Θέμα: Η Ελλάδα σε κίνηση ή σε βήμα σημειωτόν;

Άτολμο και διεκπεραιωτικό το υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για την Βιώσιμη Αστική Κινητικότητα και Μικροκινητικότητα.  Προσπαθεί απλά να καλύψει ζητήματα τα οποία έχουν ήδη προκύψει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν  αφουγκράζεται την μελλοντική Κοινωνία της Κυκλοφορίας (ΚτΚ) δεν θέλει και δεν επιδιώκει (με συνέργειες άλλων υπουργείων, ΟΤΑ και πολιτών) να γίνει ο ηγέτης ενός μετασχηματισμού που επιτελείται σε όλο τον κόσμο και έχει κοινό παρονομαστή την κλιματική απορρύθμιση και την σύγχρονη αστική κινητικότητα.

Γίνεται μια προσπάθεια να ενταχθεί η μελλοντική μικροκινητικότητα μέσα στον απαρχαιωμένο Κ.Ο.Κ., μέρος και προπομπός της οποίας είναι και τα Ε.Π.Η.Ο. χωρίς  όμως ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Ακόμη και βέλτιστες πρακτικές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες και προτάσεις για την μελλοντική κινητικότητα και την οδική ασφάλεια παραμένουν αναξιοποίητες!

Ως Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής, έχουμε καταθέσει πλήθος προτάσεων, οι οποίες είναι χρόνια τώρα απαιτητές από την Κοινωνία της Κυκλοφορίας, αλλά δεν βρήκαν καμιά θέση στο υπό διαβούλευση νομοσχέδιο!

Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τα αυτονόητα, αιτούντες ιδίως τα ακόλουθα:

• Να αλλάξει η λογική των ΣΒΑΚ η οποία εξαντλείται σε συγκοινωνιακά έργα και μελέτες και ο πολίτης να αποτελεί πρωτεύον υποκείμενο στον σχεδιασμό και όχι  παθητικό θεατή-δέκτη.
• Να ορισθούν παραδοτέα για κάθε ΣΒΑΚ που υλοποιείται, όπως και ο προσδόκιμος πολλαπλασιαστής τους στην σύγχρονη βιώσιμη κινητικότητα
• Όλες οι παρεμβάσεις να περιλαμβάνουν άμεσα μέτρα για την απρόσκοπτη και ασφαλή κινητικότητα των ΑμεΑ
• Να θεσπιστεί διαμόρφωση δικτύου οδών ήπιας κυκλοφορίας με ταχύτητες 10 – 20km/h ανάλογα της έκτασης και του πληθυσμού μιας πόλης
• Να αλλάξει η οριζόμενη ταχύτητα πεζού από τα 6km/h στην πραγματική ταχύτητα που είναι 4km/h
• Να αποδοθούν τα πεζοδρόμια μόνο στους πεζούς και σε κανένα όχημα
• Να μειωθεί το όριο ταχύτητας στις κατοικημένες περιοχές στα 30km/h
• Να θεσπιστεί το ‘’δίπλωμα κινητικότητας’’ ως  βασικό εφόδιο ενός χρήστη να χρησιμοποιεί τον δρόμο με την οποιαδήποτε μορφή του
• Η εκπαίδευση οποιουδήποτε οδηγού μηχανοκίνητου οχήματος να περιλαμβάνει και μαθήματα ποδηλάτου και μικροκινητικότητας
• Να επανακαθοριστεί η επιτρεπτή ηλικία για οδήγηση οποιουδήποτε μηχανοκίνητου, ή ηλεκτροκίνητου οχήματος
• Να απαγορευθεί η μετακίνηση παιδιών κάτω των 10 χρονών με μοτοσικλέτα
• Να γίνει αλλαγή του άρθρου 43 του ΚΟΚ για την εγκατάλειψη θύματος τροχαίου
• Να τροποποιηθεί το άρθρου 42 (για θέσπιση 0% αλκοόλ, 0% ψυχοτρόπες ουσίες κατά την οδήγηση)
• Να αλλάξει η φιλοσοφία απόδοσης προστίμων για την επανεισαγωγή παραβατών στην ΚτΚ
• Να αλλάξει το ΣΕΣΟ προς μια κατεύθυνση ευόδωσης της σύγχρονης κινητικότητας
• Να ‘’κλειδώνεται’’ η ανώτατη ταχύτητα των οχημάτων ανάλογα με τον τύπο τους στην ανώτατη τιμή που ορίζει ο ΚΟΚ.

Τα ΣΒΑΚ μπορούν να αποτελέσουν ένα νέο Ελντοράντο για την σύγχρονη κινητικότητα  και την Οδική Ασφάλεια. Είναι στο χέρι όλων μας να μην τα ξοδέψουμε!

