι προειδοποίηση. Είναι υπόσχεση. Είναι φωτιά που δεν σβήνει και ψιθυρίζει με τη βροντή της:

Ο φασισμός δεν θα περάσει. Ούτε σήμερα. Ούτε ποτέ..!

@Aris Zografos

Η έννοια της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης σχεδιάστηκε για να εξυπηρετεί τον πολίτη: να περιορίσει τη γραφειοκρατία, να ενισχύσει τη διαφάνεια, να επιταχύνει τις διαδικασίες και –κυρίως– να διευκολύνει την επικοινωνία και τη συνεργασία μεταξύ δημόσιων φορέων και πολιτών. Ωστόσο, στην πράξη, και ειδικά στο πεδίο ευθύνης του Υπουργείου Μεταφορών, παρατηρούνται σημαντικές παρεκκλίσεις από αυτό το όραμα.

Ένα χαρακτηριστικό –και απογοητευτικό– παράδειγμα αποτελεί η διαδικασία καθορισμού ημερομηνίας εξέτασης υποψηφίων οδηγών. Μέχρι πρότινος, μέσω της υπάρχουσας ψηφιακής πλατφόρμας (booking), υπήρχε η δυνατότητα να ορίζεται η ημερομηνία εξέτασης βάσει της διαθεσιμότητας τόσο του υποψηφίου όσο και της σχολής οδήγησης. Ήταν μια πρακτική, λογική και εύχρηστη λύση.

Με την εισαγωγή της νέας πλατφόρμας,  για το ηλεκτρονικό ΔΕΕ, ωστόσο, αυτή η δυνατότητα καταργείται. Η ημερομηνία εξέτασης πλέον επιλέγεται μονομερώς –είτε από κάποιον υπάλληλο, είτε αυτόματα από το σύστημα– χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι αντικειμενικές συνθήκες και υποχρεώσεις του υποψηφίου. Αυτό το πισωγύρισμα δεν είναι απλώς αδικαιολόγητο,  είναι και δυνητικά προβληματικό.

Γιατί αποτελεί πρόβλημα αυτή η αλλαγή:

1. Αδιαφορία για τις ανάγκες των πολιτών:  Οι υποψήφιοι οδηγοί δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δεν είναι “χρυσόψαρα σε μια γυάλα” που απλώς περιμένουν πότε θα “ξυπνήσει” το σύστημα να τους καλέσει. Πολλοί είναι εργαζόμενοι, γονείς, φοιτητές, με καθημερινότητες φορτωμένες και προγράμματα ασφυκτικά. Πώς είναι δυνατόν να απαιτείται να παρατήσουν δουλειές, σπουδές ή οικογένεια, μόνο και μόνο επειδή κάποιος αυθαίρετα όρισε εξέταση σε μέρα και ώρα που δεν εξυπηρετεί κανέναν;

2. Κατάργηση της συνεργασίας: Η εξέταση ενός υποψηφίου είναι διαδικασία που απαιτεί (δυστυχώς εντέχνως, για τους γνωστούς λόγους που έχουμε αναφέρει…)  συνεννόηση μεταξύ σχολής, υποψηφίου και υπηρεσίας. Η πλήρης απουσία δυνατότητας διαλόγου και επιλογής οδηγεί σε τριβές, ακυρώσεις και αναστάτωση.

3. Ανισότητες στην πράξη: Η αδυναμία ευελιξίας πλήττει δυσανάλογα εκείνους που δεν μπορούν να “προσαρμοστούν” – ανθρώπους με βάρδιες, χαμηλό εισόδημα, ή περιορισμένη δυνατότητα μετακίνησης.

4. Τεχνολογία χωρίς ανθρωποκεντρική λογική: Η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο, όχι να τον αποκλείει ή να τον αγνοεί. Η αυτοματοποίηση δεν είναι πανάκεια – ιδίως όταν εφαρμόζεται άκριτα και χωρίς πρόβλεψη για εξαιρέσεις και ιδιαίτερες περιπτώσεις.

Αλήθεια, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης να συνεργαστούν δύο ηλεκτρονικές πλατφόρμες; Πόσο πιο περίπλοκο είναι να δημιουργηθεί ένα σύστημα που θα συνδυάζει τεχνική ευφυΐα με ανθρώπινη λογική, σεβασμό και ευελιξία;

Η κατάργηση μιας λειτουργικής πρακτικής, στο όνομα μιας “αναβάθμισης”, υπονομεύει την ίδια τη φιλοσοφία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Ο ψηφιακός μετασχηματισμός δεν έχει κανένα νόημα όταν εφαρμόζεται με αυταρχισμό και αδιαφορία για τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Χρειαζόμαστε τεχνολογία που να διευκολύνει τη ζωή μας – όχι να τη δυσκολεύει περισσότερο.

Γιατί τελικά, η ευελιξία δεν είναι απλώς μια επιθυμητή πολυτέλεια ή ένα προνόμιο για λίγους – είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου..!

@ArisZografos

]]> https://zografos.com/nea/ilektroniko-dee/feed/ 0 https://zografos.com/nea/1-mai-1944/ https://zografos.com/nea/1-mai-1944/#comments Thu, 01 May 2025 05:47:30 +0000 https://zografos.com/?p=7589 Όταν ο Θάνατος Γονάτισε Μπροστά στην Ιδέα! Καισαριανή 1η Μάη 1944..!

