Οι "Πολιτικές Κατσαρίδες": Το πιο ανθεκτικό και σιχαμερό είδος της γης!
Αν αύριο ξεσπάσει ένας πυρηνικός όλεθρος, αν ο κόσμος καεί και ισοπεδωθεί από οποιονδήποτε πόλεμο, η επιστήμη λέει πως οι κατσαρίδες θα επιβιώσουν. Η πολιτική πραγματικότητα, όμως, συμπληρώνει: μαζί τους θα επιβιώσουν και οι πολιτικές κατσαρίδες. Αυτοί οι άθλιοι, ελεεινοί τύποι που αποτελούν ό,τι πιο βρώμικο έχει γεννήσει αυτή η γη.
Άνθρωποι χωρίς ραχοκοκαλιά, χωρίς ιδεολογία, χωρίς ίχνος ηθικής ή λογικής. Το μόνο που διαθέτουν είναι ένα ακραίο, αρρωστημένο ένστικτο επιβίωσης και μια μοναδική ικανότητα να αλλάζουν προσανατολισμό ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος της εξουσίας.
Ιδεολογία με το κομμάτι και ηθική προς ενοικίαση..! 
Για την πολιτική κατσαρίδα, οι αξίες δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα κοστούμι. Το φοράνε το πρωί και το πετάνε το βράδυ. Αν ο τωρινός τους "εργοδότης" - το κόμμα ή ο αρχηγός (πίσω από το κόμμα) που τους ταΐζει - απαιτεί να γίνουν ακροδεξιοί, γίνονται. Αν αύριο το χρήμα και η καρέκλα βρίσκονται στην "κυβερνώσα αριστερά", μεταλλάσσονται σε χρόνο dt..!
Δεν τους νοιάζει το καλό του τόπου, δεν τους νοιάζει η αλήθεια. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να είναι χρήσιμοι στα "αφεντικά" τους, έτοιμοι να βγάλουν τις πιο άρρωστες, σκοτεινές και βρώμικες ορέξεις του εκάστοτε συστήματος. Γίνονται οι πρόθυμοι εκτελεστές, τα φερέφωνα, οι λασπολόγοι και οι αυλακόλακες, αρκεί στο τέλος της ημέρας να εξασφαλίσουν τη δική τους επιβίωση και το δικό τους κέρδος.
Το απόλυτο εργαλείο του συστήματος!
Γιατί όμως επιβιώνουν; Πώς γίνεται αυτοί οι σιχαμεροί χαρακτήρες να βρίσκονται πάντα στο προσκήνιο;
Η απάντηση είναι απλή και σκληρή: Γιατί το ίδιο το σύστημα τους χρειάζεται.
Οι ηγέτες και τα κόμματα σπάνια θέλουν δίπλα τους ανθρώπους με καθαρό μέτωπο, αξιοπρέπεια και σταθερές αρχές. Οι άνθρωποι με αρχές έχουν κόκκινες γραμμές. Αντίθετα, οι πολιτικές κατσαρίδες δεν έχουν κανέναν φραγμό. Είναι τα τέλεια, αναλώσιμα εργαλεία για τις βρώμικες δουλειές. Ξέρουν πότε να γλείψουν εκεί που έφτυναν και πότε να εγκαταλείψουν ένα καράβι που βυθίζεται για να πηδήξουν, σαν τα ποντίκια, στο επόμενο.
Η μεγαλύτερη πληγή της κοινωνίας
Δεν υπάρχει τίποτα πιο υποτιμητικό για τη νοημοσύνη των πολιτών από το να βλέπουν αυτούς τους τύπους να ανταμείβονται, να παίρνουν θέσεις εξουσίας και να κουνάνε το δάχτυλο. Αυτή η κατάσταση γεννά την απόλυτη απογοήτευση. Είναι η αιτία που ο κόσμος σιχαίνεται την πολιτική και απομακρύνεται από τα κοινά, βλέποντας ότι η ατιμία και ο καιροσκοπισμός θριαμβεύουν.
Οι πολιτικές κατσαρίδες μπορεί να πιστεύουν ότι είναι έξυπνες επειδή καταφέρνουν και επιπλέουν στον βούρκο. Όμως η ιστορία και η συνείδηση των σκεπτόμενων ανθρώπων τους έχει ήδη κατατάξει εκεί που ανήκουν: στα πιο ελεεινά και σιχαμερά δημιουργήματα αυτού του κόσμου..!
Το δίδαγμα, λοιπόν, είναι απλό όσο και σκληρό: Η επιβίωση στον βούρκο δεν είναι κατόρθωμα, είναι απλώς η επιβεβαίωση της φύσης του ερπετού. Το να αλλάζεις ιδέες, παρατάξεις και αφεντικά για να μένεις πάντα στην επιφάνεια δεν σε κάνει «έξυπνο»· σε κάνει απλώς αναλώσιμο εργαλείο.
Η ιστορία αυτού του τόπου δεν γράφτηκε από ασπόνδυλους που κοίταζαν το τομάρι τους. Γράφτηκε από εκείνους που είχαν το θάρρος να βουλιάξουν –ακόμα και να πεθάνουν– για τις ιδέες τους. Όπως οι 200 κομουνιστές της Καισαριανής, που προτίμησαν να βαδίσουν όρθιοι προς το εκτελεστικό απόσπασμα, νικητές, παρά να σκύψουν το κεφάλι και να προδώσουν τις αξίες τους.
Οι «πολιτικές κατσαρίδες» μπορεί να κερδίζουν τις εφήμερες καρέκλες του σήμερα, αλλά έχουν ήδη χάσει το αύριο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η μνήμη ανήκει στους ήρωες με το καθαρό μέτωπο – και η περιφρόνηση είναι η μόνη μοίρα που αξίζει στα παράσιτα.
#ΠολιτικέςΚατσαρίδες, #Καιροσκοπισμός
@Aris Zografos