Για το Δ.Σ.

Άρης Ζωγράφος, Πρόεδρος

Λευτέρης Μιχελάκης, Γ. Γραμματέας

……….

Με αφορμή το ολιστικό πρόγραμμα για την σύγχρονη κινητικότητα του ΠΣΕΟ:
“Ο δρόμος είναι δάσκαλος!”

Η απρόσκοπτη μετακίνηση είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και στοιχειώδης ατομική ελευθερία, ειδικά στις σύγχρονες πόλεις στις οποίες οι αποστάσεις είναι μεγάλες. Η κινητικότητα δεν είναι μόνο επιλογή, αλλά και ανάγκη. Ανάγκη για να πας στη δουλειά, στο σχολείο, στην αγορά, να συναναστραφείς με κόσμο… Κάθε περιορισμός του δικαιώματος στη μετακίνηση, αποτελεί μορφή κοινωνικού αποκλεισμού, με όλες τις παρελκόμενες συνέπειες!

Το δικαίωμα στην πόλη είναι μια ιδέα και ένα σύνθημα, που ειπώθηκε αρχικά από τον Ανρί Λεφέβρ το 1968 στο βιβλίο Le Droit à la ville (Το Δικαίωμα στην πόλη).

Ζούμε και κινούμαστε σε πόλεις που κατασκεύασε μια κυρίαρχη ιδεολογία με γνώμονα την ιδιοκτησία και το κέρδος! Είναι ο σύγχρονος κόσμος που κατασκεύασε ο άνθρωπος,  στον οποίο είναι καταδικασμένος να ζει! Είναι ο κόσμος που σήμερα (με την καταστροφή του περιβάλλοντος)  μας κλείνει με αυθάδεια το μάτι, λέγοντάς μας ότι τα κάναμε όλα λάθος..!

Το ερώτημα του ποια πόλη θέλουμε, δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ερώτημα του τι είδους άνθρωποι θέλουμε να είμαστε, τι είδους κοινωνικές σχέσεις αναζητούμε, τι σχέσεις με τη φύση φροντίζουμε να έχουμε, τι τρόπο καθημερινής ζωής επιθυμούμε, τι είδους τεχνολογίες κρίνουμε κατάλληλες, τι αισθητικές αξίες έχουμε.

Το δικαίωμα στην πόλη είναι κάτι περισσότερο από την ελευθερία πρόσβασης του ατόμου στους αστικούς πόρους: Είναι το δικαίωμα να αλλάζουμε τους εαυτούς μας μέσω των αλλαγών στην πόλη. (H. Lefebvre)

Σύμφωνα με τον ίδιο μάλιστα, το δικαίωμα αυτό απευθύνεται όχι μόνο στο ατομικό αλλά και στο συλλογικό επίπεδο, καθώς για το μετασχηματισμό της αστικοποίησης είναι απαραίτητη μια δυναμική μαζική διεκδίκηση! Σήμερα όλοι σχεδόν (και αυτοί που κατέστρεψαν το περιβάλλον) συμφωνούν με τον Λεφέβρ στο ότι, η ελευθερία να σχηματίζουμε και να ανασχηματίζουμε τις πόλεις και τους εαυτούς μας,  είναι ένα από τα πιο σημαντικά αλλά και παραμελημένα ανθρώπινα δικαιώματα!

Γνωρίζουμε όλοι ότι οι πόλεις που φτιάξαμε (με ένα συγκεκριμένο μοντέλο)  δεν είναι βιώσιμες! Οι σύγχρονες πόλεις αν και έχουν εξελιχθεί σε βασικά κέντρα υποδομών, αγορών, πολιτισμού και αναψυχής, δεν μπόρεσαν να  αντιμετωπίσουν τη συνεχή υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των κατοίκων τους. Ουσιαστικά  (και ίσως δομικά)  προβλήματα, όπως  η κακή ποιότητα του αέρα, η κυκλοφοριακή συμφόρηση και ο όγκος της κυκλοφορίας, η επιθετικότητα, τα υψηλά επίπεδα θορύβου, η κατάληψη των 2/3 σχεδόν των δρόμων και των (όσων) δημόσιων χώρων, από οχήματα, σκουπιδοτενεκέδες και απορρίμματα, η έλλειψη χώρων παιχνιδιού, αναψυχής και αθλητισμού, η άναρχη δόμηση πνίγουν όλο και πιο πολύ τους κατοίκους!

Υποχρεωνόμαστε από την ίδια την κατασκευή της πόλης να μη ζούμε στο δημόσιο χώρο!

