Εσύ πόση Ξεφτίλα Αντέχεις;
Το ερώτημα είναι απλό: Ανέχεσαι την κοροϊδία επειδή συμβιβάστηκες, ή μήπως είσαι κι εσύ άλλος ένας καιροσκόπος που κυνηγάει μια καρέκλα εξουσίας, με φόρα όμως, χωρίς αξιοπρέπεια και με οποιοδήποτε κόστος;
Ας μιλήσουμε χωρίς περιστροφές.
Αυτό που βιώνουμε σήμερα στην Ευρώπη δεν είναι πολιτική, είναι ένα απροκάλυπτο πολιτικό παζάρι. Από τα γραφεία των Βρυξελλών μέχρι τα εθνικά κοινοβούλια, η λεγόμενη "Κυβερνώσα Αριστερά" έχει μετατραπεί στον πιο πρόθυμο διαχειριστή του ίδιου συστήματος που κάποτε υποσχόταν να ανατρέψει.
Φόρεσαν τα κοστούμια της εξουσίας και ξέχασαν τη "μυρωδιά" του εργοστασίου - αν και πολλοί δεν την γνώρισαν ποτέ..! Ξέχασαν τη βάρδια, το νοίκι, τον λογαριασμό που δεν βγαίνει, την αγωνία της επιβίωσης. Ξέχασαν, τελικά, εκείνους που τους στήριξαν. Ήταν αφελείς οι τελευταίοι; Ίσως και όχι..!
Ο οπορτουνισμός δεν είναι πολιτική τακτική. Είναι ηθική χρεοκοπία.
Είναι να εκλέγεσαι πάνω στις ελπίδες των αδύναμων και την επόμενη μέρα να ανταλλάσσεις αρχές με υπουργεία, αξιώματα και τηλεοπτικό χρόνο. Είναι να μιλάς στο όνομα των πολλών και να υπηρετείς, τελικά, τους λίγους.
Κοιτάξτε γύρω σας το θέατρο της πολιτικής μετάλλαξης:
Στη Γαλλία και τη Γερμανία, η σοσιαλδημοκρατία, από δύναμη υπεράσπισης της εργασίας, μετατράπηκε σε μηχανισμό διαχείρισης της υποχώρησής της.
Στην Ισπανία, οι άλλοτε 'ριζοσπάστες' κατέληξαν να βαφτίζουν τις ίδιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές με διαφορετικά, εύηχα συνθήματα.
Στην Ελλάδα, βουλευτές περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα σαν πολιτικοί τουρίστες, αντιμετωπίζοντας τις έδρες ως προσωπική τους περιουσία. Μιλούν μια ξύλινη γλώσσα, γεμάτη υπεκφυγές και αοριστίες, για να δικαιολογήσουν το αδικαιολόγητο: την τυφλή προσκόλληση στην καρέκλα.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ "ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ"
Μας λένε να συμβιβαστούμε.
Μας λένε να 'διαχειριστούμε το εφικτό'.
Μας λένε να εγκαταλείψουμε όσα πιστεύαμε στο όνομα της 'υπευθυνότητας'.
Αλλά η διαχείριση του εφικτού δεν είναι ρεαλισμός όταν μετατρέπεται σε μόνιμη δικαιολογία για αδράνεια.
Είναι παραίτηση.
Είναι συνθηκολόγηση.
Είναι η τυφλή αποδοχή ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει και ότι οι κοινωνίες θα κυβερνώνται αιώνια από τις αγορές, τα λόμπι και τα οικονομικά συμφέροντα.
Αυτό δεν είναι Αριστερά. Είναι ο διαχειριστής του συστήματος που παριστάνει τον αμφισβητία του.
Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΠΑΖΑΡΕΥΕΤΑΙ
Η πραγματική πολιτική δεν γεννιέται στα τηλεοπτικά πάνελ ούτε στους σκοτεινούς διαδρόμους της εξουσίας. Γεννιέται εκεί όπου οι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Η λογική του συμβιβασμού μετρά δημοσκοπήσεις, κυνηγά κυβερνητικές καρέκλες και μετατρέπει τους αγωνιστές σε επαγγελματίες πολιτικούς.
Η λογική της ανατροπής αφουγκράζεται την κοινωνία, οργανώνει δυνάμεις στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στη νεολαία, απαιτεί λογοδοσία και υπερασπίζεται αρχές αντί για αξιώματα.
Όταν χάνεις τις ταξικές σου ρίζες, γίνεσαι έρμαιο του ανέμου. Οι ατελείωτες διασπάσεις, οι μεταμορφώσεις και οι πολιτικές μετακινήσεις δεν είναι ατυχήματα. Είναι το νομοτελειακό αποτέλεσμα μιας πολιτικής κουλτούρας που έμαθε να λατρεύει την εξουσιομανία περισσότερο από τις ιδέες. Και όταν η εξουσία χάνεται, αποκαλύπτεται όλη η γύμνια του καιροσκοπισμού.
ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΑΝ
Όσο ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια όλο και λιγότερων...
Όσο η εργασία γίνεται πιο επισφαλής...
Όσο η στέγη μετατρέπεται σε απρόσιτο προνόμιο...
Όσο οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν...
...τόσο οι ταξικές αντιθέσεις θα επιστρέφουν στο προσκήνιο με ακόμη μεγαλύτερη ένταση.
Η απάντηση δεν θα δοθεί από εκείνους που μετατρέπουν τους αγώνες σε πολιτικό νόμισμα.
Θα δοθεί από εκείνους που αρνούνται να γονατίσουν.
Από εκείνους που επιμένουν να στέκονται ΟΡΘΙΟΙ.
Από εκείνους που πιστεύουν ότι πολιτική δεν είναι η τέχνη της διαχείρισης της αδικίας, αλλά η διαρκής πάλη για την ανατροπή της..!
Και αυτή η σημαία δεν υποστέλλεται.
Δεν ξεπουλιέται.
Δεν ανταλλάσσεται.
Δεν παραδίδεται..!
Άρης Ζωγράφος