Θέμα: Να τελειώνουμε επιτέλους με τα λεγόμενα “ατυχήματα” στο δρόμο.

Οι λέξεις είναι σύμβολα, και τα σύμβολα που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα γεγονός δίνουν χαρακτήρα σε αυτό και επηρεάζουν την κατανόησή του, τις ενέργειες που ακολουθούν αυτό, αλλά και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Έτσι, τα τροχαία συμβάντα μπορεί να είναι είτε ατυχήματα είτε δυστυχήματα και ενίοτε, θα συμπληρώσουμε, δολοφονικές πράξεις. Και το μόνο προφανές είναι πως το τροχαίο με τον 23χρονο Ιάσονα ΔΕΝ αποτελεί ατύχημα.

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας ισχύει για όλους και πρωτίστως για εκείνους οι οποίοι είναι εντεταλμένοι από την πολιτεία για τον έλεγχο του. Η πυραμίδα της σειράς προτεραιότητας ορίζει στην δεύτερη θέση τα οχήματα άμεσης ανάγκης, όχι εξ οφίτσιο, αλλά για την εκτέλεση ή αντιμετώπιση εκτάκτων επειγόντων συμβάντων, με την απαράβατη όμως υποχρέωση να χρησιμοποιούν τις ηχητικές (σειρήνα) ή φωτεινές (φάρους) προειδοποιήσεις, ώστε να προφυλαχθούν οι υπόλοιποι χρήστες του δρόμου.

Ποια λοιπόν η μοίρα της Οδικής Κυκλοφορίας, όταν οι διορισμένοι από την πολιτεία “προστάτες” της, αμελούν ή παραβλέπουν τον Κώδικά της;

Η αντικοινωνική συμπεριφορά, ο άκρατος εγωισμός, η επίδειξη δύναμης και οι παραβατικές συμπεριφορές – όχι μόνο των ελεγχόμενων, αλλά και των ελεγκτών – που χρησιμοποιούν τον δρόμο, πρέπει επιτέλους να εκλείψουν από την Κοινωνία της Κυκλοφορίας.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, οφείλουμε τέλος να προσθέσουμε ότι η τροποποίηση του άρθρου 43 του ΚΟΚ είναι σήμερα όσο ποτέ επιτακτική. Διότι η εγκατάλειψη θύματος τροχαίου στον δρόμο, από τον ή τους οδηγούς που ενεπλάκησαν σε αυτό, δε θα έπρεπε να θεωρείται πλημμέλημα αλλά κακούργημα.

Με τιμή για το Δ.Σ.
Άρης Ζωγράφος
Λευτέρης Μιχελάκης
17.3.2021

 Γιάννης Ρίτσος  | “Σχήμα της απουσίας”

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους, / τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει / σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί…

Η σύνθεση ανήκει στην Υδρία, συλλογή πολύστιχων ποιημάτων, αφιερωμένη στη Φωτεινούλα Φιλιακού, αγαπημένη βαφτιστικιά του ποιητή, που χάθηκε στα δυο της χρόνια.
(Αποσπάσματα)

- I -

Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο

όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού, που πουλήθηκε κάποτε σε δύσκολες ώρες,

και στη γωνία της κάμαρας, εκεί που στέκονταν το βάζο,

απομένει το κενό πυκνωμένο στο ίδιο σχήμα του βάζου, αμετάθετο,

ν’ αστράφτει διάφανο στην αντηλιά, όταν ανοίγουν πότε πότε τα παράθυρα,

και μέσα στο ίδιο βάζο, που ‘χει αλλάξει την ουσία του

με ίδια κι ισόποσην ουσία απ’ το κρύσταλλο τού άδειου,

μένει και πάλι το ίδιο εκείνο κούφωμα, λίγο πιο οδυνηρά ηχητικό μονάχα.