Υπάρχει, λοιπόν, για να χρησιμοποιήσουμε και μια έκφραση της εποχής, ένα είδος “bullying” από την πόλη προς τους πολίτες, προς τους κατοίκους που έχει δημιουργήσει η ίδια η φιλοσοφία κατασκευής της πόλης..!

Παράλληλα το πρόβλημα των τροχαίων συγκρούσεων (σταθερά πακτωμένο με την κατασκευή της πόλης)  είναι μια γάγγραινα! Για να εξαλειφθεί  απαιτείται μόνιμη, μακροπρόθεσμη και πολυεπίπεδη αντιμετώπιση η οποία δεν πρέπει να αφήνει στο απυρόβλητο κανέναν παράγοντα: Από τις πολεοδομικές αναφορές, τις απαιτήσεις της σύγχρονης κινητικότητας, τους απαιτητούς ελεύθερους χώρους, μέχρι και την κουλτούρα των μετακινήσεων..!

Αν και στη χώρα μας σήμερα, σχεδόν κάθε μέρα γίνονται εκδηλώσεις με επίκεντρο την Οδική Ασφάλεια (έκφραση που πουλάει πολύ και έχουν στηθεί πίσω της καριέρες και περιουσίες), η επίδραση αυτών δεν άπτεται (και είναι λογικό) των προσδοκιών. Η πληθώρα πληροφοριών και όχι πάντοτε έγκυρων, δημιουργεί έναν “ιδιότυπο κορέσμο” ο οποίος τελικώς περισσότερο μπερδεύει, παρά εκπαιδεύει τον πολίτη.

Στον αντίποδα αυτής της λογικής ο Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (Π.Σ.Ε.Ο.)  προτείνει μια ολιστική προσέγγιση του θέματος, με συνεχείς πολυεπίπεδες δράσεις για την πόλη, διεκδικώντας το δικαίωμα της συμμετοχής στην πόλη!

Κοινός παρονομαστής ο δρόμος, και όλα τα θαυμαστά που συμβαίνουν σε αυτόν!

Ο 1^ος άξονας: Ιστορίες που λέει ο δρόμος φιλοδοξεί να μοχλεύσει στην δημιουργία μιας νέας αισθητικής του δρόμου φιλικής, πολύχρωμης, ανθρωποκεντρικής και  προσβάσιμης σε όλους τους πολίτες!

Ο 2^ος άξονας: Ο πολίτης ως υποκείμενο στην Κοινωνία της Κυκλοφορίας, τοποθετεί τον άνθρωπο στο κάδρο των συμπεριφορών, προτείνοντας και εκπαιδεύοντάς τον στην υιοθέτηση ενεργητικών τρόπων μετακίνησης φιλικών προς το περιβάλλον, ως επένδυση και πολλαπλασιαστή για όλη την κοινωνία.

Ο 3^ος  άξονας: Η βιώσιμη αστική κινητικότητα ως κραυγή και συγχρόνως εφαλτήριο για το σημείο μηδέν που βρισκόμαστε, να αδράξουμε έστω και αυτή την κουτσή ευκαιρία, για να αντιστρέψουμε την σημερινή κατάσταση!

Κάθε πόλη καλλιεργεί συμπεριφορές, όχι μόνο για τους κατοίκους της αλλά και για κάθε επισκέπτη που περνά από αυτή!

Ήρθε η ώρα να αποκτήσουν οι πόλεις ένα δικό τους καταστατικό, ένα δικό τους μανιφέστο, το οποίο θα απαντά στην επιτακτική ανάγκη/απαίτηση για συλλογική αλλαγή!

Η πρόταση του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (ΠΣΕΟ) με τους τρεις άξονες προσεγγίσεων και δράσεων είναι ουσιαστική, μια και όλες οι δράσεις των αξόνων, θα λειτουργήσουν ως καρτεσιανό γινόμενο για την Κοινωνία της Κυκλοφορίας (ΚτΚ)!

Άρης Ζωγράφος
Πρόεδρος Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης (ΠΣΕΟ)

Το πώς οι πολίτες αντιλαμβάνονται ως πρόοδο τον πολλαπλασιασμό των αναγκών που επιφέρει η ίδια η κοινωνία είναι θέμα εκπαίδευσης και κουλτούρας, πόσο μάλλον όταν οι ανάγκες αυτές απευθύνονται στο μοναδικό κοινό σημείο αναφοράς: τον δρόμο! Αναφερόμενοι στην διαδικασία εκπαίδευσης και αξιολόγησης υποψηφίων και τακτικών οδηγών, δεν μπορούμε παρά να ομολογήσουμε ότι παραμένει σε μια διαρκή αναντιστοιχία με κάθε σύστημα Οδικής Ασφάλειας.

