Η σκόπιμη ταλαιπωρία της χριστουγεννιάτικης εξόδου

Όταν η οδική ασφάλεια θυσιάζεται κυνικά στον βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας, των κλειστών δρόμων και της ανικανότητας.

Η κυβέρνηση, στριμωγμένη ανάμεσα στις δίκαιες και απελπισμένες διεκδικήσεις του αγροτικού κόσμου και στη δική της πλήρη αδυναμία να δώσει ουσιαστικές λύσεις, καταφεύγει ξανά στο μόνο όπλο που της έχει απομείνει: τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Σπέρνει εκνευρισμό, καλλιεργεί διχασμό, ποντάρει στην κόπωση.

Μόνο που αυτή τη φορά αποτυγχάνει παταγωδώς.

Με τις μεγαλύτερες αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών να φουντώνουν σε ολόκληρη τη χώρα, η προσπάθεια υπονόμευσης και τρομοκράτησης ενός αγώνα επιβίωσης καταρρέει.
Το χιλιοειπωμένο αφήγημα του «αγρότη που ταλαιπωρεί τον συμπολίτη του» έχει ξεφτίσει. Δεν πείθει. Δεν περνά. Δεν αγοράζεται.

Ο λαός στέκεται στο πλευρό των μπλόκων, γιατί η αλήθεια είναι ωμή και αδιαμφισβήτητη:
Ο παραγωγός πουλά τον ιδρώτα του σχεδόν τζάμπα στο χωράφι και ο καταναλωτής πληρώνει τα ίδια προϊόντα σαν να είναι είδη πολυτελείας στα ράφια των super market.
Η οργή είναι κοινή.
Ο αντίπαλος είναι ένας: η ακρίβεια, η αισχροκέρδεια και μια πολιτική που προστατεύει τους μεσάζοντες και συνθλίβει την κοινωνία.

Η σκόπιμη ταλαιπωρία της χριστουγεννιάτικης εξόδου

Απέναντι σε αυτό το ενιαίο κοινωνικό μέτωπο, η κυβέρνηση επιλέγει την πιο κυνική και επικίνδυνη τακτική:
τη σκόπιμη τιμωρία της χριστουγεννιάτικης εξόδου.

Αντί για διαχείριση με όρους ασφάλειας και κοινής λογικής, επιβάλλει ολικό «λουκέτο» στην Εθνική Οδό.
Αντί για ρύθμιση της κυκλοφορίας, στέλνει χιλιάδες οικογένειες σε παράδρομους, στενά χωριών και επαρχιακές παγίδες.
Αντί για πρόληψη, παράγει χάος.

Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Γιατί η Τροχαία κλείνει τους δρόμους αντί να τους διαχειρίζεται;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στην ασφάλεια.
Βρίσκεται στην πολιτική σκοπιμότητα.

Το κράτος δεν θέλει ομαλή ροή. Θέλει ουρές.
Δεν θέλει λύση. Θέλει αγανάκτηση.
Στόχος είναι να φορτωθεί η ευθύνη στους αγρότες και να διαρραγεί η κοινωνική αλληλεγγύη που έχει χτιστεί.

Η «ενεργή διαχείριση» που σκόπιμα αποφεύγουν

Η άρνηση εφαρμογής σύγχρονων μεθόδων κυκλοφορίας δεν είναι τεχνική αδυναμία.
Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή.

Υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο εγκλωβισμός των οδηγών χρησιμοποιείται ως εργαλείο πίεσης:

1. Ο μύθος του «αδιεξόδου» και ο ελεγχόμενος βηματισμός (Pace Car)
Σε κάθε σοβαρό κράτος, όταν υπάρχει εμπόδιο σε αυτοκινητόδρομο, η αστυνομία δεν εξαφανίζεται κλείνοντας τον δρόμο δεκάδες χιλιόμετρα πριν.
Μπαίνει μπροστά, δίνει ρυθμό, επιβάλλει χαμηλή αλλά σταθερή ταχύτητα και οδηγεί το κομβόι με ασφάλεια.
Η ροή δεν σταματά ποτέ.
Εδώ σταματά επίτηδες.

2. Η “ξεχασμένη” κινητή σήμανση
Οχήματα προστασίας, απορροφητήρες σύγκρουσης, κινητά στηθαία, εργοταξιακή σήμανση, όλα υπάρχουν.
Θα μπορούσαν να απομονώσουν μία λωρίδα και να αφήσουν τις υπόλοιπες να λειτουργούν.
Αντ’ αυτού, επιλέγεται το απόλυτο blackout.

3. Οι παράδρομοι ως παγίδα κινδύνου
Η διοχέτευση χιλιάδων οχημάτων σε επαρχιακούς δρόμους είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την ελεγχόμενη κίνηση στην Εθνική.
Οι ακίνητες ουρές χιλιομέτρων είναι συνταγή καραμπόλας.
Η ενεργή διαχείριση σώζει ζωές. Το κλείσιμο δρόμων τις θέτει σε κίνδυνο.

Όχι μέτρο ασφάλειας. Πράξη πολιτικής εκδίκησης

Το κλείσιμο των δρόμων τις ημέρες των εορτών δεν είναι μέτρο προστασίας.
Είναι πολιτική εκδίκηση απέναντι σε μια κοινωνία που αρνήθηκε να στραφεί εναντίον των αγροτών.

Η άρνηση εφαρμογής σύγχρονων λύσεων είναι ομολογία αποτυχίας.

Δεν είναι τα τρακτέρ που κλείνουν τον δρόμο.
Είναι μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί τον πολίτη ως όμηρο, ελπίζοντας ότι ο εκνευρισμός θα νικήσει τη συμπόνια.

Ματαιοπονούν.

Ο κόσμος που ταξιδεύει σήμερα ξέρει πολύ καλά:
ο δρόμος δεν κλείνει από τα μπλόκα, αλλά από μια πολιτική που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Ο αγώνας στα μπλόκα δεν είναι συντεχνιακός.
Είναι αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας.
Και καμία τεχνητή ταλαιπωρία στην Εθνική Οδό δεν μπορεί να τον κρύψει.

@Aris Zografos