Οι 200 εκτελεσθέντες κομμουνιστές της Καισαριανής: Μια κραυγή που δεν σώπασε ποτέ..!

Η Πρωτομαγιά του 1944 δεν ήταν απλώς μια μέρα μνήμης. Ήταν μια έκρηξη Ιστορίας, γραμμένη με αίμα. Οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές στην Καισαριανή δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι σύμβολο. Ανατριχίλα. Γροθιά. Φλόγα που καίει ακόμα στο στήθος όσων αγωνίζονται για έναν κόσμο δίκαιο, χωρίς εκμετάλλευση, απέναντι στον  φασισμό και την βαρβαρότητα!

Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, κομμουνιστές και προοδευτικοί αγωνιστές δεν τιμούν τη μνήμη των 200 με θλίψη, αλλά με δέος! Με περηφάνια! Σφίγγουν τα δόντια, υψώνουν τη φωνή, κρατούν ψηλά τη σημαία που εκείνοι πότισαν με τη ζωή τους..!

Η εκτέλεση των 200 δεν ήταν μια σιωπηλή σφαγή. Ήταν πολιτική δολοφονία. Ήταν εκδίκηση. Ήταν το πιο ξεδιάντροπο μήνυμα του ναζιστικού ζόφου απέναντι στην οργανωμένη αντίσταση.

Κι όμως, αυτοί οι 200, όρθιοι στην ψυχή, μετέτρεψαν τον θάνατό τους σε κραυγή ελευθερίας..!

Ξεπέρασαν τον φόβο. Περπάτησαν προς το εκτελεστικό απόσπασμα όχι σαν πρόβατα, αλλά σαν λιοντάρια. Ήταν μια συνειδητή πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας, ηρωισμού και αταλάντευτης καταδίκης του φασισμού.

-  Γιατί άραγε δεν αντέδρασαν; Γιατί δεν όρμησαν στους δεσμοφύλακές τους, γνωρίζοντας το αναπόφευκτο τέλος;

Το ερώτημα είναι βαθιά ανθρώπινο. Όμως η απάντηση υπερβαίνει την πεπερασμένη σάρκα, καταρρίπτει τον ίδιο τον φόβο:

Μα αυτοί δεν είχαν απλά νικήσει, είχαν θριαμβεύσει! Όχι με όπλα, όχι με σφαίρες και λόγχες, αλλά με την αταλάντευτη στάση τους, με την καθαρή τους συνείδηση.

Δεν ήταν απλώς κρατούμενοι, αλλά συνειδητοί επαναστάτες. Κάθε βήμα τους προς τον τοίχο δεν ήταν ήττα, αλλά μια σιωπηλή, πλην όμως ηχηρή πολιτική δήλωση. Αν αντιδρούσαν σπασμωδικά, θα τους παρουσίαζαν ως συνηθισμένους ταραχοποιούς και θα τους είχαν «καθαρίσει» στα μουλωχτά, πολύ νωρίτερα. Αντίθετα, προχώρησαν σιωπηλά, με μια αξιοθαύμαστη ανυποταξία, σαν άοπλοι στρατιώτες με ακλόνητη πίστη.

Ήταν δεμένοι, εξαντλημένοι, βασανισμένοι. Ωστόσο, μέσα τους παρέμεναν όρθιοι, πιο δυνατοί από ποτέ. Γνώριζαν βαθιά πως ο τόπος της εκτέλεσής τους δεν θα μετατρεπόταν απλώς σε ένα ακόμη νεκροταφείο, αλλά σε ένα ιερό προσκύνημα της Αντίστασης.

Και έτσι ακριβώς έγινε.

Δεν χρειάστηκε να υψώσουν τη φωνή. Η σιωπή τους βρόντηξε πιο εκκωφαντικά από κάθε κραυγή. Δεν επιχείρησαν να αρπάξουν τα όπλα των δημίων τους – τους είχαν ήδη αφοπλίσει με το ακατάβλητο ήθος, το απαράμιλλο θάρρος και την απόλυτη ανιδιοτέλειά τους.

Η Πρωτομαγιά εκείνη δεν άνθισε με λουλούδια. Μα ευωδίασε ελευθερία.

Όπως έγραψε ο Ναζίμ Χικμέτ:
«Ο πιο όμορφος τάφος θα ’ταν για μένα,
εκεί που έπεσαν οι διακόσιοι στην Καισαριανή.»

Εκεί που ο άνθρωπος σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τον θάνατο στα μάτια. Εκεί που η Αντίσταση απέκτησε πρόσωπο και όνομα: Διακόσιοι.

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι:

- Γιατί δεν αντέδρασαν; Γιατί δεν όρμησαν;  Θυμήσου:

Αντέδρασαν με τρόπο που κάνει τον θάνατο να ντρέπεται και την Ιστορία να δακρύζει..!

Δεν παρακάλεσαν για ζωή. Την πρόσφεραν.

Η θυσία των 200 δεν είναι παρελθόν. Είναι υπόσχεση. Είναι προορισμός..! 

1η Μάη 2025

@Aris Zografos