Σήμερα, οι νέες προσεγγίσεις της κινητικότητας διαμορφώνουν ήδη το τοπίο για τις πόλεις του μέλλοντος και για τους χρήστες των δρόμων. Παράλληλα, η οδήγηση παραμένει ως η πλέον πολύπλοκη, σοβαρή και επικίνδυνη πράξη που σε καθημερινή βάση εκτελείται από όλο και μεγαλύτερο πλήθος ανθρώπων. Είναι αυτονόητο λοιπόν πως η οδική ασφάλεια αποτελεί έναν ουσιώδη δείκτη της ποιότητας ζωής και του πολιτισμού μιας κοινωνίας.

Στη θεμελιώδη ανάγκη κίνησης, ωστόσο, η συνύπαρξη όλων των ανθρώπων, με τη διαφορετικότητά τους, αλλά πάντα με κοινό παρονομαστή την οδική ασφάλεια δεν κατέχει τον πρωτεύοντα ρόλο που της αρμόζει.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο οργανισμό υγείας, κάθε 24 δευτερόλεπτα έχουμε έναν νεκρό και 6 τραυματίες στον δρόμο.

Οι Νέοι μας συμμετέχουν με ελλιπή έως και μηδενικά εφόδια στην Κοινωνία της Κυκλοφορίας! Η Εκπαίδευση των πολιτών σε σχέση με την μη μηχανοκίνητη κινητικότητα και την συμπεριφορά τους στον δρόμο, παραμένει ανεπαρκής. Ωστόσο το σύστημα κυκλοφορίας αποτελεί μια μορφή κοινωνικού περιβάλλοντος, το οποίο χρήζει την διαπαιδαγώγηση κάθε χρήστη υποχρεωτική!

Το σύστημα πιστοποίησης οδηγητικής επάρκειας και στην χώρα μας, αλλά και στην ΕΕ, διανύει περίπου το 80ο έτος της ηλικίας του, με τις ίδιες πάνω κάτω διαδικασίες και παραδοχές. Αυτό, τη στιγμή που τα οδικά συμβάντα (ατυχήματα και δυστυχήματα) εξακολουθούν να αποτελούν τη σημαντικότερη αιτία θανάτου και αναπηρίας για τους νέους, τόσο παγκοσμίως όσο και στην Ευρώπη.

Ποιος αλήθεια πιστοποιεί την επάρκεια ενός οδηγού; Με τι μέσα; Και ποια τα αποτελέσματα που έχει αποφέρει αυτή η πιστοποίηση;

Ακόμη και σήμερα, κοινός παρονομαστής στον τομέα της εκπαίδευσης και της πιστοποίησης των οδηγών αποτελεί η Ευρωπαϊκή Οδηγία 91/439/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 29ης Ιουλίου 1991 για την άδεια οδήγησης, η οποία ορίζει ότι χορηγείται στους υποψηφίους οδηγούς μηχανοκινήτων οχημάτων οι οποίοι πέτυχαν σε εξέταση οδηγικής ικανότητας και συμπεριφοράς (θεωρητική και πρακτική)

Είναι προφανές ότι το παραπάνω σύστημα έχει αποτύχει παταγωδώς γιατί έχει αφαιρέσει από την εξίσωση βασικές μεταβλητές, όπως είναι τα παιδιά, οι ανάπηροι, οι ηλικιωμένοι οδηγοί, οι γονείς με τα καροτσάκια και γενικότερα η μη μηχανοκίνητη μετακίνηση.

Στον αντίποδα όλων αυτών, παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια ότι όλες οι ευρωπαϊκές πόλεις κάνουν στροφή προς μια ριζικά διαφορετική πολεοδομική και κυκλοφοριακή οργάνωση. Εστιάζοντας στις οδικές μεταφορές, κινητοποιούνται απέναντι στην κλιματική αλλαγή, με στόχο τη μείωση ρύπανσης και άλλων επιπτώσεων του αυτοκινήτου. Εκπονούνται Σχέδια Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας που αντικαθιστούν τις συμβατικές κυκλοφοριακές μελέτες, θέτοντας διαφορετικές προτεραιότητες, με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο

Ζητούμενο είναι η δημιουργία πόλεων της δημόσιας συγκοινωνίας, πόλεων του ποδηλάτου, του περπατήματος, της αξιοποίησης των μέσων μικρό-κινητικότητας, πόλεων φιλικών προς τον άνθρωπο.

Στόχος, λιγότερα αυτοκίνητα στον αστικό ιστό, χαμηλότερες ταχύτητες και αρμονική συνύπαρξη όλων όσων χρησιμοποιούν τον δρόμο με οποιοδήποτε μέσο.