Πίσω απ’ το βάζο διακρίνεται το χρώμα του τοίχου

πιο σκοτεινό, πιο βαθύ, πιο ονειροπόλο,

σα να ‘μεινε η σκιά του βάζου σχεδιασμένη σε μια σαρκοφάγο -

Και, κάποτε, τη νύχτα, σε μιαν ώρα σιωπηλή,

ή και τη μέρα, ανάμεσα στις ομιλίες,

ακούς βαθιά σου κάποιον ήχο οξύ, πικρό και πολυκύμαντο

σάμπως ένα αόρατο δάχτυλο να έκρουσε

κείνο το απόν, ευαίσθητο, κρυστάλλινο δοχείο.

- II -

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,

τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους

την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει

σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί -

Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα

σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή

καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.

Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι

κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο

και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο

που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση

μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,

είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.

- III -

Κάποτε, μες στο βράδυ της άνοιξης, ένα παιδί σηκώνεται και φεύγει ανεξήγητα

χωρίς κανείς να το μαλώσει’ σηκώνεται αργά, απροειδοποίητα,

εκεί που καθόταν ήσυχα στο χώμα

κι η θέση του στο χώμα μένει ζεστή

και το σχήμα της στάσης του αχνίζει ακόμη στο δροσερόν αέρα

σχηματίζοντας ένα άλλο παιδί από υπόλευκη ζέστα. Τότε ολόγυρα

μαζεύονται, σα γύρω από μιαν άσπρη φωτιά, τα μικρά πρόβατα

να ζεσταθούνε’ και λίγο πιο πέρα

ένα ψηλό, ολομόναχο, άσπρο άλογο

φέγγοντας όλο κάτω απ΄ την αστροφεγγιά

κλαίει με μεγάλα, κατάφωτα δάκρυα, κρατώντας ολόρθο το κεφάλι του.

- V -

Τα βράδια του καλοκαιριού, την ώρα που κλείνουν τα δημόσια πάρκα

και τα μικρά κορίτσια με τις παραμάνες τους γυρίζουν στα σπίτια τους

κι άλλα μικρότερα μες στα καρότσια τους, κοιμισμένα κιόλας,

πίσω τους έρχονται σε μια βουβή, αόρατη ακολουθία, τα πεθαμένα κορίτσια,

ωχρά, με μαραμένα μαλλιά, κρατώντας στα δεμένα χέρια τους

τις ξερές ανθοδέσμες τους, σα μικρά ποιήματα

που δεν πρόφτασαν να τα μάθουν απ’ έξω.

Στέκουν από μακριά και κοιτάζουν τις κορδέλες και τα παιχνίδια κρεμασμένα στα περίπτερα,

τη φωτισμένη, ταπεινή βιτρίνα του γειτονικού ψιλικατζίδικου

αφήνοντας σε κάθε βήμα τους ένα χώρο εσωτερικό που τον γεμίζει αμέσως

μια σκιά μενεξεδένια και ρόδινη. Φτάνουν ως έξω απ’ το σπίτι τους,

κοιτούν το κλεισμένο παιδικό τους παράθυρο,

υψώνουν μια στιγμή το χέρι, μα δε χτυπούν τη γρίλια. Από μέσα

ακούνε οι γονείς το χτύπημα’ αφήνουν την πετσέτα να πέσει στο τραπέζι

σα να πέφτει ένα μεγάλο ξερό φύλλο πάνω στο χρόνο. Ανοίγουν την πόρτα.

Δεν είναι τίποτα. Βλέπουν μονάχα

τα μαραμένα αστέρια, τον άδειο ουρανό, τον άδειο κόσμο

και ξανακλείνουν την πόρτα σα να μπαίνουν μέσα τα παιδιά τους.

- IX -

Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της,

χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάει

σαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο λίγο

το στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη,

χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της -

ζει και γερνάει μαζί μας και χάνεται μαζί μας, κι απομένει σε ό,τι αφήνουμε.