Το οδικό περιβάλλον αποκτά προοδευτικά νέα μορφή και απαιτήσεις. Είναι προφανές ότι το να εκπαιδεύεις μια μικρή ομάδα χρηστών του δρόμου (οδηγούς μηχανοκινήτων οχημάτων) και να αφήνεις όλους τους υπολοίπους να χρησιμοποιούν τον δρόμο κατά το δοκούν, δεν είναι τελικώς αποτελεσματικό, και αυτό άλλωστε φανερώνουν τα παραπάνω στοιχεία.

Το όλο καθεστώς απόκτησης διπλώματος οδήγησης μηχανοκίνητου οχήματος πρέπει να αλλάξει εκ βάθρων. Κανείς πολίτης δεν μπορεί να γίνει καλός οδηγός, όταν δεν ξέρει να περπατάει και να προσανατολίζεται στον δρόμο. Είναι αναγκαία μια εκπαίδευση ολοκληρωμένης κινητικότητας για ευαισθητοποιημένους και υπεύθυνους πολίτες, με κύριο άξονα την συμμετοχή τους στον δρόμο και με ό,τι αυτό συνεπάγεται: το πώς λειτουργεί ο δρόμος (κανόνες και συμπεριφορές) αλλά και το πώς να συνυπάρχουμε σε αυτόν.

Η εκπαίδευσή αυτή θα απευθύνεται σε πέντε βασικές κατηγορίες:

1. γονείς,

2. μαθητές και μαθήτριες,

3. υποψήφιους απόκτησης διπλώματος οδήγησης,

4. τακτικούς οδηγούς,

5. λοιπούς χρήστες του δρόμου.

Θα διατρέχει όλο το σύστημα υποχρεωτικής εκπαίδευσης ως υποχρεωτικό μάθημα και θα πιστοποιεί γνώσεις και δεξιότητες ανά βαθμίδα εκπαίδευσης, ώστε η κάθε ηλικιακή ομάδα να συμμετέχει στον δρόμο με τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες.

Το αντικείμενο εκπαίδευσης για περπάτημα, ποδήλατο και δημόσια συγκοινωνία είναι πλούσιο και συναρπαστικό. Τεχνολογία και δίκτυα γίνονται όλο και πιο περίπλοκα. Ήδη στόλοι κοινόχρηστων ποδηλάτων και ηλεκτρικών αυτοκινήτων εξοπλίζουν τις πόλεις και εισάγουν νέους κανόνες κοινόχρηστης οικονομίας.

Η μικρό-κινητικότητα έχει κάνει δυναμικά την εμφάνισή της με κάθε δυνατή μορφή. Τα αυτοκίνητα χωρίς οδηγό είναι προ των πυλών. Όλα τα παραπάνω έχουν ανθρωπολογικές αναφορές. Η εκπαίδευση για τη μετακίνηση στην πόλη είναι ακόμη πιο σημαντική από εκείνη για τα οχήματα. Ο αυριανός μετακινούμενος θα πρέπει να γνωρίζει τις προστατευόμενες περιοχές, ως οδηγός να τις παρακάμπτει, ενώ αντίθετα ως ποδηλάτης ή πεζός να τις εντάσσει στις διαδρομές του. Ο οδηγός θα γνωρίζει πού είναι ανεκτός και πού όχι και θα συνδυάζει διαδρομές και μέσα (από ενοικιαζόμενα ποδήλατα και πατίνια, μέχρι μέσα μαζικής μεταφοράς και περπάτημα). Πρόκειται για επιλογές που θα διδάσκονται και το παιδί και ο ενήλικας.

Αναλύοντας στοιχεία και συμπεριφορές η θλίψη είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που σε καταβάλλει!

Τα παρακάτω γραφήματα δείχνουν τα πιο πρόσφατα στοιχεία για τους θανάτους από τροχαία σε αστικές περιοχές σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση

Urban Road Safety | ETSC

Και εδώ υπάρχουν τα δεδομένα εναλλακτικής  κυκλοφορίας και προσέγγισης:

Walking and Cycling Data | ETSC

Είναι προφανές ότι ο τρόπος που μετακινούμαστε είναι πολύ φτωχός συγκρινόμενος με την πραγματική κινητικότητα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Είναι στο χέρι μας να κάνουμε την υπέρβαση για την επόμενη γενιά, προς μια νέα κουλτούρα βιώσιμης κινητικότητας!

#diploma_kinitikotitas

@Aris Zografos
2.6.2019 |  Άρθρο στο ΕΘΝΟΣ

……………………………………………………….

- Λες και δεν πέρασε μια μέρα..!