Και πρέπει να προσέχουμε την κάθε κίνηση και σκέψη μας και λέξη

γιατί, για ό,τι γίνεται ‘κείνο που λείπει,

φέρουμε τώρα, εμείς μονάχα, ακέρια την ευθύνη.

- XI -

Ένα μικρό κορίτσι, ανύποπτα, νυχτώθηκε άξαφνα μέσα στη λύπη.

Τι ‘ταν λοιπόν η ζωή; Κι αυτός ο πόνος; Κι η κραυγή τούτη;

Ήταν δικά του αυτά; Και περίμεναν πίσω απ΄ το γέλιο του

πανέτοιμα κι επίβουλα; Κι αυτά τ’ αγαπημένα πρόσωπα

που έσκυβαν πάνω του, μακρινά κιόλας; Άνοιξε ήσυχα, λοιπόν,

την πόρτα ενός άστρου, μπήκε μέσα προφυλακτικά να μην ακούσουμε,

μα όλες τις νύχτες ‘κείνη η πόρτα ανοιχτή

χτυπάει απ’ τον αγέρα του μικρού λυγμού του. Κι ούτε μπόρεσε να σηκωθεί πια να την κλείσει.

Ούτε μπορούμε (είναι μακριά) να την κλείσουμε.

- XXXII -

Δε μας γνωρίζει τίποτα. Μα εσύ επιμένεις αόρατη

να μας γνωρίσεις πάλι με τη ζωή – να συμμαχήσουμε. Αν είναι

το βλέμμα σου μέσα στο βλέμμα μας, δε θ’ αρνηθούμε

να δούμε, να μιλήσουμε, να κινηθούμε. Αυτός ο νέος

ίσως μια μέρα και να σ’ αγαπούσε. Ετούτα τα κορίτσια

ίσως και θα ΄ταν φιλενάδες σου. Σε τούτο το σχολείο

θα πήγαινες μεθαύριο. Κι έτσι μέσα στη νύχτα

που φεύγουμε ξένοι, μπρος σε δυο σειρές ακατοίκητα σπίτια,

κάτω από γλόμπους χωρίς αχτίνες σαν κλεισμένα χέρια,

μια γλάστρα ποτισμένη που στάζει απ’ το παλιό μπαλκόνι

εμπιστεύεται πάλι τον ήχο της σ’ εμάς’ μια πόρτα

μισανοιγμένη, ξαγρυπνάει για ΄μας κι αυτός ο ξύλινος πάγκος

παρατημένος καταμεσής στην ερημιά, εμάς περίμενε να καθίσουμε, ξέροντας

πως κάπου εκεί, σ’ ένα μοναχικό παράθυρο, κρεμασμένο

ψηλά στη νύχτα, εσύ, πίσω απ’ το δαντελένιο κουρτινάκι,

περιμένεις να σου χαμογελάσουμε.

Γιάννης Ρίτσος

Ολιστικό πρόγραμμα για την σύγχρονη κινητικότητα του ΠΣΕΟ:  “Ο δρόμος είναι δάσκαλος!”

Είναι κοινός τόπος η άποψη ότι  το πρόβλημα των τροχαίων συγκρούσεων στην Ελλάδα, είναι χρόνιο και απαιτεί μόνιμη, μακροπρόθεσμη και πολυεπίπεδη αντιμετώπιση. Αν και γίνονται πάρα πολλές εκδηλώσεις για την Οδική Ασφάλεια, το αποτέλεσμα είναι δυσανάλογο με τις προσδοκίες και έχει επέλθει ένας ιδιότυπος κορεσμός! Στον αντίποδα αυτής της λογικής (των events) ο Π.Σ.Ε.Ο.  προτείνει μια ολιστική προσέγγιση του θέματος, με συνεχείς πολυεπίπεδες δράσεις. Κοινός παρονομαστής ο δρόμος, και όλα τα θαυμαστά που συμβαίνουν σε αυτόν! Η συγκεκριμένη δράση γίνεται για πρώτη φορά σε επίπεδο ΕΕ και θα αποτελέσει πιλότο δράσεων και στην υπόλοιπη Ελλάδα αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση!  Η πρόταση του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής (ΠΣΕΟ) περιλαμβάνει τρεις άξονες προσεγγίσεων και δράσεων:

1ος Άξονας

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ

Δρόμος δεν είναι μόνο το οδόστρωμα, είναι και όλα τα αλλά τα οποία τον χαρακτηρίζουν. Πέρα από το γκρίζο της ασφάλτου και το λευκό των διαγραμμίσεων υπάρχει το πράσινο των δέντρων, τα χρώματα των λουλουδιών, οι ζωγραφιές στους τοίχους και πρωτίστως οι άνθρωποι που κινούνται σε αυτόν!

Η πόλη μας, οι δρόμοι μας! (με τα μάτια των κατοίκων). Οι ανάγκες μετακίνησης και οι νησίδες απόλαυσης και παιχνιδιού. Ενημέρωση και εκπαίδευση όλου του πληθυσμού για την χρησιμοποίηση του δρόμου με δρώμενα στον δρόμο (γκράφιτι, τροχονόμοι, παιδιά, παραστάσεις εντός του δρόμου, ενημερωτικά φυλλάδια, spot σε ραδιόφωνα και tv, βάψιμο διαγραμμίσεων, τρισδιάστατες διαβάσεις κλπ)

Ενστάσεις που έχει ο δρόμος! Αφιερώματα στις δράσεις και τους καλλιτέχνες του δρόμου.

2ος Άξονας

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ (ΚτΚ)

Η Εκπαίδευση του πληθυσμού και πρωτίστως των  παιδιών για υιοθέτηση  ενεργητικών τρόπων μετακίνησης, αποτελεί μια επένδυση για όλη την κοινωνία.

Οι κάτοικοι μιας πόλης για να επιλέξουν ένα νέο τρόπο μετακίνησης πρέπει η υποδομή και τα κίνητρα να είναι ισχυρά, τόσο από τους χώρους εργασίας όσο και από την πολιτεία. Καθοριστικό ρόλο θα παίξει η κουλτούρα μετακίνησης η οποία δομείται ανά γειτονιά!

Τα παιδιά μας πρέπει να μάθουν τον δρόμο και σε όλα όσα αυτός αντιπροσωπεύει! Η δράση μας: Το παιδί ως πεζός, ως επιβάτης και ως ποδηλάτης είναι το τρίπτυχο προσέγγισης στα σχολεία.

Η δράση σε συνεργασία με τα ΜΜΜ και η προσέγγιση:  Η Μεταφορική Μονάδα ως Κοινότητα με την  δραματοποίηση των οντοτήτων στην μονάδα,  θα αποτελέσει μια επιπλέον καινοτομία του εγχειρήματος

Παράλληλα με τον πληθοπορισμό και την πλατφόρμα συλλογικής διαδικτυακής δραστηριότητας στην οποία μαθητές και δάσκαλοι θα παρουσιάζουν ιδέες και προτάσεις για ασφαλέστερες μετακινήσεις

3ος Άξονας

ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αυτόν τον πλανήτη τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας! Η προαγωγή βιώσιμων προτύπων κινητικότητας και διαδικασίες ανάπτυξης περιβαλλοντικού ήθους αποτελεί πλέον μονόδρομο!  Προτεραιότητες βιώσιμων τρόπων μετακίνησης και ευαισθητοποίηση πολιτών, για την επιλογή τους.

Ενημέρωση, εκπαίδευση οδηγών στο πλαίσιο της Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας και πιστοποίηση συμμετεχόντων (ΜΜΜ, ΚΤΕΛ, ΑΣΤΙΚΟ,  Αντιπεριφέρειες, Δήμοι, Εταιρείες με στόλο οχημάτων κλπ)

Στόχοι αναφοράς, σε επιλεγμένες περιόδους, που θα χαρακτηρίζουν (αναδεικνύουν)  κάποια οδηγητική συμπεριφορά