Η Πρόσκληση της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης από την ομοσπονδία είχε δύο θέματα προς συζήτηση:

“Καλούνται από τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας, τα μέλη του Δ.Σ. , καθώς επίσης και οι εκλέκτορες και οι πρόεδροι των Σωματείων Μελών της Ομοσπονδίας την 26η Απριλίου του 2014 ημέρα Σάββατο και ώρα 10:00 το πρωί, σε   Έκτακτη Γενική Συνέλευση, στον Βόλο, στο Επιμελητήριο, στην οδό Δημητριάδος 176.  Θέματα προς συζήτηση:  α) Τροποποίηση Π.Δ. 208/2002 και  β) Αναδόμηση Ομοσπονδίας”

Τελικά μάλλον πρέπει να ζούμε σε κάποιο παράλληλο σύμπαν..!

Δηλαδή(;) γυρνάμε πίσω να τροποποιήσουμε τι, να αναστήσουμε ένα πτώμα που έχει σαπίσει προ πολλού και αναδύει δυσωδία ακόμη και στους δημιουργούς του;

Να εξωραΐσουμε ένα απολίθωμα, το οποίο πουθενά  δεν ακουμπάει τις ανάγκες της σύγχρονης κινητικότητας και τεχνολογίας; Που κλείνει τα μάτια του στην Οδική Ανασφάλεια που μαστίζει την χώρα μας;

Να έχουμε σημείο αναφοράς ένα νομοθέτημα που ήταν ήδη ξεπερασμένο πριν καλά-καλά ψηφιστεί;

Η διαβεβαίωση της πολιτείας ότι θα ξεκινήσουμε να σχεδιάζουμε το μέλλον της κινητικότητας από λευκό χαρτί (tabula rasa)…! που πήγε;

Ας κάνουμε για άλλη μια φορά αναγωγή στον παραπάνω ορισμό βλ.λ.

Ο όρος tabula rasa υποδηλώνει την αρχική κατάσταση της ανθρώπινης συνείδησης. Έτσι αποκαλούν την προεμπειρική κατάσταση της ψυχής οι οπαδοί της “εμπειριοκρατίας” και της “αισθησιαρχίας”, σε αντίθεση προς τους ορθολογιστές (Καρτέσιο και Λάιμπνιτς), εννοώντας ότι η ψυχή καθ’ αυτή είναι άγραφος χάρτης, στερείται δηλαδή των όποιων a priori γνωσιολογικών στοιχείων και μόνο η εμπειρία και η κατ΄ αίσθηση αντίληψη πορίζουν σε αυτήν τις εντυπώσεις και παραστάσεις των εξωτερικών αντικειμένων.

Με λίγα λόγια η νόηση από μόνη της δε μπορεί να παραγάγει έννοιες και αρχές ανεξάρτητα από την εμπειρία. Στοιχεία αυτής της αντίληψης επαναλαμβάνονται από τη “σχολαστική φιλοσοφία”, η οποία χαρακτήρισε τη ψυχή του παιδιού ως “χάρτη ενεργό προς απογραφή”. Από τους σχολαστικούς δανείστηκε τον εν λόγω όρο ο Άγγλος φιλόσοφος Τζων Λοκ, ο οποίος υποστήριξε πως πριν από την επίδραση της εμπειρίας η ψυχή είναι λευκός χάρτης (white paper), πως ο άνθρωπος δεν γεννιέται με ιδέες και έμφυτες στη συνείδηση του αρχές, ούτε θεωρητικές ούτε πρακτικές, αλλά τις αποκτά κατά την εξελικτική πορεία της ζωής μέσω της ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ.

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ είτε πηγάζει από την εξωτερική αίσθηση (sensation), οπότε λαμβάνουμε γνώση των αντικειμένων και του κόσμου γύρω μας, είτε από την εσωτερική ψυχική ενέργεια (reflexion), οπότε λαμβάνουμε επίγνωση των αντιδράσεων που προκαλούν στην ψυχή μας οι εντυπώσεις. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης, ο Λοκ εξέθεσε και τις παιδαγωγικές του αντιλήψεις…

Ας δούμε λοιπόν τι ορίζεται στην δική μας περίπτωση “ΕΜΠΕΙΡΙΑ” (Ως πεδίο δραστηριότητας, ως γνωστική επάρκεια, ως παιδαγωγική πληρότητα,  αλλά και ως φερόμενη άποψη και ανάγκη βιοπορισμού); Η απάντηση δυστυχώς δεν είναι αποδεκτή ούτε από εμάς τους ίδιους..!

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Θέλουμε εξωραϊσμό, ή μια ολιστική αλλαγή για τον χώρο και την εκπαίδευση;

Κατά την γνώμη μου, αν θέλουμε να μιλήσουμε για ένα ΝΕΟ π.δ. το οποίο δεν θα έχει ως αφετηρία την παγιωμένη αντίληψη της εργασίας μας για την διαδικασία  εκπαίδευσης οδηγών μηχανοκίνητων οχημάτων, αλλά θα αφουγκράζεται όλη την σύγχρονη κινητικότητα, τις ανάγκες της Κοινωνίας της Κυκλοφορίας (ΚτΚ)  και την προσπάθεια  αναβάθμισης της παραγωγής χρηστών των οδοστρωμάτων, με γνώμονα την Οδική Ασφάλεια… Επιβάλλεται να μιλήσουμε για tabula rasa, γιατί πρέπει να εκλείψει η εμπειρία και η δομημένη αντίληψη ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει…

Κοινός παρονομαστής ενός νέου εγχειρήματος πρέπει να είναι οι ανάγκες όλων όσων χρησιμοποιούν τον δρόμο και οι κραυγές του πλανήτη για το αύριο..! Σε αυτήν την προσπάθεια ΔΕΝ πρέπει να απουσιάζει το Υπουργείο Παιδείας, αλλά να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο..!

@ Άρης Ζωγράφος

Παρέμβαση για όλα αυτά που έρχονται..! | 25.4.2014

“… Για τις στατιστικές την ξέρετε την αποψή μου, είναι ανήθικο και προσβολή για τους νεκρούς αυτή η  τυμβωρυχία.  Η Οδική Ασφάλεια έχει και Όνομα και Επώνυμο, δεν απευθύνεται στους δρόμους  και τα οχήματα, αλλά στους χρήστες! Το ζητούμενο σε όλα αυτά ΠΡΕΠΕΙ να είναι ο τελικός χρήστης ο οποίος δεν είναι αριθμός!”

“…Κοινός παρονομαστής πρέπει να είναι η ασφάλεια των χρηστών του δρόμου.  Όμως οι καθ’ έργω υπεύθυνοι και επιφορτισμένοι από την πολιτεία για την εκπαίδευση και την κατάρτιση των χρηστών,  δεν είναι σήμερα οι επίσημοι προσκαλεσμένοι!”

Ενότητα: Ασφάλεια των Χρηστών της Οδού.

“… Σουρεαλιστικό το τοπίο, από την μια η εισήγηση του ΙΜΕΤ για τα αυτοκίνητα του μέλλοντος και την οδήγηση μετά το  2018 και από την άλλη η εισήγηση του ΥΠΟΜΕΔΙ … Τρέλλα!  Εξακολουθούν εκεί στην Αναστάσεως οι αλλαγές να κινούνται με τον Μουτζούρη! Αυτά  τα οποία  είχαμε προτείνει ως κλάδος το 2003, έρχονται σαν νέα.(;) μέτρα το 2014. Έλεος!”

“…Όταν κάτι είναι σάπιο, όταν κάτι πεθαίνει και είναι πιο βίαιο και από ταινία του Ταραντίνο, δεν το εξωραΐζεις αλλάζοντας διαδικασίες, ή ψεκάζοντάς το με δήθεν διαφάνεια και δόσεις διαδικτύου. Απλά, το διαλύεις και το χτίζεις από την αρχή με όραμα, νόμους, κανόνες, λογική,  και φροντίδα, ώστε να μπορεί ο κόσμος που συναλλάσσεται με αυτό – και πολλές φορές είναι μέρος του – να το αγκαλιάσει και να το  αγαπήσει..!”

“…Στον δρόμο συνυπάρχουμε και ως πεζοί και ως επιβάτες, και ως ποδηλάτες και ως οδηγοί. Ούτε λόγος όμως για την κινητικότητα και την ανάγκη συνύπαρξης όλων αυτών σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Η αναγκαιότητα προσαρμογής, αναβάθμισης κι εκσυγχρονισμού του συστήματος παραγωγής χρηστών των δρόμων,  ανάλογα με τα νέα δεδομένα, με τις νέες προκλήσεις και εξελίξεις είναι αίτημα των καιρών, όπως και η αναγκαιότητα του να αποτελέσει η διαδικασία για την απόκτηση άδειας οδήγησης μια συνέχεια ενός προγράμματος Κυκλοφοριακής Αγωγής που θα ξεκινάει από το Νηπιαγωγείο  θα  επικαιροποιείται σε τακτά χρονικά διαστήματα και θα συνυπάρχει σε όλη του την κυκλοφοριακή-οδηγητική πορεία με την μορφή της δια βίου μάθησης. Πολύ λίγα πράγματα μπορεί να προσφέρει στην σύγχρονη κινητικότητα αλλά και στην σύγχρονη αυτοκίνηση, μια αυτόνομη εκπαιδευτική διαδικασία που θα ασχολείται μόνο με αυτό.”

Για την αξιολόγηση και τα “λαδώματα”:
“…Ο νέος που έχει διαμορφώσει κυκλοφοριακή κουλτούρα από το σχολείο, που έχει αποκτήσει δεξιότητες συμπεριφοράς και οραματίζεται μια άλλη κοινωνία, όπου η Οδική ασφάλεια δεν θα είναι το ζητούμενο, αλλά το αυτονόητο,  θα είναι ο νέος που θα θεωρεί την απόκτηση άδειας οδήγησης, φυσικό επακόλουθο μιας μακρόπνοης εκπαιδευτικής διαδικασίας, και όχι ένα αλισβερίσι καταρράκωσης της αξιοπρέπεια του!”

Για τις Σχολές Οδηγών
“…Όλα τριγύρω αλλάζουν, ο πλανήτης βρίσκεται στα όριά του,  τα οχήματα και η τεχνολογία αλλάζει, ο ΚΟΚ απαιτείται να προσαρμοστεί στις σύγχρονες συνθήκες. Η Κοινωνία της Κυκλοφορίας απαιτεί και διεκδικεί! Οι Σχολές Οδηγών και τα ΚΕΘΕΥΟ απαιτείται να αλλάξουν για να προσαρμοστούν στις σύγχρονες απαιτήσεις της κυκλοφορίας. Ο μετασχηματισμό τους σε Κέντρα Εκπαίδευσης Οδικής Ασφάλειας είναι επιβεβλημένη..!

Για τις ΜΚΟ  [Μπίζνες Καλά Οργανωμένες ]
Τα λέμε συνεχώς… αλλά φαίνεται ότι τις έχουν ανάγκη όλοι, μια και αποτελούν το ακλόνητο άλλοθι – ότι κάτι κάνουμε βρε αδερφέ – για την ανυπαρξία ολοκληρωμένου σχεδίου κινητικότητας ενός κράτους που σέβεται τους πολίτες του!

“… Η Οδική Ασφάλεια μας έχει ανάγκη όλους δεν περισσεύει κανείς! Όμως οι εκδηλώσεις των διάφορων ινστιτούτων, φορέων, σταθμών κ.λ.π. [που πολλές φορές βαφτίζονται και... εκπαίδευση (!;) θα επανέλθω μετά σε αυτό γιατί είναι πολύ επικίνδυνο!] το μόνο που κάνουν είναι θόρυβο, ότι ακριβώς κάνουν και τα μπαλόνια, μέχρι εκεί. Τίποτα παραπάνω, ξοδεύουμε χρήματα για να πετάμε βότσαλα στην θάλασσα και να σκάμε μπαλόνια..!”

“… Προφανώς και ο δήμαρχος  και ο περιφερειάρχης και όποιος είναι σε θέση ευθύνης ΚΑΙ πρέπει να κάνει επιτέλους κάτι…  θα προτιμήσει την εκδήλωση με τα πολλά μπαλόνια που θα σκάσουν ΘΑ κάνουν θόρυβο και θα τα δείξουν και τα ΜΜΕ, εξάλλου για αυτά ζούνε και για αυτά πορεύονται όλοι οι σώγραμποι στην Κοινωνία της Κυκλοφορίας!”

@Aris Zografos

2.10.2014

_________________

Στο πλαίσιο του έργου ROSEE του Προγράμματος Διακρατικής Συνεργασίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (SEE), διοργανώθηκε από τον Τομέα Μεταφορών και Συγκοινωνιακής Υποδομής του ΕΜΠ, Ημερίδα Οδικής Ασφάλειας που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, την Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014. Στην ημερίδα παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα του έργου ROSEE καθώς και οι συνεισφορές των μελών της Εθνικής Συμβουλευτικής Ομάδας που λειτούργησε στο πλαίσιο του έργου. Η Ημερίδα αυτή αποτέλεσε εξαιρετική ευκαιρία για ανταλλαγή τεχνογνωσίας ανάμεσα στους εμπλεκόμενους με την οδική ασφάλεια στην Ελλάδα, πάνω σε θέματα προτεραιότητας οδικής ασφάλειας στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή της Νότιο-ανατολικής Ευρώπης, με έμφαση σε θέματα πολιτικής, ασφάλειας της οδικής υποδομής και συμπεριφοράς των χρηστών της οδού. Στην Ημερίδα συμμετείχαν περισσότεροι από 80 ειδικοί στην οδική ασφάλεια μεταξύ των οποίων εκπρόσωποι αρμόδιων Υπουργείων, υπεύθυνοι λειτουργίας οδών, επιστημονικών φορέων και εκπαιδευτών. https://www.nrso.ntua.gr/conferences/